5-11--2013
: Το ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης...
!!!
«Requiem aeternam dona eis, Domine». Η φράση είναι από την εξόδιο ακολουθία των καθολικών. Τριγυρίζει στο μυαλό μου καθώς ανεβαίνω στα βόρεια προάστια. Δεν είναι ένα ...
σύνηθες ρεπορτάζ: είναι το ρέκβιεμ μιας περιοχής, μιας εποχής και της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Είναι μια περιήγηση στα ωραία ερείπια της κάποτε ευημερούσας μεσαίας τάξης. Είναι όμως και το καλωσόρισμα στο καινούργιο που γεννιέται. Χαρμολύπη λένε το συναίσθημα στην παράδοσή μας.
Φαντάζομαι ότι εσύ πάλι έχεις ξεκαρδιστεί στα γέλια ήδη από τον υπότιτλο: Αλληλεγγύη στην Κηφισιά, τη Νέα Ερυθραία, την Εκάλη; Τι ανάγκη έχουν τα πλούσια βόρεια προάστια; Κι όμως, το Μνημόνιο κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που λίγα χρόνια πριν θα ακουγόταν σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο, ζοφερή πραγματικότητα.
Μπορεί και να πιστεύεις πως πρόκειται για μια δίκαιη τιμωρία: οι κυρίες με τις πισίνες και τις οικιακές βοηθούς τώρα να αγωνιούν κι αυτές για τον λογαριασμό της ΔΕΗ και το χαράτσι. Είμαι η τελευταία που θα κουνούσα το δάχτυλο στο ταξικό μίσος, αν δεν αγνοούσε τόσο πολύ την πραγματικότητα. Δικαίως, γιατί αν τα δει κανείς από μακριά τα βόρεια προάστια φαντάζουν ενιαία, αδιαίρετα και μακάρια. Ομως δεν είναι.
Αν εξαιρέσει κανείς τους λόφους του Κεφαλαριού, της Εκάλης, της Πολιτείας (εκεί που η κρίση είναι άγνωστη λέξη), στα βόρεια ζει η πάλαι ποτέ κραταιά μεσαι–ανώτερη αστική τάξη. Πετυχημένοι γιάπηδες και διαπρεπή τέκνα της γενιάς του Πολυτεχνείου, που μετακόμισαν εδώ για καλύτερη ποιότητα ζωής: άνετες πολυκατοικίες με κήπους και πιλοτές, ειδυλλιακές μεζονέτες, μικρές βιλίτσες, πλατάνια και πάρκα. Εδώ επίσης ζουν παλιοί Αιγυπτιώτες, εργάτες και παλιοί περιβολάρηδες. Μπορεί στο κάδρο να κυριαρχεί το φαντεζί, αλλά έχει περισσότερα χρώματα απ” ό,τι θα φανταζόσουν.
Αλλωστε και το φαντεζί δεν φαντάζει και τόσο λαμπερό τώρα τελευταία. «Είναι πάρα πολλά τα σπίτια χωρίς ρεύμα στις γειτονιές μας», λέει η Δέσποινα Καραμήτσου, μέλος του Δικτύου Αλληλεγγύης Ανάσα. «Βλέπεις απέξω μια μεζονέτα κι ούτε πάει ο νους ότι μέσα οι άνθρωποι δεν έχουν ζεστό νερό και φως. Είναι άστεγοι με στέγες πολυτελείας». Αν η ντροπή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα παντού για την ακούσια ταξική πτώση, εδώ λαμβάνει διαστάσεις προσωπικής απαξίας. Οταν έχεις στηρίξει έναν τρόπο ζωής ολόκληρο και τη μάτια σου στα χρήματα, πώς επιβιώνεις χωρίς αυτά; «Βλέπουμε στις αγορές Χωρίς Μεσάζοντες κυρίες με μερσεντές και πανάκριβα τζιπ, που μέχρι χθες δεν θα καταδέχονταν να αγοράσουν τίποτα άλλο εκτός από ντελικατέσεν. Η κρίση αλλάζει τους ανθρώπους, τις συνήθειές τους, τις συνειδήσεις τους», μας λέει ο Κώστας Βενιώτης.
Αλλάζουν οι συνειδήσεις ή αδειάζουν οι τσέπες; Το ερώτημα μοιάζει θεωρητικό στους ανθρώπους της αλληλεγγύης, που καθημερινά δίνουν τη μάχη για πραγματικές ανάγκες. «Μέσα σε δυο βδομάδες οι οικογένειες που έπαιρναν τρόφιμα από εμάς αυξήθηκαν από 12 σε 20. Και σίγουρα το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, αλλά εδώ… είμαστε προάστια, δηλαδή ένα μικρό χωριό όπου όλοι γνωριζόμαστε, κι έτσι δεν το παραδεχόμαστε», μας λέει ο Παρασκευάς Ποθητός. «Ερχονται άνθρωποι στα χαριστικά παζάρια και φέρνουν ρούχα πανάκριβα που πια δεν τα χρειάζονται, είναι ό,τι απέμεινε από μια ζωή πολυτελείας. Τώρα ψάχνουν ένα φάρμακο ή βιβλία για τα παιδιά τους».
«Περπατάς στο εμπορικό κέντρο και βλέπεις άδεια ή κλειστά μαγαζιά, οι έμποροι είναι σε απελπισία», λέει ο Κώστας. «Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να κατανοήσεις το ζόρι ενός ανθρώπου που μέχρι χθες ήταν στέλεχος σε πολυεθνική κι έπαιρνε 5.000 ευρώ τον μήνα, αλλά, τώρα πια, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Είμαστε το ίδιο φτωχοί, το ίδιο άνεργοι, το ίδιο ανασφάλιστοι, έχουμε τις ίδιες αγωνίες». Με αυτό το σκεπτικό δημιουργήθηκε το Δίκτυο Αλληλεγγύης εδώ κι ένα χρόνο, και σε αυτό το πλαίσιο λειτουργούν όλες οι δομές του: χαριστικά παζάρια, τράπεζα χρόνου, αγορές χωρίς μεσάζοντες, διανομή τροφίμων, δίκτυο γιατρών και συλλογή φαρμάκων. Κι επειδή εδώ –για κάποιους ακόμα- λεφτά υπάρχουν, είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως στα βόρεια προάστια συγκεντρώθηκαν φάρμακα αξίας 70.000 ευρώ και, κάποια από αυτά, αρκετά σπάνια: μόνο η ειδική διατροφή για καρκινοπαθείς κοστίζει 1.500 ευρώ. Εκτός από αλληλεγγύη στους γείτονες, λοιπόν, τα βόρεια προάστια μπορούν να συμβάλλουν σημαντικά στη μεταφορά πόρων που είναι ιδιαίτερα σημαντικοί σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση σαν κι αυτή που ζούμε σήμερα.
Πριν από λίγο καιρό στην Κηφισιά ένα σπίτι παραλίγο να βγει στο σφυρί για ένα χρέος 1.200 ευρώ στην εφορία. Ο πλειστηριασμός αποτράπηκε γιατί παρενέβησαν δυναμικά ακτιβιστές από διάφορες κινήσεις και διάφορες περιοχές. Αν τον Γενάρη απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί, αυτό θα είναι το κύμα που θα σαρώσει ό,τι έχει απομείνει από τη μεσαία τάξη. Ετσι, τα προάστια, που φαινομενικά κοιμούνται ήσυχα τον ύπνο του δικαίου, έχουν πια λόγους να χάσουν τον ύπνο τους. «Το να συμμετέχεις ενεργά σε ένα τέτοιο δίκτυο δεν σημαίνει ούτε ότι είσαι ανθρωπιστής ούτε ότι είσαι φιλάνθρωπος. Σημαίνει ότι διεκδικείς την αξιοπρέπειά σου», μας λέει ο Χρήστος Δημακόπουλος. «Εχουν βουλιάξει οι περισσότεροι στη μιζέρια και στον καναπέ τους. Ενα δίκτυο αλληλεγγύης δεν μπορεί, ούτε επιδιώκει, να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος. Ανακουφίζει πληγές, άμεσες ανάγκες. Αν δεν αντισταθούμε συλλογικά και δεν ανατρέψουμε τη συνθήκη που ζούμε, σε πολύ λίγο κι εμείς, οι ακτιβιστές, θα… ψάχνουμε σε άλλες δομές αλληλεγγύης ή στα σκουπίδια»...
Ντίνα Δασκαλοπούλου
Εφημερίδα των Συντακτών
...
ΠΗΓΗ : nonews-news.blogspot.gr
5-11--2013
: Η Γερμανία είναι «βαρίδι» στον πλανήτη
!!!
Πώς γίνεται ο αποπληθωρισμός, η μαζική ανεργία, η ημι-μόνιμη ύφεση να προβάλλονται ως αποδεκτά, επιθυμητά ακόμη και ηθικά πράγματα; Οι γερμανικοί «μύθοι» δεν είναι καθόλου ακίνδυνοι, γράφει ο M. Wolf.
H κριτική που πονάει, είναι πιθανότατα δίκαιη. Κι αυτό ίσως εξηγεί την οργή του Βερολίνου την περασμένη εβδομάδα για την κριτική που έκανε το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών στο τεράστιο και καλά φυλαγμένο εμπορικό του πλεόνασμα.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε στο αμερικανικό υπουργείο ότι δήλωσε αυτό πουκανένας εταίρος της Γερμανίας δεν τολμά να πει: «Η Γερμανία συντηρεί ένα μεγάλο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών καθ' όλη την διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης».
