Οι λέξεις «μπασίματα» και «επιστρόφια» στην κυνηγετική αργκό είναι ταυτόσημες με τις μετακινήσεις των αποδημητικών θηραμάτων, όταν αυτά ξεκινούν τις μεταναστεύσεις από τους τόπους στους οποίους φωλεοποιούν και αντίστροφα. Αφορούν δε συνήθειές τους σε συγκεκριμένες εποχές, οι οποίες συγκριτικά με το παρελθόν μάλλον έχουν αλλάξει

Του Απόστολου Αντωνάκη

Tο φθινόπωρο και οι αρχές της άνοιξης είναι οι περίοδοι κατά τις οποίες η φύση και τα πλάσματά της μπαίνουν σε μια αναστάτωση καθώς προετοιμάζονται για αλλαγές οι οποίες αποτελούν νομοτέλεια -τις αποδέχεσαι αναγκαστικά- ενώ τα πάντα είναι υποχρεωμένα να υποταχθούν σε αυτές.
Αν και το μεγαλύτερο κομμάτι των συγκεκριμένων αλλαγών παραμένει ταυτισμένο με τη διαδοχή των τεσσάρων εποχών του χρόνου, που συνοδεύονται με παροδικές κλιματικές μεταβολές, πολλές από τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν τούτο το μαγευτικό ξεσηκωμό της φύσης και του κόσμου που την συναποτελεί παραμένουν ανερμήνευτες, απροσδιόριστες αλλά και προκλητικές.
Ευαίσθητα και λιγότερο ευαίσθητα φτερωτά πλάσματα ξεκινούν μαζικά το φθινόπωρο ένα περίπλοκο ταξίδι προς τις θερμότερες περιοχές του Νότου εγκαταλείποντας έγκαιρα το Βορρά με τα χιόνια, τους παγετούς και τις πολικές θερμοκρασίες.
Άλλωστε οι περισσότερες μορφές ζωής προτιμούν ένα φιλικό περιβάλλον για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν.
Η αναπαραγωγικότητα, το γενετήσιο ένστικτο των ζώων, καθορίζει με τον ερχομό της άνοιξης τις μεταναστευτικές κινήσεις των πουλιών. Αυτά τα πλάσματα, ανεξάρτητα από το μέγεθος και την εντυπωσιακή ή μη εμφάνισή τους, σίγουρα διαθέτουν αλάνθαστους φυσικούς μηχανισμούς, που τους επιτρέπουν να μετακινούνται με ασφάλεια την κατάλληλη στιγμή.
Σπάνια ένα απρόοπτο καιρικό φαινόμενο θα πλήξει τους ανυποψίαστους φτερωτούς πληθυσμούς, αλλά ακόμη και αν συμβεί κάτι τέτοιο, εντάσσεται σε μια βιολογική λογική που οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως «οικονομία της φύσης». Σύμφωνα με αυτή την αρχή, μερικές φορές ασθενέστερα άτομα κάποιων πληθυσμών υποκύπτουν στα καιρικά φαινόμενα κατά τη διάρκεια του μεταναστευτικού ταξιδιού τους, είτε από έλλειψη δυνάμεων είτε από λανθασμένη πτήση, οπότε επιβιώνουν τα δυνατότερα.
Σε κάθε περίπτωση, ο άνθρωπος, ως παρατηρητής, μπορεί να παρακολουθεί μόνο το τελικό αποτέλεσμα και να πασχίζει με τις περιορισμένες γνώσεις του να ερμηνεύει όσα συμβαίνουν στην τεράστια αγκαλιά της μάνας φύσης, με μια λογική ενίοτε ασύμβατη με εκείνων των φυσικών νόμων.
Οι ίδιοι φυσικοί νόμοι στήνουν αυτό το γιορτινό και πολύχρωμο πανηγύρι της άνοιξης, όπου τα πάντα δείχνουν να βιάζονται να φανερώσουν την ομορφιά τους και την ερωτική τους διάθεση, από την οποία άλλωστε προκύπτει η διαιώνιση των ειδών, δηλαδή αυτό που εμείς τα «ανώτερα θηλαστικά» οριοθετούμε ως ζωή…

