Welcome in Greece Welcome in Greece

 

ΑρχικήInitial ΠίσωBack


Ατσάλινα σκάγια: Τι αλλάζει στα όπλα ...

Συνεχώς νέα πράγματα έρχονται να ταράξουν τα ήρεμα νερά τα καθημερινότητάς μας και να μας αναγκάσουν να προσαρμοστούμε σε άλλες καταστάσεις – πρωτόγνωρες για εμάς. Άλλα είναι για καλό και άλλα το μόνο που δημιουργούν είναι επιπρόσθετους μπελάδες και προβλήματα.

Από την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είδαμε πολλά πράγματα να αλλάζουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Αλλαγές υπήρξαν και στο κυνήγι. Η είσοδός μας στην Ε.Ε. σηματοδότησε το τέλος του κυνηγίου κατά τον μήνα Απρίλιο. Δημιούργησε απαγορεύσεις κυνηγίου σε προστατευόμενες περιοχές και αλλαγές προσαρμογής της ετήσιας ρυθμιστικής απόφασης, ώστε να είναι σύμφωνη με το πνεύμα των ευρωπαϊκών οδηγιών.

Θέλοντας και μη, αναγκαζόμαστε να υιοθετήσουμε τις όποιες αλλαγές, με αντίτιμο την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα.

Σχετικά με το τι θα μπορούσαμε να «κερδίσουμε» από την Ευρώπη, αυτό δείχνει να μην απασχολεί κανένα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα η Ελλάδα να έχει καταλήξει να έχει το αυστηρότερο κυνηγετικό καθεστώς από το σύνολο των Ευρωπαϊκών κρατών.

Μια νέα οδηγία που θα τεθεί σε εφαρμογή από το 2010 είναι η χρήση των ατσάλινων σκαγιών στους υδροβιότοπους. Το ερώτημα που προκύπτει για τα δικά μας δεδομένα είναι: «σε ποιους υδροβιότοπους θα έχει εφαρμογή η συγκεκριμένη οδηγία», μιας και όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν έχει μείνει και κανένας σημαντικός τόπος με νερά, στον οποίο τελικά να επιτρέπεται το κυνήγι. Στον κανόνα αυτό υπάρχει βέβαια κάποια εξαίρεση (ένα πολύ μικρό κομμάτι στο δέλτα του Έβρου), όμως και αυτή ακόμα η εξαίρεση, όταν θα μπει σε πλήρη εφαρμογή η Οδηγία μπορεί να μην υφίσταται….

Όπως και αν έχει, οι ευρωπαϊκές εταιρείες όπλων ήδη φροντίζουν και κατασκευάζουν όπλα κατάλληλα για χρήση ατσάλινων σκαγιών και ήδη στην αγορά μας διαφημίζονται τέτοια όπλα, ορισμένα από τα οποία μάλιστα, έχουν δοκιμαστεί για την αντοχή τους σε υψηλότερες πιέσεις και φέρουν ανάλογη σφραγίδα που πιστοποιεί χρήση ατσάλινων σκαγιών.

Το «φιρμάνι» για τα ατσάλινα σκάγια μας ήρθε από τον ΟΗΕ και έχει αφετηρία τις Η.Π.Α., όταν εκεί μετά από προτάσεις και μελέτες που κατατέθηκαν πάρθηκε η απόφαση στο κυνήγι των υδροβίων να χρησιμοποιούνται μόνο σκάγια στα οποία δεν περιέχεται μόλυβδος.

Από τότε που εφαρμόστηκε στην Αμερική η χρήση ατσάλινων σκαγιών μέχρι σήμερα, και πιο συγκεκριμένα το 2010 που θα τεθεί σε ισχύ η απόφαση για χρήση ατσάλινων σκαγιών στους υδροβιότοπους της Ευρώπης, έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Όλο αυτόν τον καιρό πολλά πράγματα άλλαξαν. Ακόμα και τα τεχνικά δεδομένα στον τομέα της κατασκευής όπλων και φυσιγγίων έχουν εξελιχθεί.