Αυτό «απέτρεψε την επανισορρόπηση» των άλλων χωρών της ευρωζώνης και δημιούργησε «ροπή προς τον αποπληθωρισμό στην ευρωζώνη, καθώς και την διεθνή οικονομία».
Το ΔΝΤ έχει εκφράσει ανάλογες ανησυχίες.
Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών απάντησε ότι το πλεόνασμά του «δεν αποτελεί αιτία ανησυχίας,ούτε για την Γερμανία, ούτε για την ευρωζώνη, ούτε για την διεθνή οικονομία».
Ενας εκπρόσωπος δήλωσε ότι η χώρα «συνεισφέρει σημαντικά στην παγκόσμια ανάπτυξη μέσω εξαγωγών και εισαγωγών εξαρτημάτων για τελικά προϊόντα». Αυτή η αντίδραση ήταν προβλεπόμενη και εσφαλμένη. Το πλεόνασμα, που προβλέπεται από το ΔΝΤ στα 215 δισ. δολ. φέτος (περίπου όσο και της Κίνας) αποτελεί πράγματι μεγάλο θέμα, πάνω απ' όλα για το μέλλον της ευρωζώνης.
Τα εξαγωγικά πλεονάσματα δεν αντικατοπτρίζουν μόνο την ανταγωνιστικότητα, αλλά και επίσης την υπερβολή της παραγωγής σε σχέση με την δαπάνη. Οι πλεονασματικές χώρες εισάγουν την ζήτηση την οποία δεν παράγουν εσωτερικά. Όταν η παγκόσμια ζήτηση είναι ισχυρή, αυτή η ανάγκη δεν δημιουργεί πρόβλημα, αφού τα χρήματα που δανείζονται οι ελλειμματικές χώρες επενδύονται σε δραστηριότητες οι οποίες εντέλει εξυπηρετούν τα χρέη τα οποία δημιουργούνται. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει συχνά, επειδή εν μέρει οι ελλειμματικές χώρες υποχρεώνονται από την προσφορά φθηνών εισαγωγών από πλεονασματικές χώρες, να επενδύουν σε μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες, που δεν στηρίζουν την εξυπηρέτηση των εξωτερικών χρεών.
Υπό τις σημερινές συνθήκες, όμως, όπου τα βραχυπρόθεσμα επίσημα επιτόκια βρίσκονται κοντά στο μηδέν και η ζήτηση πάσχει από χρόνιο έλλειμμα σε όλο τον πλανήτη, η εισαγωγή της ζήτησης από μια πλεονασματική χώρα είναι ανάλγητη: Διογκώνει την παγκόσμια οικονομική αδυναμία.
Είναι οπότε αναμενόμενο, ότι στο β΄ τρίμηνο του 2013 το ΑΕΠ της ευρωζώνης ήταν 3,1% χαμηλότερα από το προ της κρίσης ζενίθ και 1,1% από δύο χρόνια πριν. Οι οικονομίες του πυρήνα με τις υψηλές αξιολογήσειςαπομυζούν ζήτηση, αντί να προσθέτουν. Γι' αυτό και η ευρωζώνη βουλιάζει προς τον αποπληθωρισμό: Στην τελευταία μέτρηση ο ετήσιος δομικός πληθωρισμός ήταν 0,8%. Αφού η ζήτηση είναι τόσο αδύναμη, ο πληθωρισμός μπορεί να πέσει και παρακάτω. Αυτό όχι μόνο απειλεί να ρίξει την ευρωζώνη σε μια «ιαπωνική» παγίδα αποπληθωρισμού, αλλά και αποκλείει τις απαραίτητες μεταβολές στην ανταγωνιστικότητα όλης της ευρωζώνης.
Οι χώρες που πλήττονται από την κρίση υποχρεώνονται να υποστούν απευθείας αποπληθωρισμό. Γίνεται έτσι αναπόφευκτη η εξαιρετικά υψηλή ανεργία. Και παράλληλα αυξάνεται η πραγματική αξία του χρέους.
Οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην ευρωζώνη, υπό τις οδηγίες της Γερμανίας, ήταν βέβαιο ότι θα έχουν αυτό το αποτέλεσμα, με δεδομένη την καταστροφική επίπτωση που έχει στην ζήτηση η απόλυτη δημοσιονομική λιτότητα. Σε πρόσφατη έκθεση για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Jan in 't Veld ισχυρίζεται ότι δημοσιονομική πολιτική της λιτότητας έχει προκαλέσει, μεταξύ 2011 και 2013, συνολικές απώλειες παραγωγής που αντιστοιχούν στο 18% του ετήσιου ΑΕΠ της Ελλάδας, το 9,7% της Ισπανίας, το 9,1% της Γαλλίας, το 8,4% της Ιρλανδίας και ακόμη και το 8,1% της Γερμανίας. Αναπόφευκτα, είναι σχεδόν αδύνατον να μπορέσει η νομισματική πολιτική να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
Πριν την κρίση, θα μπορούσε να αποδώσει επεκτείνοντας την πίστωση στις χώρες που εντέλει βούλιαξαν, πάνω απ' όλα στην Ισπανία. Σήμερα, δουλεύει σε ένα περιβάλλον με αδύναμο τραπεζικό σύστημα, τεράστια χρέη στις χώρες της κρίσης και αποφυγή του δανεισμού στις πιστώτριες χώρες.
Η καλύτερη μέθοδος για να αποδώσει μια πιο επιθετική νομισματική πολιτική, είναι με υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ. Αν, για παράδειγμα, η ΕΚΤ ήθελε να αναλάβει μεγάλης κλίμακας «ποσοτική χαλάρωση», αγοράζοντας τα ομόλογα των μελών της αναλογικά με τις μετοχές τους στην κεντρική τράπεζα, το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα ήταν να πέσει το ευρώ. Όμως αυτό θα διόγκωνε την τάση που έχει η ευρωζώνη, η οποία λειτουργεί υπό την γερμανική επιρροή, να επιβάλλει την «προσαρμογή» της στον υπόλοιπο κόσμο.
Καθώς οι ευάλωτες χώρες συρρικνώνουν τα εξωτερικά τους ελλείμματα, ενώ η βασική πιστώτρια χώρα παραμένει σε πλεόνασμα, η ευρωζώνη δημιουργεί τεράστια εξωτερικά πλεονάσματα: Η αλλαγή από το έλλειμμα προς το πλεόνασμα προβλέπεται από το ΔΝΤ ότι θα είναι 3,3% του ΑΕΠ της ευρωζώνης μεταξύ 2008 και 2015.
Με δεδομένο το έλλειμμα ζήτησης στην ευρωζώνη, η μεταβολή ίσως θα πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν, τουλάχιστον, θέλουν τα ευάλωτα έθνη να έχουν μια ελπίδα να μειώσουν την ανεργία.
Είναι μια ανάλγητη στρατηγική για τον πλανήτη. Οι ΗΠΑ έχουν κάθε δίκιο να διαμαρτύρονται, όπως και άλλοι είχαν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται για παλαιότερες αμερικανικές ρυθμιστικές αποτυχίες.
Θα είναι αδύνατον, όμως, να πετύχει η ευρωζώνη την ευημερία με βάση την ανάπτυξη μέσω εξαγωγών: Είναι πολύ μεγάλη για κάτι τέτοιο. Πρέπει, επίσης, να πετύχει την εσωτερική επανισορρόπηση. Μέχρι τώρα, όπως δείχνει και τοWorld Economic Outlook Οκτωβρίου του ΔΝΤ, η μαζική κατάργηση θέσεων εργασίας έχει φέρει την ανταγωνιστικότητα και η κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης είναι αυτή που έχει μειώσει τα εξωτερικά ελλείμματα στις χώρες της κρίσης. Δηλαδή, η επιτυχία της προσαρμογής βρίσκεταιστην άλλη πλευρά του νομίσματος της οικονομικής βουτιάς και της ιλιγγιώδους ανεργίας. Όμως, έστω κι έτσι, το ΔΝΤ δεν διαβλέπει καμία σημαντική μείωση στις καθαρές υποχρεώσεις. Οι χώρες αυτές θα παραμείνουν ευάλωτες.
Τι συμβαίνει, λοιπόν, με δυο λόγια; Οι απαντήσεις είναι: Ο αποπληθωρισμός αρχίζει να έρπει στην επιφάνεια. Μαζική ανεργία. Καμία εσωτερική επανισορρόπηση και υπερβολική εξάρτηση από την εξωτερική ζήτηση. Κι όμως όλα αυτά θεωρούνται αποδεκτά, επιθυμητά, ακόμη και ηθικά, μια πραγματική επιτυχία. Γιατί; Οι εξηγήσεις που δίνονται, είναι μύθοι. Η κρίση οφειλόταν σε δημοσιονομική ασωτία και όχι σε ανεύθυνες διακρατικές ροές πιστώσεων. Η δημοσιονομική στρατηγική δεν παίζει ρόλο στην διαχείριση της ζήτησης. Οι αγορές κρατικών ομολόγων από την κεντρική τράπεζα είναι ένα βήμα προς τον υπερ-πληθωρισμό. Και η ανταγωνιστικότητα καθορίζει τα εξωτερικά πλεονάσματα, όχι την ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ανεπαρκούς ζήτησης.
