Initial

Back

Το κυνήγι και ο ...εγωϊστής, επιδειξίας κυνηγός...... Αυτός που παραβαίνει γραπτούς και άγραφους κανόνες του κυνηγιού! Η Μάνη είναι τόπος κυνηγίου και όλοι, λίγο-πολύ, έχουν κυνηγήσει. Μετά από πολλές συζητήσεις εδώ και χρόνια με φίλους και γνωστούς οι οποίοι θεωρούσαν και θεωρούν το κυνήγι «βάρβαρο και ηθικά καταδικαστέο» αναπόφευκτα υπάρχει προβληματισμός σχετικά με τα αίτια που δημιουργούν την παραπάνω εντύπωση στους μη κυνηγούς. Είναι μάλλον κοινά αποδεκτή η διαπίστωση πως για τους περισσότερους ανθρώπους: • ο ψαράς είναι ρομαντικός… • ο μανιταροσυλλέκτης φυσιοδίφης… • ο συλλέκτης βοτάνων φυσιολάτρης… • ο υλοτόμος επαγγελματίας της υπαίθρου… και ο κυνηγός βάρβαρος και απολίτιστος… Εκτός της δραστηριότητας τα παραπάνω ισχύουν λίγο πολύ και για το αποτέλεσμά της δηλαδή: • η θέα της νεκρής τσιπούρας παραπέμπει σε υγιεινή τροφή… • η θέα των κομμένων μανιταριών μας κάνει να τρέχουν τα σάλια μας… • η θέα των κομμένων αρωματικών φυτών παραπέμπει σε φυσικό φάρμακο… • η θέα των κομμένων ξύλων σε παλιές ρομαντικές εποχές… • και η θέα νεκρού θηρεύσιμου πτηνού σε δολοφονία και βαρβαρότητα… Η διαφορά της αντίληψης για το κάθε είδους πρακτική εξαρτάται από: 1. το μέσο με το οποίο ασκείται η δραστηριότητα 2. η συχνότητα επαφής των «τρίτων» και η εξοικείωση με το αποτέλεσμα 3. η προσωπική εμπειρία κάθε πολίτη σχετικά με τα παραπάνω 1) Σε ότι αφορά το μέσο, είναι προφανές και πέραν πάσης αμφιβολίας πως το όπλο ή το ντουφέκι είναι ταυτισμένο με το θάνατο όχι μόνο ζώων αλλά και των ανθρώπων, με αποτέλεσμα η θέα, ο ήχος αλλά και η σκέψη του να προκαλεί αποκλειστικά αρνητικά συναισθήματα σε κάθε πολίτη που δεν έχει χρησιμοποιήσει όπλο ποτέ στη ζωή του. Έτσι δημιουργείται εκ των προτέρων η μεγαλύτερη ίσως διαφοροποίηση των αντίστοιχων κατά τα άλλα παραπάνω δραστηριοτήτων, η οποία με μία λέξη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «οπλοφοβία». Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν ψαρεύαμε με ντουφέκι, και το ψάρεμα θα είχε την ίδια μοίρα με αυτήν που έχει το κυνήγι σήμερα στην κοινωνία. Θα ήταν δηλαδή μη αποδεκτό. Ενώ αντίθετα αν κυνηγούσαμε με τόξο αντί για πυροβόλο όπλο, το κυνήγι θα ήταν πιο αποδεκτό κοινωνικά. 2) Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η τάση μερικών από μας για επίδειξη. Η φιλοδοξία, ο εγωισμός, το καφενείο, και πολλά άλλα χαρακτηριστικά που σχετίζονται προφανώς με περιορισμένη αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό κλπ, οδηγούν κάποιους «κυνηγούς» στην επίδειξη ανεξάρτητα από το αν αυτή απαγορεύεται ή είναι ανήθικη, είναι αντίθετη δηλαδή στους γραπτούς και άγραφους νόμους του κυνηγιού. Σε κάθε μορφή της η