Welcome in Greece Welcome in Greece

 

ΑρχικήInitial ΠίσωBack


H τέχνη του επωμίζειν

Eγώ θα προχωρήσω ακόμη παραπέρα: «Πώς είναι δυνατόν να είναι ένα όπλο στα μέτρα ενός κυνηγού που δεν επωμίζει δύο φορές με τον ίδιο τρόπο;». Πράγματι παρουσιάζονται ορισμένα προβλήματα γ' αυτόν που δεν χρησιμοποίησε ποτέ του κυνηγετικό όπλο και θέλει να αποκτήσει ένα για να επιχειρήσει να σκοτώνει κυνήγια.

Στην αρχή ανησυχεί αν το όπλο του κάνει ή όχι. Και μερικοί οπλοποιοί, που δεν δίνουν και τόση προσοχή σε κάτι τέτοια ισχυρίζονται, ίσως κάπως ανώριμα, ότι βάζοντας το κοντάκι στα πλευρά του σκοπευτή, όλα θα είναι για το καλύτερο στον καλύτερο κόσμο (!). Δεν είμαι αυτής της γνώμης. Κανένας δάσκαλος σκοπευτής άλλωστε δεν μπορεί να νομίζει κάτι τέτοιο. Και για να μιλήσω καλύτερα, υπάρχουν πρωταθλητές που βεβαιώνουν πως επειδή βαρύνει η αντίληψη όταν ρίχνουμε σε κυνήγι, ούτε οι διαστάσεις, ούτε το σχήμα του κοντακίου έχουν σημασία.

Δεν θα φτάσω να πω κάτι τέτοιο. Για τη μέση στάθμη αυτών που έχουν κυνηγετική άδεια αυτό εξυπακούεται, γιατί είναι αλήθεια πως οι κυνηγοί φαινόμενα ρίχνουνε υπέροχα και μάλιστα ακροβατικά, με οτιδήποτε. Ωστόσο υπάρχει ένας μέσος δρόμος. Και για τους αρχάριους προπάντων το πρώτο πράγμα είναι να μάθουν να επωμίζουν. Αλλά τι σημαίνει «επωμίζω» αν όχι πριν απ' όλα «σκοπεύω;». Γιατί αυτό είναι το κόλπο: για να είναι η βολή πετυχημένη είναι εντελώς αναγκαίο να βρίσκεται το ανοικτό μάτι του σκοπευτή στην ίδια γραμμή με το σημείο που σκοπεύουμε.

Μη σας κακοφαίνεται, σης 100 οι 90 χαμένες ριξιές που ρίχτηκαν με τα «καλύτερα όπλα», οφείλονται αποκλειστικά στο ότι κρατήσαμε στραβά το όπλο. Επωμίσατε λοιπόν άσχημα κι ο στόχος μοιραία ήταν λανθασμένος. Αλλά πριν να εξετάσουμε τις αιτίες τις τόσο διαφορετικές των αποτυχιών στο κυνήγι βολής, θα 'ταν σκόπιμο να εκθέσουμε τη θεωρία σύμφωνα με την οποία χειριζόμαστε εν επιγνώσει ένα όπλο με λείες κάννες.

Πρώτα-πρώτα θα μιλήσουμε για τα πόδια. Όσο παράλογη κι αν φαίνεται η παρεμβολή αυτού του κατώτερου μέρους του ανθρώπινου σώματος στις κινήσεις που αφορούν τη βολή, τα πόδια και οι γάμπες παίρνουν εν τούτοις τη στάση, με την οποία κρατούν ισορροπία ο θώρακας, το κεφάλι, τα χέρια, μ1 άλλα λόγια τα μέλη που βαφτίζουν και διευθύνουν τις κάννες ενός όπλου.

Μόνο όταν έχουμε τη στάση αυτή, το πάνω μέρος του σώματος θα μπορεί να στρέφεται δεξιά και αριστερά, να σκύβει η να ξανασηκώνεται ανάλογα με τις ανάγκες που δημιουργεί η βολή και σε συνάρτηση με τη φύση του εδάφους πάνω στο οποίο βρισκόμαστε. Έτσι αισθανόμαστε καλύτερα όταν ρίχνουμε πατώντας πάνω σε τσιμέντο παρά μέσα στη λάσπη ενός οργωμένου χωραφιού ή τη γλιστερή λάσπη ενός έλους. Ο πρωταρχικός κανόνας που πρέπει να ακολουθούμε για τη θέση των ποδιών είναι να διευθύνεται η μύτη του αριστερού (για ένα δεξιό σκοπευτή) προς το μέρος όπου θέλουμε να ρίξουμε την τουφεκιά.

Πρέπει να νοιώθουμε άνετα όταν ρίχνουμε. Πρέπει λοιπόν να προσανατολιζόμαστε ανάλογα με την τουφεκιά που θα ρίξουμε και όχι με το σημείο όπου θα ξεπεταχτεί το κυνήγι. Κι ύστερα, πολλοί μας συμβουλεύουν να ρίχνουμε το βάρος του σώματος στο αριστερό πόδι που βρίσκεται τεντωμένο μπροστά. Εγώ νομίζω πως δεν πρέπει να υπερβάλλουμε με κίνδυνο να βρεθούμε με το παραμικρό, πεσμένοι μπρούμυτα αν τα πόδια βουλιάζουν κάπως και γι1 αυτό δεν τα καταφέραμε να ρίξουμε.

