Τώρα που η κυνηγετική περίοδος τελείωσε μου δίνεται η ευκαιρία να σκεφτώ όλα αυτά που συνέβησαν κυνηγώντας αυτό το υπέροχο πουλί. Αυτό που τελικά αποκομίζω από τις κυνηγετικές μου εξορμήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από εμπειρίες, βιώματα και εικόνες.
Εικόνες τις οποίες κουβαλάω μέσα μου και τις ξαναβλέπω κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου. Φέρμες, πόντες, μπεκάτσες, δέντρα, θάμνοι, ποτάμια, φύλλα και κάθε λογής άλλος οργανισμός είναι κρυμμένα μέσα μου και ξεπετάγονται ανά πάσα στιγμή το θελήσω.
Θα ήθελα λοιπόν, βρισκόμενος λίγο πριν τη μέση της διαδρομής μου ως μπεκατσοκυνηγός, να ευχαριστήσω το θήραμα και θα το κάνω μιλώντας για τα στοιχεία αυτού του μικρού ιδιαίτερου κόσμου, εκείνου των μεγάλων δασών, της φιλίας των ανθρώπων, της αγάπης των σκύλων, τέλος πάντων του κυνηγετικού κόσμου.
Ένας ολόκληρος κόσμος, ο οποίος κινείται από μια φτερωτή νύμφη, πηγή που χαροποιεί ζωές, οι οποίες διαφορετικά θα ήταν πολύ λιγότερο περιπετειώδεις.
Σ’ αυτή το οφείλουμε, συνάδελφοι μπεκατσοκυνηγοί, χάρη σ’ αυτή συναντήσαμε μέρη μαγικά, τις ουσιαστικές στιγμές, τους πραγματικούς φίλους και εκείνους με τέσσερα πόδια. Ναι, κυνηγώντας τη βασίλισσα, αναζητώντας την σε άλλα μέρη, σε άλλους νομούς, σε άλλες χώρες, με έκανε να γνωρίσω ανθρώπους με το ίδιο πάθος, μερικοί εκ των οποίων έγιναν φίλοι μου.
Λοιπόν, σ’ ευχαριστώ Scolopax, για αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές. Πόσες ιστορίες έζησα σ’ όλα αυτά τα ποικιλόχρωμα δάση, πόσες αναμνήσεις, γέλια, εικόνες, φώτα, συγκινητικές προσπάθειες. Όλες αυτές οι αναμνήσεις γεμίζουν την ψυχή μου με μια οξεία νοσταλγία. Πόσες στιγμές αδελφοσύνης ζήσαμε έχοντας απλά ως σκοπό να βρούμε τη μπεκάτσα.
Και πάλι σ’ ευχαριστώ, Scolopax, για εκείνες τις στιγμές κατά τις οποίες σχεδόν αυτόματα και αυθόρμητα μιλάω με τους τετράποδους φίλους μου. Φίλοι πιστοί, περισσότερο από τον οποιοδήποτε, πολλοί εκ των οποίων δυστυχώς χάθηκαν, καλεσμένοι από το χτύπημα των φτερών της αιωνιότητας.
Σύντομη η ζωή του σκύλου. Ευτυχώς μερικοί έζησαν περισσότερο από άλλους, που έφυγαν πολύ νωρίς προς τα λιβάδια της αιώνιας ξεκούρασης.
Ήταν πάντα εξαιρετικά άτομα, από τη στιγμή που έχω υιοθετήσει την αρχή να απομακρύνω σκύλους τους οποίους δεν θεωρώ απόλυτα ικανοποιητικούς.
Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο στη ζωή ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον σ’ εκείνη ενός σκύλου.