Αυτοί οι μύθοι δεν είναι ακίνδυνοι, ούτε για την ευρωζώνη ούτε για τον πλανήτη. Αντιθέτως, κινδυνεύουν είτε να παγιδεύσουν τα αδύναμα κράτη μέλη σε ημι-μόνιμη ύφεση είτε να καταλήξουν, στο τέλος, σε μιααγωνιώδη διάλυση του ίδιου του ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, το ευρωπαϊκό έργο θα εκπροσωπήσει τότε όχι την ευημερία, αλλά την ανέχεια. Όχι την συνεργασία, αλλά τον πόνο.
Και θα γίνει μια τραγική ιστορία.
...
ΠΗΓΗ : euro2day.gr
30-10--2013
:
Ο δρόμος για την ευρω-δουλοπαροικία
!!!
ΕΔΩ ΒΙΝΤΕΟ
Δανειστήκαμε Γερμανικά λεφτά για να αγοράζουμε Γερμανικά προϊόντα. Και επειδή οι Γερμανοί δεν καταναλώνουν το εμπορικό πλεόνασμά τους, αφήνουν τον Ντράγκι της ΕΚΤ να τυπώνει ευρώ για την περιφέρεια για να καταναλώνει η περιφέρεια, και αυτά τα τυπωμένα λεφτά εξακολουθούν να φουσκώνουν τις αξίες των πραγμάτων στην περιφέρεια.
Βέβαια, εμείς βλέπουμε την θεραπεία αυτών των βασικά πληθωριστικών πιέσεων που δεν είναι άλλη από την λιτότητα και την φανατική δίωξη στην ιδιοκτησία (αλλά μόνο την ιδιοκτησία που ΔΕΝ αφορά Γερμανικές εξαγωγές, ή την ιδιοκτησία που θέλουν να αγοράσουν οι Γερμανοί φτηνά, ανακυκλώνοντας οι ίδιοι τα πλεονάσματά τους, αλλά σε μη πληθωριστικές τιμές). "Σου τυπώνουμε για να μην καταρρεύσει το σύστημα και να συνεχίζουν οι εξαγωγές μας, αλλά θα καταρρεύσει το δικό σου σύστημα, αυτό δηλαδή που νομίζει ότι είναι ανεξάρτητο από το δικό μας, και θα είναι δικό μας σε καλή τιμή".
Ή, στο πρωτότυπο, "McWilliams concludes, however, with a darker edge of the inevitable endgame of a "slow trudge" to federalization (and loss of sovereignty)".
Τα έχω ξαναγράψει, βέβαια, όλα αυτά, και, φοβάμαι ότι συνεχίζουμε ακάθεκτα, ανελεύθερα και επώδυνα στα σχέδια του 1943.
Και υπάρχουν τύποι που παριστάνουν ότι μιλάνε Ελληνικά και μάς λένε ότι κάνει και καλό... Πώς νομίζετε ότι πλησιάζει κάποιος την Καρέκλα ή το μικρόφωνο; Διαλεγμένοι ένας κι ένας... Για αυτό δεν κουνιέται φύλλο... Όλα ελέγχονται. Κεντρικά. Κατ' εικόνα και ομοίωση. Και μην μου αρχίσετε ότι η ελευθερία είναι υποκειμενική...
ΠΗΓΗ : archaeopteryxgr.blogspot.gr/
23-10--2013
:
Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή
!!!
Eναι απλά τα πράγματα φίλε.
Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.
Την απόφαση την έχουν πάρει και ισχύει και για σένα, κυρίως για σένα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι είσαι και συ μέσα στα σχέδιά τους.
Απαγορεύεται να κάνεις τη... δουλειά που θέλεις, απαγορεύεται ακόμη και να δουλεύεις συνέχεια έστω κι αν δεν σ’ αρέσει η δουλειά που κάνεις, απαγορεύεται ακόμη και να έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά.
Απαγορεύεται να πληρώνεσαι ακόμη κι αν έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά αλλά κι όταν πληρώνεσαι, απαγορεύεται να μπορείς να ζεις με τα λεφτά που παίρνεις.
Aπαγορεύεται να αρρωστήσεις γιατί αν αρρωστήσεις, απαγορεύεται να ζήσεις. Πρέπει να πεθάνεις.
Απαγορεύεται να κρυώνεις γιατί άμα κρυώνεις απαγορεύεται να ζεσταθείς. Πρέπει να πεθάνεις ή από το κρύο ή από μονοξείδιο του άνθρακα ή από απελπισία.
Οι σύγχρονοι εισπράκτορες σου έχουν περάσει τη θηλιά στο λαιμό και όλο ζητάνε. Ζητάνε οι τραπεζίτες για να μην κλείσουν οι τράπεζές τους, ζητάνε οι Στουρναρέοι και οι Θεοχαρέοι για να ευχαριστήσουν τα αφεντικά της τρόικας.
Σε τρομοκρατούν κάθε μέρα πότε απειλώντας πως θα σε κλείσουν φυλακή αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν και πότε πως θα σου κάνουν κατάσχεση στον μισθό σου.
Δεν τους νοιάζει φίλε πώς θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει πόσο θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει καν αν θα ζήσεις. Τόσοι και τόσοι συμπολίτες μας έδωσαν τέλος στη ζωή τους γιατί ντρέπονταν να βλέπουν τα παιδιά τους στα μάτια και τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Ναι, διάλεξαν το λανθασμένο δρόμο, κάνοντας ουσιαστικά τη χάρη σε όλους εκείνους που τους οδήγησαν στο αδιέξοδο. Όμως, αν μη τι άλλο, εκείνοι είχαν τσίπα, είχαν φιλότιμο. Μόνο χρήματα δεν είχαν. Όχι πλούτο. Χρήματα για τα απαραίτητα. Για σπίτι, για φαΐ, για φάρμακα, για τετράδια και για ένα ποτήρι κρασί κάποια Σαββατόβραδα.
Τους είδες τους «τρομοκράτες» που λήστεψαν μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το «Ναό-Τράπεζα»; Χρειάστηκε photoshop από το Δένδια για να αναγνωρίζονται. Παραδέχτηκε φόρα-παρτίδα ότι τους έκανε αγνώριστους ο υπουργάρας.
Τον είδες τον «φτερωτό γιατρό», τον προσωπικό φίλο του πρωθυπουργού μας, τον «έντιμο» δήμαρχο; Δεν υπήρξε photoshop, αν και θα χρειαζόταν ώστε να γίνει αγνώριστος και να μη θιγούν οι καθώς πρέπει φίλοι του. Τι κι αν έκλεψε 13 εκατομμύρια; Σοφός ο λαός μας: Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι.
ΠΗΓΗ : kostasxan.blogspot.gr
23-10--2013
: Το αδιέξοδο των μνημονίων και η κατάρρευση της κυβέρνησης
!!!
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Οι τελευταίες εξελίξεις και εν όψει των νέων επικείμενων μέτρων «για την πατρίδα» που εκβιαστικά αξιώνει η δυσώνυμη τρόικα, πείθουν ακόμα και τον πιο δύσπιστο για τον αδιέξοδο δρόμο της «μετρολογίας» στον οποίο εκών άκων έχει συρθεί απο τις παραλυμένες πολιτικές του ηγεσίες, ο ελληνικός λαός. Αυστηρά προσηλωμένος στους δανειστές ο άλλοτε κήνσορας του αντιμνημονιακού αγώνα Αντώνης Σαμαράς, με σθένος ζητά, απαρέγκλιτη εφαρμογή των Μνημονίων, με νέα φρέσκα μέτρα, αλλά και νέο σωτήριο μνημόνιο, προκειμένου να επιτευχθεί η βιωσιμότητα του χρέους και να αποσοβηθεί κατά την κρίση του, η κατάρρευση της ήδη ημιθανούς εθνικής μας οικονομίας. Αλλά και αν κατόρθωνε να πείσει τους δανειστές μας ο πρωθυπουργός για ένα γενναίο κούρεμα, που θα έδινε βάσιμες προσδοκίες για την επιβίωση του χρέους μας, είναι απολύτως βέβαιον ότι μέσα στο πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο που οριοθετεί η τρόικα, δεν θα μπορούσε να έχει καμιά τύχη ο δύσμοιρος τόπος.
Είτε υιοθετηθεί η σκληρή γραμμά του κυρίου Σόιμπλε για επιμήκυνση του χρέους, είτε η πιο «ευοίωνη» για την Ελλάδα γραμμή του κουρέματος και πάλι το χρέος μας θα παραμείνει θεόρατο σε σχέση με το φθίνον ακαθάριστο εθνικό μας πρϊόν. Παγκοσμίως μόνον η Ιαπωνία έχει ένα τόσο πελώριο χρέος της τάξης του 170% του ΑΕΠ. Αλλά εκεί μιλάμε για μια χώρα με ακμαία και σφύζουσα απο καινοτομίες εθνική οικονομία και μια πολύ στέρεα διαρθρωμένη παραγωγική βάση.
Η εθνική μας οικονομία για να επιβιώσει πλέον έχει ανάγκη απο μια δραστική διαγραφή του χρέους, εν παραλλήλω με ένα γιγάντιο και ταχείας αποτελεσματικότητας πρόγραμμα, παραγωγικής ανάσυγκρότησης της χώρας.