Οι αρχάριοι κυνηγοί βέβαια έχουν το κοινό ελάττωμα να ρίχνουν το βάρος του σώματος προς τα πίσω. Αλλά αυτό διαρκεί μόνο όσο διαρκούν οι πρώτες ασκήσεις. Μόλις ο κυνηγός καταλάβει πως ο ώμος του έχει προορισμό να μετριάζει το σοκ της οπισθοχωρήσεως, αποκτάει μία υπερβολική τάση να κρατάει αντίσταση ρίχνοντας το βάρος του προς τα μπρος.

Η ευθυγράμμιση του όπλου

Τώρα ας δούμε τι εννοούμε λέγοντας «επωμίζω» εφ1 όσον είναι φανερό ότι η λέξη δεν σημαίνει κάτι το σπουδαίο κι ότι ο ώμος στην προκειμένη περίπτωση παίζει ένα αφανή ρόλο αναστέλλοντας το σοκ και δεν παίρνει μέρος παρά την τελευταία στιγμή. Γιατί το όπλο πρέπει «να είναι ίσιο», όπως έλεγαν οι παλιοί, πριν καν να το βάλουμε στον ώμο. Αυτή είναι η σωστή τεχνική - η μόνη που στέκεται - όταν ρίχνουμε σε στόχο εν κινήσει, ολωσδιόλου αντίθετη στη τεχνική που απαιτεί η βολή σε ακίνητο στόχο όπου τα πάντα εξαρτώνται από την ακρίβεια. Ας μην ξεχνάμε ότι στην κυνηγετική βολή πρόκειται για μία ομάδα σκαγιών που στέλνουμε να συναντήσουν ένα κυνήγι που τρέχει ή που πετάει και που θα πέσει εξαιτίας τους με το κεφάλι κάτω.

Επομένως, εκτοξεύουμε αυτά τα σκάγια, τα εκτοξεύουμε εν κινήσει, προσπερνώντας πάνω στην τροχιά του το στόχο που δείχνουμε με το δάχτυλο. Που δείχνουμε αλλά και που ακολουθούμε με το δάκτυλο. Καταλάβατε βέβαια ότι το δάκτυλο αυτό είναι ο δείκτης του αριστερού χεριού (για τον δεξιό σκοπευτή) κι ότι ο δείκτης βρίσκεται στο σημείο που τελειώνουν οι κάννες του όπλου.

Πριν λοιπόν να γίνει η κίνηση της επωμίσεως, δείχνουμε τον στόχο και τον ακολουθούμε με την άκρη της κάννης. Ύστερα το κύρτωμα του κοντακίου πρέπει να στηριχθεί στο μάγουλο με τέτοιο τρόπο, ώστε το ανοικτό μάτι να είναι στην ίδια γραμμή με το στόχαστρο και τέλος το κοντάκι στηρίζεται στην κοιλότητα του ώμου που έρχεται να παίξει τον ρόλο της ανασταλτικής κινήσεως ενώ πιέζουμε την σκανδάλη χωρίς να διακόψουμε την κίνηση που κάναμε, ακολουθώντας και προσπερνώντας τον στόχο εν μετακινήσει.

Εννοείται ότι η επιτυχία εξαρτάται από το σύνολο αυτών των κινήσεων, αν εκτελεστούν και συγχρονιστούν όπως πρέπει. Αλλά τότε ακριβώς καταλαβαίνουμε ότι είναι ανάγκη να 'ναι το όπλο στα μέτρα του σκοπευτή που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ασχολείται με την οπτική γραμμή. Πρέπει λοιπόν, τη στιγμή που το κύρτωμα του κοντακίου έρχεται να κολλήσει στο μάγουλο, το μάτι να βρεθεί αυτόματα στη σωστή γραμμή χωρίς να χρειάζεται αλλαγή.

Δίδαγμα: Οφείλουμε πριν απ' όλα να μάθουμε να επωμίζουμε ακολουθώντας, όλες τις κινήσεις με χρονολογική σειρά και ύστερα να διορθώνουμε την κλίση, το πλάτος ή το μήκος του κοντακίου αν συμβεί να ρίχνουμε και το ίδιο λάθος να επαναλαμβάνεται κάθε φορά μόνο και μόνο εξαιτίας της κακής κατασκευής του όπλου ή της κακής στάσεως του σκοπευτή. Τα σύγχρονα βιομηχανικά όπλα που βγάζουν τα μεγάλα εργοστάσια, δεν είναι πιστέψτε με, φτιαγμένα όπως όπως. Έχουν μέτριες διαστάσεις και θεωρητικά κάνουν για κάθε άνθρωπο κανονικών διαστάσεων.

Υπάρχουν κι άλλες αιτίες που μας κάνουν να αστοχήσουμε: Υπεύθυνες οι διαστάσεις του κοντακίου, το βάρος τη( σκανδάλης ή η ισορροπία του όπλου. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι η κυνηγετική βόλι δεν έχει τίποτα το κοινό με τη βολή πάνω στις πίπες του πανηγυριού και ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθουμε πριν να ισχυριστούμε ότι σκοτώνουμε κυνήγι είναι να επωμίζουμε σωστά. Δεδομένο ότι ακόμη και των πρωταθλητών οι 9 στις 100 χαμένες ριξιές οφείλονται στο κακό σημάδι.

Α.Ρ. ΝΤΕ ΡΙΣΚΕ

ΕΠΑΝΩ-UP

© Giorgio Peppas