Νομοτέλεια και στρουθοκαμηλισμός

Οι κυνηγοί έμαθαν, από καταβολής κόσμου, να διαχειρίζονται τις μεταβολές στο ζωικό κόσμο για να καλύψουν τις ανάγκες τους μέσα από την κυνηγετική διαχείριση.
Αυτό συμβαίνει με όλες τις μορφές ζωής όπου κάθε ζώο, λειτουργώντας ως αρπακτικό, εκμεταλλεύεται τις μαζικές μετακινήσεις άλλων ειδών προκειμένου να εξασφαλίσει την τροφή του.
Αυτό κάνουν οι αρκούδες με τους σολομούς, οι καρχαριοφάλαινες με τους πιγκουίνους, οι καρχαρίες με τις φώκιες, τα δελφίνια με τα αφρόψαρα, τα γεράκια με τους νεοσσούς των πουλιών, οι αλεπούδες και τα κουνάβια με τις πέρδικες και τους φασιανούς...
Ο κατάλογος της διεκδικητικής αρπακτικότητας είναι μακρύς και ατελείωτος, καθώς παραμένει ως αρχέγονη πραγματικότητα στις τάξεις των ζωικών πληθυσμών του πλανήτη μας.
Το ίδιο ίσχυε και για τον άνθρωπο των παλαιότερων εποχών, από την απαρχή της παρουσίας του ως νοήμονος όντος μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, όταν οι αυτουργοί των μεγάλων καταστροφών στο περιβάλλον αποφάσισαν να μεταθέσουν τις ευθύνες τους και με συμπεριφορά στρουθοκαμήλου να αφήσουν σε άλλους -όπως οι κυνηγοί- το ποτήρι με το κόνιο ως τιμωρία για την εικόνα του πλανήτη Γη.

Ηταν ανέκαθεν όλα αυτά...

Κάποτε ο Φλεβάρης ήταν ο πλέον δραστήριος μήνας για τους κυνηγούς, οι οποίοι έτρεχαν σε κάθε γωνιά της υπαίθρου να ξεπροβοδίσουν με το δικό τους τρόπο τα αποδημητικά θηράματα που έπαιρναν μαζικά το δρόμο της επιστροφής προς τον ανοιξιάτικο πλέον Βορρά.
Δεν ήταν μονάχα τα θηράματα και οι ευκαιρίες για κάμποσες εύστοχες τουφεκιές στα καρτέρια που στήνονταν κοντά στις λεμονοπορτοκαλιές και τα παραλιακά υψώματα με τα κλαδεμένα ύστερα από τη συγκομιδή του καρπού λιόδενδρα.

• Hταν κι αυτό το επερχόμενο μελαγχολικό αίσθημα αποχωρισμού της κυνηγετικής συντροφιάς έπειτα από το πέσιμο της αυλαίας και της αναμονής μέχρι τον Αύγουστο.
• Hταν, ακόμη, ο αποχωρισμός του δάσους με εκείνες τις όμορφες μυρουδιές του βρεγμένου χώματος, της σαπίλας από τα πεσμένα φύλλα και της μούχλας από τους ριγμένους καρπούς που σκεπάζονται από την ευωδιά του ξύλου με τον κάθε κορμό μαζί με τη φυλλωσιά του να συνεισφέρουν μια διαφορετική νότα φυσικού αρώματος πρωτογενούς, αμίμητου και σαγηνευτικού.
• Hταν ανέκαθεν και οι φρεσκομπουμπουκιασμένες κλάρες από τις αγριαμυγδαλιές που κόβονταν για να μπουν στο βάζο για να μοσχοβολήσουν -έστω και για λίγο- εκεί, προσφέροντας μια ψευδαίσθηση στο μουντό χώρο του σπιτιού που πάντα θα μοιάζει «φυλακή» απέναντι στα καθημερινά σχέδια απόδρασης προς την περιπέτεια κάθε ρομαντικού κυνηγού.

Πηγή : Κυνήγι Ελέυθερου Τύπου