Τούτο απαιτεί εμπνευσμένες μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις στον δημόσιο τομέα, δραστική πάταξη της φοροδιαφυγής – όταν η κυβέρνηση για λόγους ψηφοθηρίας και κομματικής ιδιοτέλειας, ψιλοκοσκινίζει δυο χρόνια πια την λίστα lagard – και γιγάντιες ενέσεις ρευστότητας στην αγορά, προκειμένου να αναπνεύσει απο την πιστωτική ασφυξία των τραπεζών και να επανεκκινήσει η λιπόθυμη απο τα τροϊκανά χαστούκια ιδιωτική μας οικονομία.
Αντίθετα σε όλα αυτά – τα παγκοσμίως πια διατυπωμένα και απο τα πιο έγκυρα οικονομικά think tanks στο πεδίο της οικονομικής σκέψης – η κυβέρνηση έχει σαν παπαγάλος βάλει τον αυτόματο πιλότο του μνημονίου, προξενώντας με την θανατηφόρο μείωση του ΑΕΠ κατά 25% και την γιγάντωση της ανεργίας, αλλεπάλληλα σοκ στην εθνική οικονομία. Είναι αυτό το ΚΕΠΕ μάλιστα κυβερνητικού ελέγχου, που προβλέπει για το 2014, ανεργία 30% και μηδενική ανάπτυξη!!!
ΠΗΓΗ : kostasxan.blogspot.gr
23-10--2013
: H Mεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011
!!!
Από τον Αθανάσιο Χ. Παπανδρόπουλο
Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).
«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς.».
«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό. Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες.», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.
ΠΗΓΗ : infognomonpolitics.blogspot.gr
23-10--2013
: FT: Τι έγραφε η «εξαφανισμένη» έκθεση της Κομισιόν κατά της Γερμανίας
!!!
«Στοχευμένη» κριτική στο Βερολίνο ασκεί έκθεση της ΕΕ η οποία αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Κομισιόν τη Δευτέρα και... εξαφανίστηκε από το Διαδίκτυο , έπειτα από 24ώρες.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, η εν λόγω έκθεση ανέφερε ότι η δημοσιονομική πολιτική της Γερμανίας έκανε ακόμη πιο βαθιά την κρίση στην Ευρωζώνη και δυσκόλεψε περισσότερο χώρες που .........
βρίσκονται σε πρόγραμμα στήριξης όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία.
Όπως σχολιάζει το δημοσίευμα, πολλοί είναι οι οικονομολόγοι που έχουν υποστηρίξει ότι η ταυτόχρονη λιτότητα που υιοθετείται σχεδόν από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης κατά τη διάρκεια της κρίσης, ωθεί την Ένωση σε πιο βαθιά ύφεση από ότι είχε προβλεφθεί, πλήττοντας ιδιαίτερα σκληρά την Ελλάδα και άλλες αδύναμες οικονομίες.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους FT, η νέα έκθεση αιφνιδίασε το Βερολίνο καθώς προερχόταν από το διευθυντήριο οικονομικών και χρηματοοικονομικών υποθέσεων της Κομισιόν!
Συγκεκριμένα, την έκθεση υπογράφει ο βετεράνος οικονομολόγος Jan in ‘t Veld, ο οποίος εκτιμά πως η Γερμανία είχε «μεγαλύτερο δημοσιονομικό περιθώριο» από ότι πιο αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης κατά τη διάρκεια της κρίσης όπως επίσης και «ιστορικά χαμηλό κόστος δανεισμού λόγω της φυγής κεφαλαίων προς τις ασφαλείς τοποθετήσεις».
Ωστόσο, αντί να δαπανήσει για να δώσει ώθηση σε ανάπτυξη που θα μπορούσε να μεταφερθεί και στις χώρες που πλήττονται έντονα από την κρίση, η Γερμανία αποφάσισε να μειώσει τις δαπάνες της, καθιστώντας πιο δύσκολο για Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία να αντιστρέψουν το κλίμα στις δικές τους οικονομίες.
Όπως εκτιμάται, μέσω της ανάπτυξης στο εξωτερικό, οι χώρες που βρίσκονται σε προγράμματα προσαρμογής θα μπορούσαν να οδηγηθούν σε ανάπτυξη.
Πάντως, όπως αναφέρεται επίσης στην έκθεση, οι δαπάνες στη Γερμανία και άλλες υγιείς οικονομίες της Ευρωζώνης δεν θα ήταν «η θαυματουργή λύση για τις ελλειμματικές χώρες» και σημειώνεται ότι τα βραχυπρόθεσμα κίνητρα δεν θα έφερναν το είδος της προσαρμογής που πολλές οικονομίες χρειάζονται.
Ωστόσο, η κριτική στο Βερολίνο είναι σαφής και στοχευμένη.
Η εν λόγω έκθεση δημοσιεύθηκε αρχικά τη Δευτέρα, αλλά γρήγορα στη συνέχεια αποσύρθηκε, ωστόσο, είδε τελικά το «φως» της δημοσιότητας μέσα από το Brussels Blog των Financial Times.
Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έσπευσαν αμέσως να ανακοινώσουν πως η έκθεση θα ξαναδημοσιευθεί στην ιστοσελίδα της Κομισιόν, όπως και έγινε.
Ωστόσο, κατά πολλούς, η εξαφάνιση της έκθεσης για μία ημέρα δείχνει ύποπτη δεδομένου του πόσο σκληρά είναι τα συμπεράσματά της.
ΠΗΓΗ : kafeneio-gr.blogspot.gr
24-9--2013
:
Χωρίς όραμα, η Ευρώπη δεν μπορεί να υπάρξει
!!!
Η καταμέτρηση των ψήφων, απόψε, στα εκλογικά τμήματα της Γερμανίας πιθανότατα θα είναι θρίλερ.
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) έρχεται πρώτο με 39,5%, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) δεύτερο με 27%, η Αριστερά (Die Linke) και οι Πράσινοι ξιφομαχούν για την τρίτη θέση με 9%. Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι (FDP) με 5,5%. Οι Εναλλακτικοί (AFD) με 4,5% βρίσκονται στο όριο της εισόδου στη Βουλή, ενώ εκτός αναμένεται να βρεθούν οι Πειρατές (2%).
Ένα μόνο είναι βέβαιο: η Γερμανία θα αποκτήσει για δεύτερη φορά στην ιστορία της γυναίκα καγκελάριο, την Άνγκελα Μέρκελ. Η προοπτική αυτή δεν ενθουσιάζει τους μισούς γερμανούς ψηφοφόρους και, κυρίως, τους ευρωπαίους πολίτες.
Γιατί η κ. Μέρκελ σε όλη της τη θητεία έδειξε ότι δεν διαθέτει κανένα όραμα, εκτός αυτού της δημοσιονομικής λιτότητας. Έτσι, δεν υπάρχει μέλλον για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΠΗΓΗ : epohi.gr
24-9--2013
: Financial Times: «Ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Έλληνας Μακεδόνας!»
!!!
«H κυβέρνηση της ΠΓΔΜ έχει ανταποκριθεί απερίσκεπτα στις κινήσεις των Ελλήνων όσον αφορά στην ονομασία του κράτους», επισημαίνεται στο κείμενο.
"Oι δύο Μακεδονικές παραδόσεις χωρίζονται από 1000 χρόνια" αναφέρει ο συγγραφέας ξεκαθαρίζοντας πως οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στην περιοχή 10 αιώνες μετά...
Υπέρμαχος της ελληνικής καταγωγής του Μ.Αλεξάνδρου εμφανίζεται μέσα από άρθρο του στους Financial Times το... εκτελεστικό μέλος του ΔΣ του κέντρου Ισλαμικού Πλουραλισμού των ΗΠΑ, Stephen Schwartz.
Ο κύριος Schwartz έχοντας ζήσει επί σειρά ετών στα Σκόπια (μιλά Σλαβικά και Αλβανικά), δηλώνει θαυμαστής του τόπου, της κουλτούρας, των πολιτιστικών μνημείων και του φαγητού και αναφερόμενος στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ τόνισε:
«Θεωρώ ότι οι καταγγελίες της Ελλάδας για σφετερισμό της μακεδονικής γεωγραφικής ονομασίας είναι παράλογες, επικίνδυνες και ενδεικτικές της πολιτικής ασυναρτησίας και του αυξανόμενου χάους στην Ελληνική Δημοκρατία».
«Αλλά ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας Μακεδόνας», επισημαίνει.
«Η κουλτούρα του ήταν ελληνική όσο και τα τμήματα που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος δεν ήταν ''Μακεδόνας'' με την δημογραφική έννοια την οποία επικαλούνται οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ».
Όπως αναφέρει, ο Μακεδόνας βασιλιάς έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ., ενώ οι σλαβομακεδόνες, οι πρόγονοι των σημερινών Σκοπιανών κατοίκησαν τα Βαλκάνια τον 6ο-7ο αιώνα μ.Χ.
«Το κενό χιλίων χρόνων ανάμεσα στις δύο ''Μακεδονικές'' κουλτούρες, δεν μπορεί να ''κλείσει'' με τον συμβολικό συσχετισμό της τωρινής ΠΓΔΜ με τον κατακτητή της Περσίας και της Ανατολής. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Σλάβος και η περίφημη συνομιλία του με τον Διογένη δεν έγινε στα σλαβικά» υπογραμμίζει στο άρθρο του.