Αυτοί που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα έκαναν τη ζωή μου μεθυστική. Και να σκεφτείς ότι αν δεν είχα ποτέ κυνηγήσει μπεκάτσα, δεν θα είχα ποτέ γευτεί τη χαρά της κατάκτησης, τη δύναμη των συγκινήσεων που προσφέρει μια φέρμα, τις γεμάτες ένταση κούρσες πάνω στη παγωμένη γη, την κούραση στο τσουχτερό κρύο κάποια ευνοϊκά πρωινά και το δεσμό, ο οποίος γίνεται πιο δυνατός μέρα με τη μέρα, μέσα στους ψηλούς κορμούς όπου ενώνουμε τις ικανότητές μας έχοντας τον ίδιο σκοπό.
Σ’ ευχαριστώ μπεκάτσα, για ακόμα μια φορά, για όσα μου έμαθες για τη φύση. Από εσένα έμαθα ότι παρά τις τεχνικές, τις γνώσεις που αποκτώ αργά – αργά, στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής ως κυνηγός δεν θα λείψουν ποτέ οι ανακαλύψεις κα εκπλήξεις. Η ανθρωπότητα μετράει μόλις μερικές χιλιετίες. Ο χρόνος έπλασε το σώμα μας, την όψη μας και το πνεύμα μας. Οι άνθρωποι, η γνώση και η φιλοσοφία οφείλουν περισσότερα στη φύση παρά στον τόσο πρόσφατο πολιτισμό.
Είμαστε άνθρωποι του δάσους, οι οποίοι ψάχνουμε τη βασίλισσα, με αντίξοες καιρικές συνθήκες κάτω από γκρίζους ουρανούς. Μετρούμε στο πάχος της ησυχίας την πυκνότητα του χρόνου που περνάει, και τότε αντιλαμβανόμαστε το προνόμιο αυτών των στιγμών, όταν ακούγεται η αναπνοή του δάσους μ’ ένα γλυκό ψιθύρισμα.
Σ’ εκείνες τις φευγαλέες στιγμές είναι που γίνεται αντιληπτή η σύγκλιση των πραγμάτων. Στην καρδιά του δάσους, την ώρα που το πρώτο φως της ημέρας σημαίνει το τέλος της νύχτας, η γη αναδεικνύει τα βραδινά της αρώματα και όταν οι πρώτες ηλιαχτίδες του ήλιου απλώνονται στο οσφρητικό στρώμα του αέρα, η υγρασία γλιστράει αργά στην άκρη των κλαδιών.
Η πτώση της στο μανδύα των φύλλων δημιουργεί ένα μουρμούρισμα ζωντανό και ρυθμικό. Άλλα πρωινά, στη διάρκεια του χειμώνα, όταν τα βήματά μας βυθίζονται σ’ ένα γυάλινο κόσμο, σ’ ένα κόσμο πεπρωμένο, νοιώθουμε τη χαρά του ότι είμαστε ζωντανοί, του ότι αισθανόμαστε τον παγωμένο αέρα, να μας χτυπά στο πρόσωπο, του ότι αντιλαμβανόμαστε κάπου μακριά τον ήχο ενός ποταμού.
Εκτιμούμε την τύχη που έχουμε να περπατάμε ελεύθεροι σ’ αυτή την άγρια γη, σ’ αυτή τη γη η οποία είναι το κοινό αγαθό όλων των ανθρώπων. Εδώ αισθανόμαστε τα πάντα, αισθανόμαστε πάρα πολύ μικροί μπροστά στο μεγαλείο της, σχεδόν εφήμεροι, σε στενή επαφή μ’ αυτή τη φύση η οποία μας αποδέχεται και βλέπει να περνάει η σύντομη ανθρώπινη ζωή μας. Ένας μπεκατσοκυνηγός γνωρίζει το πόσο ασήμαντος είναι, αλλά ξέρει και να εκτιμά την ομορφιά του ότι ζωντανεύει αυτό το φυσικό ναό, το δάσος.
Σ’ ευχαριστώ μπεκάτσα που το διάλεξες για καταφύγιο, διότι γίνεται και το δικό μας στην άκρη της παράλογης κοινωνίας. Σ’ ευχαριστώ που είσαι ρευστή, συχνά εξατμιζόμενη, που είσαι πιστή στο δάσος, που είσαι η βασίλισσά του.
