Δεν περίμενα ποτέ ότι θα διάβαζα κάτι τέτοιο από Πανεπιστήμιο της χώρας, πόσω μάλλον από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών...
Η επιστολή τυπική και στεγνή -όπως αρμόζει σε «λογοκριτή»- απευθύνεται προς την Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας - Θράκης:

«Σας ενημερώνουμε ότι στη συνεδρίαση του Εφορευτικού Συμβουλίου της Βιβλιοθήκης Θετικών Επιστημών, δεν έγινε αποδεκτή η ΔΩΡΕΑ του βιβλίου ΠΑΝ-ΘΗΡΑΣ. Σας ευχαριστούμε για την προσφορά σας»
Η απορριπτική επιστολή υπογράφεται από τον υπεύθυνο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου, ο οποίος προφανώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως... «βιβλιοφύλακα», σαν ένα είδος «τροχονόμου» της γνώσης, που αποφασίζει ποιες γνώσεις ή ποιες ιδέες επιτρέπεται να κυκλοφορούν και να διακινούνται από το «φυλάκιό» του!

Εχω μπροστά μου και ξεφυλλίζω την ετήσια έκδοση του ΠΑΝ-ΘΗΡΑ που εκδίδει η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας - Θράκης, το ίδιο δηλαδή ακριβώς βιβλίο που... εξοβελίζεται από τη βιβλιοθήκη ενός Πανεπιστημίου.
Ολα τα άρθρα του αφορούν εργασίες και μελέτες που υπογράφουν Δασολόγοι, Δασολόγοι Μηχανολόγοι, Περιβαλλοντολόγοι, ειδικοί επιστήμονες Διαχείρισης της Αγριας Πανίδας και Δασοπόνοι...
Το Εφορευτικό Συμβούλιο της Βιβλιοθήκης έκρινε όμως ότι αυτές οι εργασίες δεν αξίζει, δεν πρέπει ή δεν χρειάζεται να διαβαστούν και να αποτιμηθούν από τους φοιτητές, μετατρέποντας το άσυλο διακίνησης γνώσεων και ιδεών που οφείλει να υπερασπίζεται ένα Πανεπιστήμιο, σε «άσυλο»... των εμμονών τους!

Δεν έχει νόημα να αναφέρω τα ονόματα των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως... «δεσμώτες» βιβλίων.
Το ερώτημα όμως παραμένει: πού ακριβώς βρίσκεται η «ελεύθερη επιστημονική αναζήτηση» και «η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας» σε αυτήν την απόφαση;

Το λεγόμενο Πανεπιστημιακό Ασυλο, για να μην είναι ένα απλό τοτέμ, ένα εικόνισμα ή... ένα πουκάμισο αδειανό, πρέπει να λειτουργεί στην ουσία του!
Και ρόλος ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος δεν είναι να παρεμποδίζει, να ελέγχει ή ...να «δοσομετράει» τη γνώση ή την πληροφορία, ούτε να επιβάλει τι πρέπει να διαβάσει κανείς και τι όχι...
Πριν από 4-5 χρόνια είχα διαβάσει κάτι που το κράτησα για να το δώσω και στα παιδιά μου.

Το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας, μπας και το διαβάσουν και εκεί στο Πανεπιστήμιο Αθηνών:
«Η Γνώση είναι διαρκής εξέλιξη, διαρκής εξερεύνηση, διαρκής ερμηνεία και διαρκής αμφιβολία. Είναι ένας τρόπος να ζεις, ένα εργαλείο επιβίωσης στο απίστευτο σύμπαν μας, και όχι μια ταμπέλα. Ταμπέλες έχουν μόνο τα απολιθώματα στα μουσεία».

Δημήτρης Στριλάκος

Αναδημοσίευση από το ΕΘνος Κυνήγι