Στο άρθρο επισημαίνεται ωστόσο ότι «η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ έχει ανταποκριθεί απερίσκεπτα στις κινήσεις των Ελλήνων όσον αφορά στην ονομασία του κράτους, με χειρονομίες που επιδεινώνουν την διαμάχη όπως για παράδειγμα με τους ισχυρισμούς πως ο Μέγας Αλέξανδρος είναι δικός τους.
«Οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ μπορούν και πρέπει να κάνουν κάτι καλύτερο», καταλήγει.
ΠΗΓΗ : greece-salonika.blogspot.com
7-9--2013
: Εγχειρίδιο διάσωσης του τομαριού
!!!
Ο αναγεννημένος φόβος για ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, έχει απογειώσει στα ύψη - και κυρίως με τη βοήθεια του ιντερνέτ - τα εγχειρίδια για την επιβίωση σε περίπτωση που έρθει η Αποκάλυψη, με οποιαδήποτε μορφή! Όπως τους παλιούς καλούς καιρούς που ήταν φουλ ο ψυχρός πόλεμος. Η παγκόσμια καταστροφή είναι κάτι που υπάρχει μέσα στα ανθρώπινα γονίδια πλέον. Όλοι ξέρουμε ότι κάποια στιγμή είμαστε ικανοί να βάλουμε μπουρλότο και να γίνει μια νέα αποκάλυψη, ή έχουμε τη γνώση πλέον πως οι έχοντες και κατέχοντες τη δύναμη και το χρήμα πάνω στο πλανήτη είναι εθισμένοι σε ονειρώξεις αποκαλυπτικών εικόνων, όπου τοποθετούν τον εαυτό τους σαν τον επόμενο Μεσσία πάνω από τα σφαγιασθέντα πλήθη.
Κάποτε ήταν λιγάκι πιο δύσκολο στους απλούς ανθρώπους να κατανοήσουν αυτή τη παράνοια, τώρα έχει γίνει πιο εύκολο γιατί έχουμε τα video games!! Έχουμε games για όλες τις ονειρώξεις. Σε συνδυασμό με την καταστροφολαγνεία που έχει εθιστεί πλέον το Χόλυγουντ και την απόλυτη επαναληπτικότητα της μιζέριας μας, γίνεται σχεδόν δελεαστικό το ενδεχόμενο να γίνουν όλα στάχτη και μπούρπερη. Γιατί στο βάλτο του αποτυχημένου δήθεν πολιτισμού μας, χρειάζεται ένα τεράστιο βότσαλο για να ταράξει λίγο τα νερά...
Αυτό που μου προκαλεί απορία όμως σ΄αυτούς τους νέους "οδηγούς επιβίωσης" είναι σε ποιους ακριβώς απευθύνονται. Σε όλους τους ανθρώπους, λένε, για να είναι έτοιμοι. Έσο έτοιμος όπως λέγανε κι οι πρόσκοποι. Και ξεκινάει ένας κατάλογος με διάφορες δυνατότητες, επιβίωση τριών ημερών, ενός χρόνου, δέκα χρόνων, στην αιωνιότητα... Όπου βέβαια η διαφορά μεταξύ τους είναι το χρήμα. Ανακαλύπτουμε πως για να επιβιώσουμε για τρεις μέρες μια βδομάδα, μ΄ένα κατοστάρικο τη βγάζουμε. Για το παραπάνω αρχίζει και ανεβαίνει το κασέ, κι αν γίνεις αμερικάνος και θελήσεις και το πυρηνικό καταφύγιο, κομπλέ μέχρι και dvd, μπιλιάρδο, πινγκ πονγκ και ποδοσφαιράκια για να περνάς το χρόνο σου μέχρι να φύγει η σαπίλα των δισεκατομμυρίων που θα σαπίζουν απέξω, θέλεις πολλά, πάρα πολλά. Δεν είμαστε αυτής της κατηγορίας, άστο.
Η ανάγκη του να χρειάζεται κάποιος οδηγό επιβίωσης μας θυμίζει πόσο αποξενωμένοι και άσχετοι είμαστε με τη φύση μας και με τη φύση που μας περιβάλλει. Πόσο άχρηστες είναι οι αισθήσεις μας, οι ικανότητές μας να παλέψουμε με τα νύχια μας (δεν έχουμε ) και τα δόντια μας (θα φύγουν τα σφραγίσματα) για τη ζωή μας. Αυτά τα εγχειρίδια μας θυμίζουν επίσης πόση βρωμιά έχουμε σπείρει γύρω μας, και πόσο βρώμικος θα είναι ο πόλεμος που θα ξεκινήσει. Βρώμικος και δειλός, φτιαγμένος από όπλα που κατασκεύασαν δειλοί και ανήθικοι. Όπλα που μπορούν να τα εκτοξεύουν κρυμμένοι στις φωλίτσες τους, χαπακωμένοι από τα γιατρικά που θα σώσουν το τομάρι τους, σε ασφαλείς τοποθεσίες που θα επιζήσει ο εαυτούλης του.
Κι οι απέξω, που μαζεύουν τρόφιμα, φάρμακα, πετρέλαιο, μπαταρίες, όπλα και δεν ξέρω τι άλλο, πριν το παγκόσμιο πόλεμο που θα αφανίσει την ανθρωπότητα στο μεγαλύτερο μέρος, ετοιμάζουν ήδη τα εφόδια τους για τον πόλεμο που θα ακολουθήσει με τους επιζήσαντες. Εκπαιδεύονται ήδη μέσα στο μυαλό τους, πως θα προσπερνάνε τα πτώματα, τους πεινασμένους, τους πληγωμένους, αυτούς που θα καίγονται και θα πεθαίνουν ουρλιάζοντας, κλεισμένοι μέσα στο ασφαλές καταφύγιο με φαγάκι, φάρμακα και ησυχία, μέχρι να φύγει η βρώμα.
Και τώρα που έστω και τη τελευταία στιγμή, θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε, να φωνάξουμε, να ενωθούμε και να υψώσουμε τη φωνή μας θαρραλέα απέναντι στους θανατολάγνους, διαχέεται παντού η "είδηση" πως δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τίποτα. Το μοιραίο του τέλους. Η αδυναμία να τα βάλεις με τα θηρία. Η μοιρολατρεία. Αντί να φτιάχνουμε εγχειρίδια αντίστασης, φτιάχνουμε εγχειρίδια επιβίωσης. Ασφαλείς μέσα στην ακόμα ασφαλή φωλίτσα, ψάχνουμε τόπους, για να διατηρήσουμε αυτή τη φωλίτσα ασφαλή στο τέλος των ημερών.
Ίσως είναι διδακτικό να δει κανείς ένα επεισόδιο από τη παλιά εκείνη σειρά που άφησε εποχή, το twilight zone σχετικά με μια οικογένεια που είχε φτιάξει αυτό το ασφαλές καταφύγιο. Μόνο που δεν είχε υπολογίσει κάτι πολύ σπουδαίο. Πως θα τα έβγαζε πέρα με τον ίδιο τον εαυτό του ο καθένας και το τέρας που θα έβγαινε από μέσα του εκείνες τις ώρες της επιβίωσης. Τα είχαν υπολογίσει όλα, τα τρόφιμα, το νερό, τα φάρμακα, τα όπλα, τους γερούς τοίχους, την ασφαλή πόρτα, αλλά δεν είχαν υπολογίσει τους ίδιους τους εαυτούς τους. Και την "ειρηνική" συνύπαρξη που θα έπρεπε να έχουν σε ένα κουτί από το οποίο δεν θα είχαν διαφυγή, γιατί έξω ήταν το τέρας της αποκάλυψης, μετά των πολλών, αλλά μέσα ήταν το τέρας που θα έβγαινε από μέσα τους....
Ωραία τα εγχειρίδια επιβίωσης για ψόφιους , αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος του καναπέ, της τηλεόρασης, και του ετοιματζίδικου φαγητού, δεν έχει έρθει ακόμα αντιμέτωπος με κάτι πολύ ύπουλο. Τον ίδιο του τον εαυτό. Κι αυτός θα του βγει ασυγκράτητος, ακριβώς όταν ασυγκράτητος θα είναι κι ο όλεθρος γύρω του. Ίσως την πιο καθαρή εικόνα για το τι ακριβώς θα συμβεί, την έχει δώσει με μια απάντηση ένας φίλος όταν ρωτήθηκε "καλά, εσύ δεν ανησυχείς για το τι θα κάνεις αν γίνει μια καταστροφή; Τι θα τρως βρε αδελφέ" Κι εκείνος απάντησε, πολύ "ανθρώπινα, " ότι κινείται και βρεθεί στο δρόμο μου..."
Όσοι λοιπόν δεν έχετε λεφτά να αγοράσετε μια αποθήκη τρόφιμα, σακιά με στάρια, ένα κτηματάκι στην εξοχή για να φτιάξετε το καταφύγιο, μια φάρμα για να έχετε τα λαχανικά σας και τις κοτούλες σας, όπλα για να σκοτώνετε ότι απειλεί τη φωλίτσα σας, φάρμακα για ότι κακό προκύψει, γεννήτριες για να έχετε φως στο σκοτάδι σας, μην αισθάνεστε υποδεέστεροι κι έρμαια της μοίρας σας, φαί θα υπάρχει... ότι κινείται!