επίδειξη είναι απορριπτέα. Όταν όμως γίνεται σε δημόσιο χώρο αδιάκριτα και μπροστά στα μάτια μη κυνηγών, τότε επιφέρει ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα στην εικόνα του κυνηγού, που έχουν οι πολίτες που δεν είναι κυνηγοί. Και εκεί οι πολλοί πληρώνουμε τα σπασμένα των λίγων. Των λίγων που δεν απομονώνουμε…των λίγων που μερικοί μπορεί και να τους κρυφοθαυμάζουμε… ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΥΝΗΓΟΥ Εκτός της επίδειξης, έχουμε να …επιδείξουμε και την ασέβεια μερικών στην ξένη περιουσία και παρουσία. Και κάπου εδώ νομίζω πως συμπληρώνεται το παζλ της διαμόρφωσης της κακής εικόνας του κυνηγού, σε ότι αφορά τουλάχιστον τις δικές μας ευθύνες. Είναι αντίθετο και στους γραφτούς και στους άγραφους νόμους του κυνηγιού να μη σεβόμαστε την παρουσία ή την περιουσία τρίτων, κυνηγών και μη. α) Αν δούμε άλλο κυνηγό ή πολίτη στο κυνήγι μας, οφείλουμε να αδειάσουμε την καραμπίνα ή να σπάσουμε το δίκαννο μας, να χαιρετήσουμε ευγενικά αν το ορίζουν οι προσωπικές μας αρχές και να περιμένουμε να απομακρυνθεί για να επανέλθουμε στο κυνήγι. β) Ο περαστικός διατηρεί πάντα το δικαίωμα να μην απομακρυνθεί από τη στιγμή που βρίσκεται σε δημόσια έκταση. Και τότε, οφείλουμε εμείς να μετακινηθούμε ή να σταματήσουμε προσωρινά το κυνήγι μας ακόμη και αν αυτό σημαίνει πως θα χάσουμε το λαγό ή το γουρούνι που μπορεί να κάνουμε χρόνια να το ξαναδούμε. γ) Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στο κυνήγι της τσίχλας και του ορτυκιού, τα οποία συχνά λαμβάνουν χώρα σε πεδινές περιοχές. Και ειδικά στους ελαιώνες όταν ακόμη συλλέγονται οι ελιές. Ακόμη και αν θεωρούμε βέβαιο πως τα ψιλά σκάγια μας δε μπορούν να κάνουν καμία ζημιά σε άνθρωπο στα εκατό μέτρα, δεν πρέπει ποτέ να ντουφεκάμε προς την κατεύθυνση που μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι. Αυτοί εργάζονται να βγάλουν το ψωμί τους κι εμείς κάνουμε το χόμπι μας. Γι αυτούς το κυνήγι δεν είναι τίποτα παραπάνω από χόμπι. δ) Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για την ξένη περιουσία. Ο νόμος είναι σαφής και ορίζει πως απαγορεύεται να μπούμε σε αγρό όταν η παραγωγή βρίσκεται ακόμη μέσα, ή σε περιφραγμένη έκταση με φράχτη ύψους 1,5 μ. Εφόσον ο ιδιοκτήτης είναι παρών και ζητήσει να μην εισέλθουμε στην περιουσία του, οφείλουμε και πάλι να το σεβαστούμε ακόμη και να μην υπάρχει φράχτης. Το σκοτωμένο θήραμα έχει περισσότερη αξία στο πιάτο καλομαγειρεμένο με την παρέα απ’ ότι στο καπό του αυτοκινήτου ή σε εφημερίδες και ιστοσελίδες… Είναι πραγματικά κρίμα, ιδιαίτερα όταν αυτό δε συνάδει ούτε με την ηθική, ούτε με τους γραπτούς και τους άγραφους νόμους του κυνηγιού. http://manivoice.gr ΕΠΑΝΩ-UP