Ήδη σήμερα στην Αμερική τα ατσάλινα σκάγια τείνουν να εγκαταλειφθούν, για το λόγο ότι έχουν προκύψει στην βιομηχανία νέα υλικά, όπως το βολφράμιο – τουγκστένιο κ.ά., που μπήκαν δυναμικά στην αγορά και κατάφεραν, παρά το υψηλό κόστος παραγωγής τους να βάλουν στο περιθώριο τα σκάγια από χάλυβα.

Γιατί όμως οι Αμερικανοί δεν επαναπαύτηκαν στη χρήση ατσάλινων σκαγιών και έψαξαν να βρουν άλλα υλικά για να αντικαταστήσουν τα σκάγια από μόλυβδο; Ο βασικός λόγος είναι ότι σε καμία περίπτωση και παρά τις όποιες εφαρμογές, δεν κατάφεραν καν να πλησιάσουν με τα ατσάλινα σκάγια τα βλητικά χαρακτηριστικά των μολύβδινων.

Σε όλους τους τομείς τα ατσάλινα σκάγια υστερούσαν έναντι των μολύβδινων.

Σε παλαιότερο τεύχος έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στις διαφορές που παρουσιάζουν τα ατσάλινα από τα μολύβδινα σκάγια.

Τα σκάγια από τουγκστένιο και βισμούθιο κυκλοφορούν πλέον και στην Ευρώπη, είναι ακριβά (προς το παρόν) αλλά πλησιάζουν κατά πολύ τα βλητικά χαρακτηριστικά των μολύβδινων σκαγιών και ίσως κάποιες φορές να είναι και καλύτερα. Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι για να χρησιμοποιηθούν δεν χρειάζονται ιδιαίτερες προδιαγραφές στα όπλα, ούτε προκύπτει ανάγκη αλλαγής όπλου, ούτε απαιτούνται διαφορετικές επιλογές στα τσοκ.

Μπορεί οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές όπλων να ανησυχούν και να προβληματίζονται μπαίνοντας στη διαδικασία κατασκευής όπλων κατάλληλων για τη χρήση ατσάλινων σκαγιών, αλλά η ίδια ανησυχία δεν θα πρέπει να διακατέχει τους κυνηγούς και κυρίως τους Έλληνες, από τη στιγμή που υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις.

Ουσιαστικά η διαφοροποίηση κατασκευαστικά έγκειται στο πάχος και την σύσταση του χρωμίου που επιστρώνεται στο εσωτερικό της κάνης.

Η διαδικασία αυτή δεν προϋποθέτει αλλαγές στη γραμμή παραγωγής των κατασκευαστών όπλων. Η ρύθμιση του πάχους του υλικού (χρώμιο) καθορίζεται από την ένταση που διοχετεύεται στο αγώγιμο μέταλλο της κάνης. Αν αυξηθεί η ένταση αυξάνεται και το πάχος του υλικού. Αυτή είναι μέθοδος εναπόθεσης υλικών με ηλεκτρόλυση. Άρα η αλλαγή δεν είναι κάτι το πολύ σημαντικό. Αντιθέτως, ανοίγει μια νέα προοπτική εμπορικής προώθησης σε όλες τις εταιρείες που θα προβάλουν πλέον όπλα με αυξημένες αντοχές.

Με την κίνηση αυτή ανοίγεται και μια νέα προοπτική στους κατασκευαστές φυσιγγίων που θα χρησιμοποιούν ένα πολύ φτηνότερο υλικό από τον μόλυβδο. Παράλληλα, θα μπορούν να κατασκευάζουν και φυσίγγια με ατσάλινα σκάγια, γομώσεων πάνω από τα 32gr, που μέχρι σήμερα η γόμωση αυτή για τα ατσάλινα σκάγια ήταν η μεγαλύτερη.

