Οι απολαύσεις του κυνηγίου
Τόμος Α' μέρος 4° Εμμ. Στυλ. Λυκοΰδη
Tο κυνήγι δεν είναι σήμερα όπως ήταν τότε που κυνηγούσαν οι παππούδες μας. Όλο και λιγοστεύει, όλο και πλησιάζει η μέρα που θα εξαφανισθεί. Και δεν εννοώ μόνο τα εντόπια κυνήγια αλλά και τα μεταναστευτικά.
Το κυνήγι δεν μπορεί να αντέξει στην προοδευτική αλλαγή της ζωής των ανθρώπων οι οποίοι, απλώνονται σήμερα σε μέρη που πριν ήταν έρημα και τα κατοικούν.
Θα έρθει η εποχή που τα κυνήγια του παρελθόντος θα τα διαβάζουν οι απόγονοι μας στα βιβλία και θα τα βλέπουν μόνο σε εικόνες. Και βεβαίως αυτά τα βιβλία θα γίνουν κάποια στιγμή σαν εκείνα τα συγγράμματα που αν τελικά περισωθούν από τη φθορά του χρόνου θα μιλάνε για εκλιπόντα ζώα, που ζούσαν σε άλλους καιρούς, σε άγνωστες εποχές της γης.
Ζωντανά κυνήγια θα μείνουν μόνο εκείνα στα περιφραγμένα κτήματα, και στα κοτέτσια όπου δε θα έχει άλλος το δικαίωμα να τα κυνηγά εκτός από τον ιδιοκτήτη και τους προσκεκλημένους τους, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα υπάρχουν στο μέλλον τέτοια μεγάλα κτήματα, πράγμα διόλου πιθανό.
Για να αποδείξω πως αυτά είναι αληθινά και πως το κυνήγι καταστρέφεται και εκείνο που απομένει εκτοπίζεται και απομακρύνεται γιατί είναι ασυμβίβαστο με την ανθρώπινη ζωή, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα από αξιόπιστους διηγητές αλλά και από την προσωπική μου πείρα των νεανικών μου χρόνων.
Βεβαία δε θα ανατρέξω στην εποχή που υπήρχαν κάθε είδους θηρία στην Ελλάδα, όπως λιοντάρια. Θα περιοριστώ στην εποχή που ήρθε ο βασιλιάς Όθωνας στην Ελλάδα, έως σήμερα.
Αρχίζω από το θαυμάσιο κυνήγι του φασιανού. Γνώριζα κάποτε στη Λαμία έναν γέροντα που κυνηγούσε πολλούς φασιανούς στις όχθες του Σπερχειοΰ. Μετά το 1840, δεν υπήρχε πλέον φασιανός στην παλαιά Ελλάδα.
Όταν η Θεσσαλία προσαρτήθηκε το 1880, τα παρόχθια του Πηνειού, μετά τα Τέμπη, εως και τις εκβολές ήταν γεμάτα από φασιανούς. Ακόμη περισσότερο, στην πεδιάδα των Τρικάλων, στα θαμνώδη μέρη.
Σήμερα πολΰ φοβάμαι ότι λίγοι φασιανοί έχουν απομείνει σε κάποια κτήματα, αλλά και αυτό φοβάμαι πως είναι απλώς φήμη, γιατί χρόνια έχει να σκοτωθεί φασιανός στη Θεσσαλία. Φασιανοί σήμερα βρίσκονται στη Μακεδονία, στην Κατερίνη και δίπλα στις όχθες του Αξιου και του Στρυμόνα και στη Θράκη.
Στα δάση της Ακαρνανίας και της Ευρυτανίας υπήρχαν εκείνη την εποχή, ελάφια, αλλά και πλατόνια, το θαυμάσιο είδος του ελαφιού, με τα πλατιά κερατά. Τα πλατόνια έσβησαν, είμαι σίγουρος, από χρόνια κι ας υποστηρίζουν μερικοί το αντίθετο, χωρίς όμως απόδειξη.
Όταν έγινε η προσάρτηση της Θεσσαλίας, οι καμπίσιες πέρδικες, οι λειβαδοπερδικες, έβοσκαν άφθονες στους Θεσσαλικούς κάμπους.
Σήμερα δεν υπάρχουν πια, παρά σε λίγα μέρη. Την ίδια εποχή, όταν οι αξιωματικοί του στρατού, έβγαιναν από τη Λάρισα, τα Τρίκαλα, ή το Δομοκό, για διήμερο κυνήγι, έπαιρναν και τους υπηρέτες τους μαζί για να μπορούν να κουβαλάνε τους μεγάλου και άφθονους λαγούς που κυνηγούσαν.
Σήμερα, θα κουραστούν πολύ τα πόδια σας και τα σκυλιά σας, για να σκοτώσετε δυο, τρεις λαγούς στη Θεσσαλία.
Όταν μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα από το Ναύπλιο στην Αθήνα, Βαυαροί αξιωματικοί, μαζί με τους δικούς μας κυνηγούς, σήκωναν κοπάδια από πέρδικες, στους λόφους του Φιλοπάππου. Σήμερα, αν βρεθεί κανένα κοπάδι από πέρδικες στα αγριότερα του Υμηττού, με την πρώτη τουφεκιά, περνάει πίσω από τις κορφές, στα απάτητα βράχια των Μεσογείων.
Στα χρόνια εκείνα και αργότερα, τα ορτύκια, που περνούσαν από τον τόπο μας, το Φθινόπωρο, ήταν κάτι το απίστευτο. Λεγόταν τότε ότι σε κάθε αγκαθάκι, θυμαράκι, ή μικρή ανωμαλία του εδάφους, υπήρχαν ορτύκια. Την εποχή εκείνη ακόμα, μπορούσε κανείς να σκοτώσει σε τρεις μέρες και χίλιες μπεκάτσες.
Την περίοδο 1856-1869, όταν
ήμουνμαθητής του γυμνασίου, στον Πειραιά, έρχονταν μεγάλα τρεχαντήρια από τη Μάνη, που άραζαν και έδεναν πριμάτζα, όλο τον Οκτώβριο και Νοέμβριο.
Το φορτίο του αποτελείτο από τεράστια πιθάρια, γεμάτα με αλατισμένα ορτύκια, που πουλούσαν προς 30-52 λεπτά το ζευγάρι.
Τέλος, θα ήθελα να παραθέσω, λίγες αναμνήσεις από την εποχή όπου ως παιδί, κυνηγούσα στο Φάληρο με ένα τουφέκι. Τότε δεν είχε κτιστεί ούτε το πρώτο σπίτι, που αργότερα θα αποτελούσε τον συνοικισμό του Φαλήρου, το μόνο που υπήρχε ήταν ερημιά απόλυτη και ένα έδαφος υγρό, σε όλη του την έκταση.
Εκεί που τώρα είναι ο σταθμός του τρένου, έπεφταν τον Απρίλιο και έβοσκαν, χιλιάδες τρυγόνια. Την ίδια εποχή, δίπλα στο ρέμα του Ακταίου, πρωί τις βαρυχειμωνιές, σηκώναμε και χτυπούσαμε αρκετές πάπιες.
Σε όλη την έκταση δε, περπατούσαν πλήθος από μπεκάτσες και διάφορα είδη τουρλιά. Αυτά το 1864-1868.
Αλλά και το 1887-1890, σκότωνα σε καρτέρι, πλήθος Απριλιάτικα τρυγόνια.
Initial
Back
