Μεταξύ των πρώτων ανθρωπίνων προσπαθειών για την προστασία των θηραμάτων και την αύξηση των πληθυσμών τους ιδιαίτερη θέση σε πολλές χώρες του κόσμου κατέχει ακόμη η εξαφάνιση των «επιβλαβών» δηλ. των αρπακτικών εκείνων ειδών, τα οποία προξενούν ζημιές στην θηραματική πανίδα. Η έννοια όμως του «επιβλαβούς» έχει σήμερα αναθεωρηθεί μετά την αναγνώριση του ρυθμιστικού τους ρόλου στη διατήρηση της βιολογικής ισορροπίας του οικοσυστήματος και της ευεργετικής επίδρασης που αυτά ασκούν στη διατήρηση υγιών και άριστων γενετικά πληθυσμών.
Με βάση τα τελευταία γίνεται φανερό, ότι πρέπει να επιδιώκεται ο έλεγχος της αυξήσεως των «επιβλαβών» θηραμάτων όχι όμως και η εξαφάνιση τους.
Αυτό δε πρέπει να γίνεται μόνο σε περιπτώσεις που τα «επιβλαβή» επηρεάζουν άμεσα και σε μεγάλο βαθμό τις οικονομικές δραστηριότητες του ανθρώπου (θηραματοπονία, γεωργία, κτηνοτροφία). Σε περίπτωση εξαφανίσεως των «επιβλαβών» θηραμάτων, αρχικά βέβαια είναι δυνατόν να παρατηρηθούν θετικά αποτελέσματα όσον αφορά την πληθυσμιακή αύξηση των άλλων θηραμάτων, όμως η αύξηση αυτή είναι προσωρινή. Έτσι μόλις οι εν λόγω πληθυσμοί υπερβούν τα όρια της ζωο-χωρητικότητας του βιοτόπου, παρατηρείται αφενός απότομη και σημαντική μείωση λόγω τροφοπενίας, ασθενειών, παρασίτων κ.λ.π. και αφ' ετέρου σοβαρές διαταραχές της ισορροπίας του οικοσυστήματος.
Στην κατηγορία των αρπακτικών ανήκουν πολλά πτηνά και θηλαστικά από τα οποία άλλα είναι σπάνια και άλλα κοινά. Η Κοινοτική αλλά και η Εθνική νομοθεσία προστατεύει πολλά από αυτά και κάποια άλλα τα θεωρεί «επιβλαβή» και επιτρέπει υπό όρους τον έλεγχο των πληθυσμών τους.
Προστατευόμενα αρπακτικά στην χώρα μας είναι: "Όλα τα ιερακόμορφα και αετόμορφα (αετοί, γεράκια, γύπες κ.λ.π.) όσον αφορά στα πτηνά.
Από τα θηλαστικά προστατεύονται: ο ρήσος , η αρκούδα , η αγριόγατα , η βίδρα , ο ασβός , το δενδροκούναβο , το βρωμοκούναβο , ο λύκος, και το τσακάλι
Τα υπόλοιπα αρπακτικά, δηλαδή από τα πτηνά τα κορακοειδή: η κουρούνα , η κάργα και η καρακάξα και από τα θηλαστικά η αλεπού και το πετροκούναβo θεωρούνται «επιβλαβή» για την υπόλοιπη άγρια πανίδα (διότι καταστρέφουν τις φωλιές) και όταν εξακριβωμένα υπάρχουν σε μεγάλη πυκνότητα, πρέπει να ελέγχεται ο πληθυσμός τους. Ειδικά για την περίπτωση της αλεπούς πρέπει να λαμβάνονται ιδιαίτερα μέτρα, διότι είναι ο κυριότερος φορέας της λύσσας. Αυτό αν συνδυασθεί με το γεγονός της πληθυσμιακής αύξησης που παρουσιάζει το είδος τα τελευταία χρόνια, υπάρχει κίνδυνος για την δημόσια υγεία. Η ασφαλής πυκνότητα του πληθυσμού για την αλεπού είναι 1 άτομο/4.000 στρέμματα.
ΜΕΘΟΔΟΙ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΩΛΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΙΕΡΑΚΟΜΟΡΦΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΑΕΤΟΜΟΡΦΑ
Τα ιερακόμορφα προστατεύονται από την νομοθεσία, γι' αυτό, εκείνο το οποίο θα μειώσει τις απώλειες των θηραμάτων από αυτά, είναι η ενίσχυση της άμυνας των θηραμάτων με βελτίωση του βιοτόπου τους προσφέροντας τα καταφύγιο με την φυσική βλάστηση.
Στις περιπτώσεις που έχουμε απελευθέρωση τεχνητός εκτρεφομένων θηραμάτων για εμπλουτισμό, μπορούμε να διώξουμε τα ιερακόμορφα με τον εξής τρόπο: Στερεώνουμε επάνω σε υψηλούς πασσάλους, μπάλες διαμέτρου 30 εκατοστά, γυαλιστερές, μεταλλικού χρώματος, ανά 50 μέτρα μεταξύ τους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα τα γεράκια δεν πλησιάζουν την περιοχή.
ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΩΝ «ΕΠΙΒΛΑΒΩΝ»
Ο Δασικός κώδικας (ΝΔ 86/69) στο άρθρο 261 προβλέπει τον έλεγχο των «επιβλαβών» θηραμάτων καθ' όλη την διάρκεια του έτους και με όλα τα μέσα. Η Κοινοτική νομοθεσία όμως περιορίζει την χρήση των μέσων μόνο σ' εκείνα που είναι επιλεκτικά. Συνεπώς εξαιρούνται κάθε μορφής δηλητηριασμένα δολώματα. Οι πιο δόκιμοι μέθοδοι ελέγχου των «επιβλαβών» θηραμάτων παρατίθενται παρακάτω κατά περίπτωση.
Αλεπού
Η πιο ενδεδειγμένη και νόμιμη μέθοδος ελέγχου του πληθυσμού της αλεπούς είναι η νυκτερινή της Θήρευση. Το συνεργείο πρέπει να είναι εποχούμενο και να διαθέτει ισχυρό προβολέα. Η Θήρευση γίνεται με λειόκανο ή τουφέκι 0,22". Το συνεργείο πρέπει να συνοδεύεται από Δασικό όργανο. Άλλη μέθοδος είναι η παγάνα η οποία γίνεται από πολυπληθείς ομάδες κυνηγών.
Κορακοειδή
Ο έλεγχος των πληθυσμών των κορακοειδών γίνεται με την χρήση ειδικών παγίδων που τα σχέδια τους δίνονται στις εικόνες . Η επιλεκτικότητα τους συνίσταται στο είδος του κράχτη.