Έχοντας ως δεδομένο ότι πλέον τα όπλα θα δοκιμάζονται σε υψηλότερες πιέσεις, θα μπορέσουν να αυξήσουν πιέσεις και γομώσεις στα φυσίγγιά τους.
Το ζητούμενο είναι αν με όλες αυτές τις αλλαγές θα καταφέρουν να μας δώσουν σαν βλητικό αποτέλεσμα κάτι αντίστοιχο με αυτό που είχαμε ως τώρα με τα σκάγια από μόλυβδο.
Στο σημείο που θα υπάρξει πρόβλημα και θα δημιουργηθεί σύγχυση στον κόσμο είναι τα τσοκ.

Αντίστοιχο του FULL στα μολύβδινα σκάγια είναι το DEMI στα ατσάλινα. Η σκληρότητα των ατσάλινων σκαγιών δεν επιτρέπει υψηλό βαθμό σύσφιξης. Αν χρησιμοποιούμε σήμερα στα 35 μέτρα με χρήση μολύβδινων σκαγιών το FULL τσοκ για να έχουμε ένα κύκλο διασποράς 75 εκατοστών με μια ικανοποιητική κατανομή, αντίστοιχο βλητικό αποτέλεσμα θα έχουμε με τη χρήση ατσάλινων σκαγιών και τσοκ DEMI.

Αν έχουμε αυλό 18,4 αυτό που ξέρουμε είναι ότι το FULL τσοκ έχει εσωτερική διάμετρο 17,4. Αυτά ισχύουν για τα σκάγια από μόλυβδο. Στα ατσάλινα σκάγια θα έχουμε αυλό 18,4 και το FULL τσοκ θα έχει εσωτερική διάμετρο 17,9. Οι κατασκευαστές για να ξεπεράσουν το πρόβλημα αυτό αναγράφουν πλέον πάνω στα τσοκ τις αντιστοιχίες σύσφιξης σε μολύβδινα και ατσάλινα σκάγια.

Θα έχετε προσέξει ότι όσα όπλα έχουν ένδειξη χρήσης ατσάλινων σκαγιών στα τσοκ FULL και 3/4 (δύο άστρα) αναγράφουν NO STEEL SHOT (δεν είναι κατάλληλα για ατσάλινα σκάγια). Tο DEMI για τα μολύβδινα σκάγια αναγράφεται ως FULL για τα ατσάλινα. Όσοι έχετε τέτοια όπλα και θέλετε να δοκιμάσετε φυσίγγια με ατσάλινα σκάγια, θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα τσοκ. Από τώρα προβλέπουμε ότι όταν θα διευρυνθεί η κυκλοφορία στην Ελλάδα των φυσιγγίων με ατσάλινα σκάγια (ήδη υπάρχουν), θα δεχτούμε πολλές ερωτήσεις για τη χρήση τους στα όπλα που ήδη υπάρχουν, για τον συνδυασμό ατσάλινων σκαγιών - τσοκ, κ.λ.π. Δεν θα λείψουν και οι προβληματισμοί και οι εκτιμήσεις των κυνηγών σχετικά με το βλητικό αποτέλεσμά τους, το τι κάνουν, πώς χρησιμοποιούνται σε κάθε περίπτωση, κ.λ.π.

Τα ατσάλινα σκάγια αν τα δοκιμάσετε σε πίνακα (χάρτινο στόχο), θα διαπιστώσετε ότι ο κύκλος διασποράς που δίνουν είναι πιο κλειστός και η κατανομή πιο πυκνή. Αυτό συμβαίνει επειδή ο χάλυβας έχει σαφώς μεγαλύτερη σκληρότητα από τον μόλυβδο.

Στα ατσάλινα σκάγια δεν αλλοιώνεται η σφαιρικότητα τους, με αποτέλεσμα να δίνουν πιο κλειστό κύκλο διασποράς και πυκνότερη κατανομή.

Αυτό θα σήμαινε χαράς Ευαγγέλια για τους λάτρεις των μακρινών βολών. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα, γιατί το ειδικό βάρος του χάλυβα είναι μικρότερο του μολύβδου. Αυτό σημαίνει ότι αν συγκρίνουμε δύο σκάγια ίδιας διαμέτρου, ένα ατσάλινο και ένα από μολύβι, το μολύβδινο θα είναι βαρύτερο. Επομένως θα «ταξιδεύει» σε μεγαλύτερες αποστάσεις και με μεγαλύτερη ταχύτητα. Για να μπορέσουμε να καλύψουμε αυτή τη διαφορά θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ατσάλινα σκάγια μεγαλύτερης διαμέτρου συγκριτικά με τα μολύβδινα.