Μήπως όμως πριν να φτάσουμε σε αυτό το σημείο να σκεφτόμασταν κάτι καλύτερο; Πως να επιβιώσουμε τώρα από τη μόλυνση που μας έχουν διαπεράσει στο πετσί και να διασώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας από το βάλτο που ήδη ζούμε, αναβαθμίζοντας λιγάκι τις προτεραιότητές μας, την άμυνά μας και τα αποθέματά μας θάρρους, αρνούμενοι να παριστάνουμε τους φουκαριάρηδες και άμοιρους που όλα έτσι τα βρήκαμε κι έτσι θα γίνουν...
Μήπως ο πόλεμος είναι ήδη εδώ, μπροστά μας, κι η μεγαλύτερη μάχη που έχουμε να δώσουμε είναι να αντισταθούμε με όποια δύναμη διαθέτουμε, δημιουργώντας δικά μας εγχειρίδια απεξάρτησης από τους κανόνες που μας έχουν επιβάλλει; Γιατί το να εξαπλώνεται η πείνα στο κόσμο, γιατί κάποιοι ελέγχουν τα τρόφιμα, κι εσύ να μαζεύεις κονσέρβες και να τους βγάζεις και το στοκ μ΄αυτό το τρόπο, είναι λίγο εγωιστικούλι δεν νομίζεις; Το να κοιτάς που θα βρεις ένα ωραίο κτηματάκι για να φτιάξεις το καταφύγιο σου την ώρα που οι υπόλοιποι θα ξεσπιτώνονται είναι κι αυτό εγωιστικούλι... Όλα μπαίνουν στη αντίληψη "ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν"
Δυστυχώς είμαι βέβαιη πως αυτό ακριβώς σκέφτονται οι περισσότεροι. Γιατί δεν χρειάζεται να γίνει πόλεμος. Αυτό ακριβώς δεν κάνουμε όλοι, παντού και πάντα; Αν θυμάμαι καλά όσοι είχαν αντίθετη άποψη, εκτελέστηκαν, κάηκαν, σταυρώθηκαν, και άλλα χαριτωμένα... Η ίδια η θρησκεία των ανθρώπων που αποκαλούν τους εαυτούς τους καλούς χριστιανούς, πρέπει να είναι περήφανη, να βλέπει πόσο πολύ αγαπάνε αλλήλους. Πόσο γελοίο είναι για κάποιον που αποκαλεί τον εαυτό του "καλό χριστιανό" να φροντίζει να επιβιώσει ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι πεθάνουν. Μεγάλη πνευματική ανάταση και φώτιση. Από την αδιαφορία για τον πλησίον στη καθημερινότητα της ειρήνης, στην διάσωση του τομαριού εν καιρό αποκάλυψης... Τέλειο.
Φυσικά κάποιος θα πεταχτεί και θα πει. Τι προτείνω να είμαστε πρόβατα επί σφαγής; Οχι. Αυτό που προτείνω είναι να σκεφτούμε μήπως είναι καιρός να πάψουμε να σκεφτόμαστε μόνο το τομάρι μας και να κοιταχτούμε μεταξύ μας, μήπως παλέψουμε ενωμένοι απέναντι στα όρνια. Αλλά μάλλον δεν είναι δυνατόν, από ότι βλέπω, γι΄αυτό, ο φίλος έχει γνώση τι κουμάσια είμαστε... Οπότε..
Είναι απλό. Ότι κινείται...
ΠΗΓΗ : http://synithisypoptos.gr/
7-9--2013
:
Οι αληθινοί μπαμπάδες, δεν φεύγουν ποτέ!
!!!
Είμαι πολύ αναστατωμένος αυτή τη στιγμή ύστερα από μία έντονη συζήτηση που είχα και κάπου θέλω να ξεσπάσω. Είμαι και εγώ μόνος μπαμπάς και σας φωνάζω: Επιτέλους, οι μπαμπάδες σταματήστε να εγκαταλείπετε τα παιδιά σας! Βαρέθηκα τους άντρες που βλέπουν το πρόβλημα και το προσπερνούν. Βαρέθηκα τον κόσμο που πρέπει να περιστρέφεται γύρω από τα αισθήματα αυτών των μπαμπάδων. Βαρέθηκα την κοινωνία που φέρεται σαν αυτή η συμπεριφορά, να είναι αναμενόμενη ή αποδεκτή. Βαρέθηκα τα σχόλια και τα email άπειρων μαμάδων που εγκαταλείφθηκαν και αυτές και τα παιδιά τους, αλλά περισσότερο βαρέθηκα τους μπαμπάδες που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και αρνούνται να πάρουν σοβαρά, τον ρόλο τους.
Από ότι έχω διαπιστώσει, υπάρχουν τρία είδη μπαμπάδων, που...εγκαταλείπουν τα παιδιά τους.
Ο πρώτος απλά φεύγει. Μαζεύει τα πράγματά του, εξαφανίζεται και δεν θέλει να έχει καμία σχέση ούτε με τα παιδιά του ούτε με τη μητέρα τους. Αυτός ο άντρας για μένα δεν είναι άντρας. Είναι απλά ένα δειλό τεμπέλικο και εγωκεντρικό κ@λόπαιδο, που δεν το νοιάζει για αυτούς που ανέλαβε να φροντίζει και να προστατεύει.
Δυστυχώς δεν θα καταλάβει ποτέ τι άφησε. Οι δικαιολογίες και η προσωπική του εκλογίκευση δεν τον αφήνουν να δει τίποτα άλλο παρά μόνο το πόσο καλά έκανε. Δεν θα ζήσει ποτέ τις Κυριακάτικες βόλτες και τα παιχνίδια του Σαββάτου, που θα μπορούσαν να είναι δικά του. Δεν θα δει ποτέ τις ζωγραφιές του παιδιού του, φτιαγμένες με τόση αγάπη για εκείνον, κάθε φορά και διαφορετικές μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Δεν θα καταλάβει ποτέ ότι άφησε αξέχαστους περιπάτους στο πάρκο, ονειρεμένες διακοπές με βουτιές στη θάλασσα, πύργους στην άμμο και ψάρεμα που θα τον γέμιζαν με όλη την ευτυχία του κόσμου. Δεν θα καταλάβει ποτέ ότι το εγώ του, τον καταδίκασε να ζει χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορίες για καληνύχτα, τα πρωινά με γάλα και κορν-φλέικς και τις βόλτες με ποδήλατο! Ακόμη χειρότερα, δεν θα καταλάβει ποτέ ότι άφησε πίσω ένα μικρό πλάσμα που θα τον έβλεπε σαν ήρωα για μια ζωή. Που θα τον εμπιστευόταν και θα τον αγαπούσε όσο κανένας άλλος. Που θα έκανε τα πάντα για να μοιάζει σε αυτόν, να είναι ίδιος ο μπαμπάς του.
Δεν θα καταλάβει και δεν θα πάρει ποτέ την ευθύνη για την τεράστια τρύπα που άνοιξε στην καρδιά του παιδιού του, που δεν θα κλείσει ποτέ. Δεν θα καταλάβει ποτέ τον θυμό και τα δάκρυα του παιδιού του όσο προσπαθεί να καταλάβει έναν πατέρα που εξαφανίστηκε. Δεν θα καταλάβει ποτέ πόσο πιο δύσκολη έκανε τη ζωή του παιδιού του με την εξαφάνισή του. Μπαμπάδες σαν αυτόν, δεν αντιλαμβάνονται και δεν καταλαβαίνουν.Δεν μπορούν.
Σε κανέναν δεν λείπει κάτι που ποτέ δεν ήξερε ό,τι είχε!
Μπορεί να είναι λάθος μου αλλά δεν έχω κανένα ψήγμα κατανόησης για αυτούς τους ανθρώπους. Όχι μόνο δεν τους συμπονώ αλλά στην «καλύτερή» μου απόπειρα να «κατανοήσω» τις αποφάσεις τους, το μόνο που αισθάνομαι για εκείνους, είναι θυμό.
Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο είδος πατέρα που φεύγει «συγκεκαλυμμένα». Είναι ο μπαμπάς που ενώ λείπει, κάνει ό,τι μπορεί για να φαίνεται πως δεν λείπει καθόλου. Όπως ο πρώτος τύπος μπαμπά, έτσι και αυτός εκλογικεύει την απόφασή του να απέχει. Εμφανίζεται τόσο όσο χρειάζεται για να δηλώνει την παρουσία του και τα βράδια κοιμάται ήσυχος. Μιλάμε για το είδος αυτό του διαζευγμένου μπαμπά που, από επιλογή, μετατρέπεται σε μπαμπά των καλοκαιρινών διακοπών ή του Σαββατοκύριακου!
Για έναν τέτοιο μπαμπά είναι εντάξει να είναι μπαμπάς κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο και μερικές εβδομάδες το καλοκαίρι. Είναι εντάξει να περνάει τόσο λίγο χρόνο με το παιδί του. Είναι εντάξει να αφήνει στην πρώην γυναίκα του σχεδόν ολόκληρη την ανατροφή του παιδιού τους και πολλές φορές όταν η πρώην γυναίκα του ξαναπαντρεύεται, δεν έχει πρόβλημα να βλέπει έναν άλλον άντρα να φιγουράρει στις οικογενειακές φωτογραφίες σαν την κύρια πατρική φιγούρα για το παιδί του.