Αν λάβουμε υπόψη ότι σήμερα το ανώτερο βάρος γόμωσης για τα ατσάλινα σκάγια είναι τα 32 γρ., όσο μεγαλώνουμε τη διάμετρο των σκαγιών για να πλησιάσουμε το βλητικό αποτέλεσμα των μολύβδινων (σε ότι αφορά τις αποστάσεις καταβολής του θηράματος), τόσο μειώνουμε τον αριθμό των σκαγιών που βρίσκονται μέσα στη γόμωση.

Τα ατσάλινα σκάγια επιλέχτηκαν αρχικά ως η εύκολη και φτηνή λύση για την αντικατάσταση των μολύβδινων. Στην πορεία, όταν αυτά «μπήκαν» στο κυνήγι διαπιστώθηκε ότι συγκρινόμενα με τα μολύβδινα έδιναν υποδιέστερο βλητικό αποτέλεσμα.

Έγιναν αρκετές προσπάθειες από τους κατασκευαστές φυσιγγίων για να βρεθούν λύσεις. Η ουσία όμως παρέμεινε ίδια. Οι κυνηγοί δεν μπόρεσαν να βρουν σε αυτά τα σκάγια (ατσάλινα) αυτά που θεωρούσαν δεδομένα με τη χρήση των μολύβδινων σκαγιών.

Τα νέα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν βισμούθιο και τουγκστένιο έδωσαν λύσεις στο πρόβλημα, αλλά ακόμη και σήμερα το κόστος των πρώτων υλών και της επεξεργασίας τους, είναι υψηλό με αποτέλεσμα αντίστοιχα υψηλή να είναι και η τιμή των φυσιγγίων. Ίσως αν μελλοντικά αυξηθεί η κατανάλωση και η παραγωγή το κόστος να μειωθεί.

Σε ότι αφορά την Οδηγία για χρήση ατσάλινων σκαγιών στους υδροβιότοπους, που θα τεθεί σε εφαρμογή από το 2010, (για να είμαστε πιο σαφείς, η οδηγία δεν αναφέρει ατσάλινα σκάγια, αλλά σκάγια που δεν περιέχουν μόλυβδο), οι πρώτοι που θα πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα είναι οι κυνηγοί του βάλτου.

Συζητήσεις γίνονται και για τους χώρους των σκοπευτηρίων ή τους αγώνες πήλινου στόχου, ότι μπορεί να υπάρξει η ίδια εφαρμογή. Ας περιμένουμε λίγο για να δούμε πώς θα «περάσει» η νέα οδηγία στην Ελλάδα, γιατί σε ,ότι αφορά την προσαρμογή οδηγιών και τη λήψη μέτρων και αποφάσεων για το κυνήγι, μπορεί σε επίπεδο Υπουργείου να παίρνονται αποφάσεις, αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι από εκεί και πέρα υπάρχει ένας μηχανισμός εφαρμογής, που τον υπηρετούν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τι θα πει κυνήγι και το μόνο που ξέρουν να κάνουν – για να μην δείξουν ότι δεν ξέρουν – είναι να προτείνουν περικοπές και απαγορεύσεις. Υπάρχουν βέβαια και οι τοπικοί άρχοντες, που ο καθένας παίρνει μια δεδομένη απόφαση και αφού την ερμηνεύσει κατά το δοκούν, βγάζει δικά του συμπεράσματα και αντίστοιχα βγάζει τους δικούς του νόμους (βλέπε πορτοκαλί γιλέκο, άδειες αγοράς όπλων, κ.ά.).

ΠΗΓΗ ΚΥΝΗΓΕΣΙΑ ΚΥΝΟΦΙΛΙΑ

ΕΠΑΝΩ-UP

© Giorgio Peppas