Δεν προσπαθεί καν να είναι με ή κοντά στο παιδί του, παρ’ όλο που ισχυρίζεται ότι το κάνει. Συνήθως ξοδεύει ατελείωτες ώρες από τη ζωή του, για να εξηγεί στους φίλους του ότι έκανε και κάνει το καλύτερο για εκείνο. Έχει φτιάξει μια εικόνα τόσο όμορφη που έχει αρχίσει και ο ίδιος να την πιστεύει!
Συνήθως αυτοί οι μπαμπάδες κρύβονται πίσω από τηλέφωνα και μηνύματα. Πιστεύουν πως ένα γρήγορο check-in στη ζωή των παιδιών τους, είναι αρκετό για να δηλώσουν την παρουσία τους. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, κοροϊδεύουν τους άλλους, κοροϊδεύουν και τα παιδιά! Αλλιώς ονομάζονται και «μπαμπάδες της Ντίσνεϊ»! Βλέπουν τα παιδιά τους τόσο αραιά που όταν συναντιούνται μαζί τους, το μόνο που κάνουν είναι να τα διασκεδάζουν, χωρίς όμως να είναι ουσιαστικά γονείς. Ένας τέτοιος μπαμπάς πείθει τον εαυτό του ότι όσο κακομαθαίνει και κάνει χαρούμενο το παιδί του έστω και για λίγο, τότε είναι καλός.Κάνει το καθήκον του και το παιδί τον αγαπάει έτσι κι αλλιώς…
Παραδόξως υπάρχει και ένα τρίτο είδος μπαμπά που φεύγει. Είναι ο μπαμπάς που απέχει χωρίς να λείπει. Είναι ο μπαμπάς που ενώ είναι παντρεμένος με τη μητέρα των παιδιών του και ζουν όλοι μαζί κανονικά, δεν έχει καμία πρόθεση να συμμετάσχει ενεργά στο μεγάλωμά τους. Αυτοί οι μπαμπάδες απέχουν συναισθηματικά. Θέτουν σε προτεραιότητα τα πάντα εκτός από τα παιδιά τους. «Πετάνε» στις γυναίκες τους όλο το μερίδιο των ευθυνών τους, από το πρωινό ξύπνημα και το ντύσιμο των παιδιών μέχρι το διάβασμα για το σχολείο, τις συναντήσεις με τους καθηγητές και τις τιμωρίες. Δεν αισθάνονται την παραμικρή ενοχή για την απάθειά τους, καμιά φορά δεν καταλαβαίνουν καν ότι απέχουν. Θεωρούν τα παιδιά τους έναν ακόμη μπελά και σπάνια, τους απευθύνονται όμορφα. Γκρινιάζουν συνεχώς στους άλλους για το πόσο ανεπαρκή, ανόητα και απείθαρχα είναι τα παιδιά τους, προσπαθώντας να τα μετατρέψουν σε υπαλλήλους του μπαμπά που θα στέκουν προσοχή σε κάθε του πρόσταγμα, ειδάλλως θα υπομένουν τις συνέπειες. Αυτοί οι μπαμπάδες σπάνια είναι ευγνώμονες και η αξία της επιβράβευσης είναι άγνωστη έννοια για αυτούς.
Προσωπικά πιστεύω πως ένας παντρεμένος μπαμπάς μπορεί να εγκαταλείψει την οικογένειά του το ίδιο εύκολα με έναν χωρισμένο μπαμπά και από ότι βλέπω καθημερινά, τέτοιες περιπτώσεις δεν σπανίζουν. Φυσικά δεν έχει σημασία αν ο μπαμπάς που φεύγει είναι χωρισμένος ή παντρεμένος. Τα σημάδια της εγκατάλειψης είναι ίδια και μένουν ανεξίτηλα για όλες και σε όλες τις περιπτώσεις. Μπαμπάδες που πάνε για καφέ, παίζουν γκολφ και ψαρεύουν συχνότερα από ότι συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού και στα παιχνίδια των παιδιών τους, δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στην κοινωνία. Δυστυχώς όμως έχουν και στέκονται εκεί γεμάτοι εγωισμό και αλαζονεία να πληγώνουν τα παιδιά και τις γυναίκες τους χωρίς καν να τους νοιάζει. Αλλά οι αληθινοί μπαμπάδες, δεν είναι έτσι….
Οι αληθινοί μπαμπάδες αρρωσταίνουν στην ιδέα ενός επαγγελματικού ταξιδιού που θα τους κάνει να αποχωριστούν τα παιδιά τους έστω και για λίγο και όταν φεύγουν μετράνε τις μέρες αντίστροφα για να τα ξαναδούν. Οι αληθινοί μπαμπάδες, παλεύουν για τα παιδιά τους. Ακόμη κι όταν είναι διαζευγμένοι, δεν κάνουν στην άκρη, αντιθέτως. Διεκδικούν μέχρι τέλους τα δικαιώματά τους απέναντι στο παιδί. Κάνουν τα ίδια διασκεδαστικά πράγματα με τον μπαμπά της Ντίσνεϊ, με τη διαφορά ότι δεν αρκούνται στο κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο αλλά τους ενδιαφέρει να συμμετέχουν στη ζωή των παιδιών τους, όσο πιο συχνά και ενεργά γίνεται.
Σε κάθε απόφαση που παίρνουν, προτεραιότητα έχει το καλό των παιδιών τους και για χάρη τους, παρατάνε και σπίτια και καριέρες για να είναι μαζί τους, με οποιοδήποτε κόστος αλλά το πιο σημαντικό: Δεν προσπαθούν ποτέ μα ποτέ να πάρουν ή να αποξενώσουν το παιδί από τη μητέρα του, διότι αναγνωρίζουν πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της για την ανατροφή και την υγεία του παιδιού τους. Οι αληθινοί μπαμπάδες, και ενώ γνωρίζουν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση των πρώην συζύγων τους, δεν τις αναγκάζουν να ξοδεύουν χρόνο και χρήμα για να βρουν κάποιον άλλον να τις βοηθήσει με το μεγάλωμα των παιδιών τους. Οι αληθινοί μπαμπάδες δεν φτάνουν τις πρώην γυναίκες τους σε σημείο να τους εκβιάζουν για να περνάνε χρόνο με τα παιδιά τους διότι οι αληθινοί μπαμπάδες, το επιδιώκουν από μόνοι τους. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
ΠΗΓΗ : http://apneagr.blogspot.com/2013/09/blog-post_8.html
7-9--2013
: Πέτα το κινητό απ' το μπαλκόνι! Και ξαναζήσε...
!!!
Υπήρχε ζωή πριν το κινητό;
Οπωσδήποτε πολλοί άνθρωποι κάτω των 30 θα δυσκολευτούν να απαντήσουν.
Ιδίως οι κάτω των 20 πιθανότατα θα απαντήσουν πως σίγουρα δεν υπήρχε.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κινητά στην Ελλάδα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι περισσότεροι κοιτούσαν επικριτικά με απορία, περιέργεια έως και απέχθεια αυτούς τους λίγους που περπατούσαν στο δρόμο μιλώντας σε ένα τηλέφωνο.
Φαινόταν αξιοπερίεργο, τόσο που οι χρήστες κινητού τότε θεωρούνταν μάλλον επιδειξιομανή ψώνια- και όχι πάντα αδίκως.
Αν έμπαινες τότε σε λεωφορείο, άκουγες έναν τύπο να γαβγίζει στο τηλέφωνο, τόσο όσο χρειαζόταν για να γυρίζει όλο το λεωφορείο να τον κοιτάζει.
Τα χρόνια πέρασαν, μπήκε το νερό στ' αυλάκι και το κινητό αποτέλεσε το βασικό και αναπόσπαστο μέρος του τεχνολογικού μας εαυτού.
Δέκα χρόνια αργότερα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έχει κινητό!
Οι πρώιμοι τε
Πάντως, διαβεβαιώ τους νεώτερους πως και πριν τα κινητά βγαίναμε ραντεβουδάκια, στέλναμε μηνύματα (ραβασάκια) στις γκόμενες, μιλούσαμε με τους φίλους μας, βρίσκαμε τον άλλον όταν τον χρειαζόμασταν (κι όμως, δεν ήταν δύσκολο!), είχαμε ξυπνητήρια και, όταν άξιζε μόνο, βγάζαμε και καμιά φωτογραφία!
Στην αρχή, που λέτε, τα κινητά είχαν πολύ λίγες λειτουργίες.
Δηλαδή, ήταν... τηλέφωνα!
Έκαναν κλήσεις και έστελναν μηνύματα.
Στη συνέχεια μπήκαν και τα παιχνίδια.
Ποιος άλλωστε δεν έπαιξε "φιδάκι" στο ΝΟΚΙΑ 3210;
Στη συνέχεια μπήκαν και άλλες εφαρμογές.
Αλλά η κίνηση που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας των κινητών ήταν η φωτογραφική μηχανή που ενσωματώθηκε στη συσκευή.
Από τότε άρχισαν όλοι να αλληλοφωτογραφίζονται συνεχώς.
Την ώρα που έτρωγαν, την ώρα που κοιμόντουσαν, την ώρα που διασκέδαζαν...
Και, σα να μην έφτανε αυτό, μετά από λίγο μπήκε και η βιντεοσκόπηση στις λειτουργίες του κινητού.
Και κάθε σημαντική ή περίπου σημαντική ή καθόλου σημαντική στιγμή της ζωής κάποιος την απαθανάτιζε με τη βιντεοκάμερα του κινητού.
Περάσαμε λοιπόν κι απ' την εποχή του 3-G εξελιγμένου κινητού με τα τραγούδια, το bluetooth και τα τοιαύτα και πλέον φτάσαμε στην εποχή του i-phone, που το κινητό είναι πια προέκταση του εαυτού μας. Δεύτερή μας φύση!
Αλγεινή εντύπωση μου προκαλεί η συνεχής βιντεοσκόπηση "ιδιαίτερων" στιγμών.
Θυμάμαι που κάποτε κοροϊδεύαμε τα "αμερικανάκια" που βλέπαμε απ' την τηλεόραση να βιντεοσκοπούν κάθε στιγμή τους και γελούσαμε με τα χάλια τους.
Μάλιστα αστειευόμενοι λέγαμε πως αυτοί αν δουν κάποιον να είναι έτοιμος να πέσει απ' το μπαλκόνι, δε θα πάνε να τον τραβήξουν, αλλά θα οπλίσουν το φλας της κάμερας...
Βιντεοσκοπούν όταν τρώνε, όταν πίνουν, όταν γελάνε, όταν γλεντάνε, όταν περπατάνε, όταν κατουράνε, όταν πηδάνε, όταν γεννάνε, όταν πεθαίνουν... όλη η ζωή σε βίντεο!
Κι όμως, όπως και όλα τα υπόλοιπα, έτσι κι αυτό ήρθε για να μας εκδικηθεί.
Έτσι, βιώνουμε τα τελευταία χρόνια την ολοκληρωτική παράδοση της ζωής μας στα κινητά.
Πάω να ακούσω μια συναυλία και την ώρα που παίζει ένα πολύ όμορφο τραγούδι και συνεπαρμένοι πολλοί το τραγουδάμε, ταυτόχρονα υψώνονται εκατοντάδες χέρια -όχι πια με αναπτήρες- αλλά με κινητά, με τα οποία βιντεοσκοπούν τη στιγμή του τραγουδιού...
Πάω στο γήπεδο, κερδίζουμε πέναλτι εναντίον του Ολυμπιακού (σπάνια στιγμή...) και ενώ το μισό γήπεδο παρακολουθεί με αγωνία και κρέμεται κυριολεκτικά από τα πόδια του Σισέ, το άλλο μισό γήπεδο έχει υψώσει τα κινητά για να βιντεοσκοπήσει τη στιγμή!! Και μάλιστα παρακολουθούν τη στιγμή μέσα απ' τη μικρή οθόνη του κινητού τους και δε βλέπουν με τα μάτια τους αυτά που εξελίσσονται μρποστά τους!
Πάω σ' ένα γάμο και την ώρα του γλεντιού, οι μισοί καλεσμένοι γιορτάζουν, ξεφαντώνουν, γελούν, πειράζονται, χορεύουν -με λίγα λόγια γλεντούν-, ενώ οι άλλοι μισοί καλεσμένοι τραβούν σε βίντεο τους πρώτους μισούς καλεσμένους που γλεντούν!!!
Όλους αυτούς αν τους ρωτήσω "πώς πέρασες στη συναυλία/στο γήπεδο/στο γάμο;" θα μου απαντήσουν "ήταν τέλεια! Ορίστε, δες και στο βίντεο που τράβηξα!"
Έτσι μου 'ρχεται να τους πω (και τους το λέω):
"Τι λες ρε; Πού πέρασες καλά; Δεν περνάς πια καλά!
Δε διασκεδάζεις, δεν κάνεις παρέα, δεν πανηγυρίζεις, δε χαίρεσαι, δεν αλληλεπιδράς.
Το μόνο που κάνεις είναι να υπάρχεις κάπου απαθανατίζοντας στιγμές από τις οποίες εσύ λείπεις.
Δε σε νοιάζει να περάσεις καλά. Σε νοιάζει μόνο να δείξεις στους άλλους πως πέρασες καλά.
Μέσα σ' αυτούς και στον εαυτό σου, που θα βλέπει μετά από χρόνια τις χιλιάδες φωτογραφίες και τα βίντεο που τράβηξες και θα λες "αχ τι ωραία που περνούσαμε τότε!"
Αρχίδια καλά περνάς! Το σώμα σου είναι εκεί. Το μυαλό σου είναι στην επίδειξη.
Οπότε το αρχικό ερώτημα "υπήρχε ζωή πριν το κινητό;" μετατρέπεται σε...
"Υπάρχει ζωή χωρίς κινητό;"
ή ακόμη καλύτερα...
"Υπάρχει ζωή ΜΕ κινητό;
Με το που φτάνεις κάπου, κάνεις tag για να δουν όλοι οι γνωστοί σου ότι είσαι εκεί.
Μόλις κάθεσαι με την παρέα, αρχίζεις και φωτογραφίζεσαι με όλους δεκαπέντε φορές και σε δήθεν αστείες πόζες για να ανεβάσεις τις φωτογραφίες στο facebook και να δουν όλοι... πόσο καλά περνάς.
Αλλά δεν περιμένεις καν να επιστρέψεις σπίτι για να τις ανεβάσεις. Έχεις την εφαρμογή facebook mobile, προκειμένου να τις ανεβάζεις επί τόπου απ' το κινητό σου.
Και τρως καμιά ώρα μέχρι να... ταγκάρεις (sic) όλη την παρέα στις φωτογραφίες.
Και μου λες πως περνάς καλά! Πού περνάς καλά μωρέ; Πότε πρόλαβες;
Αφού από τις τρεις ώρες που ήσουν εκεί, τις δύο ασχολιόσουν με το κινητό σου ανεβάζοντας φωτογραφίες και τραβώντας βίντεο.
Έχεις πεθάνει! Κατάλαβέ το!
Γιατί άνθρωπος που δεν μπορεί πια να γελάσει, να διασκεδάσει, να καλαμπουρίσει, να αστειευτεί, να συζητήσει, να,...,να...να...., δεν είναι πια ζωντανός.
Είναι ένα κινούμενο ζόμπι ζωσμένο με τεχνολογική ύλη που περιφέρεται ασκόπως στον πλανήτη.
Κι εσύ απ' αυτούς είσαι. Πεθαμένος και δεν το ξέρεις.
Ή κι αν το ξέρεις, δε σε νοιάζει πια.
Θυμήσου, καλέ μου άνθρωπε, τις μέρες εκείνες που ζούσες σαν άνθρωπος!
Τις μέρες εκείνες που μιλούσες, επικοινωνούσες, διασκέδαζες, νευρίαζες, τσακωνόσουν, τα ξαναέβρισκες, ερωτευόσουν, φλέρταρες, τραγουδούσες, αγωνιούσες, χόρευες, γελούσες...
Θυμήσου πως τότε ζούσες.
Σήμερα και κάθε σήμερα που έρχεται, πεθαίνεις.
Και απλά απαθανατίζεις τη στιγμή...
Την επόμενη φορά που θα πας να πιεις έναν καφέ με την παρέα σου (όσο ακόμα την έχεις) και επί δυο ώρες, αντί να μιλήσετε, να γελάσετε, να κουτσομπολέψετε, να χαζολογήσετε, εσύ θα σκαλίζεις κάτι στο κινητό σου, τότε θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα πας σε μια συναυλία να ακούσεις τον αγαπημένο σου τραγουδιστή και στα ομορφότερα ρεφρέν αντί να αφεθείς στη μαγεία και να τραγουδάς αγκαλιασμένος/η με το ταίρι σου, εσύ θα τραβάς τη στιγμή σε βίντεο, θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα πας στο γήπεδο και, αντί να παρακολουθήσεις το γκολ με τα ματάκια σου και να το πανηγυρίσεις με τους διπλανούς σου, εσύ θα παρακολουθείς τον αγώνα μέσα από την κάμερά σου, θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε γλέντι να διασκεδάσεις και, αντί να χορεύεις, να ξεφαντώνεις, να γελάς, να διασκεδάζεις, εσύ θα τραβάς τους άλλους που γλεντούν με την κάμερα, θυμήσου πως πεθαίνεις.
Αν δεν μπορείς να αρχίσεις να χρησιμοποιείς το κινητό σου τηλέφωνο για το λόγο που το χρειάζεσαι, τότε απλά... πέταξέ το στο ποτάμι!
Να το πάρει κι αυτό μαζί με τα υπόλοιπα λύματα του "πολιτισμού".
Αν δε βρεις ποτάμι, πέτα το απ' το μπαλκόνι!
Ή, αν δεν μπορείς και το χρειάζεσαι οπωσδήποτε, τότε κάνε κάτι απλό: αγόρασε ένα κινητό παλιάς τεχνολογίας. Μόνο για τηλέφωνα και μηνύματα.
Να ελευθερωθείς απ' τα δεσμά του γκατζετο-λαιφστάιλ!
Πριν με βρίσεις, δες αυτό το δίλεπτο ταινιάκι που έχει αυτό ακριβώς το θέμα.
Δες το και ξανασκέψου: θες να συνεχίσεις να πεθαίνεις ή να ξαναδοκιμάσεις να ζεις;
Ακόμα προλαβαίνεις.
Αλλά ξεκίνα γρήγορα.
Ξεκίνα σήμερα!
ΠΗΓΗ : http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6.html