Συζητήσεις επί των συζητήσεων που αφορούν το κυνήγι
...!!!
Πάρα πολλοί λίγοι συνάδελφοι κυνηγοί, θα είχαν την τύχη ν' αποφύγουν κάποια φορά, την ειρωνική ή επιτιμητική παρατήρηση κάποιου σοβαρού μέλους της κοινωνίαε μας: «Δεν ντρέπεστε κύριε να σκοτώνετε τα αθώα πουλάκια! Αλλά δεν φταίτε εσείς, φταίει το Κράτος που δεν απαγορεύει το βάρβαρο αυτό σπορ!».
Δεν ξέρω βέβαια, τι έτυχε να ^ απαντήσουν οι άτυχοι συνάδελφοι σε μία τέτοια επίθεση.
Σκέφτηκα όμως να προκαλέσω μία τέτοια συζήτηση για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα, θεώρησα σωστό να κάνω τη συζήτηση με δύο αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας μας, δεδηλωμένους εχθρούς του κυνηγίου.
Τους προκάλεσα σε γεύμα, όχι για να στους καλοπιάσω, αλλά γιατί είναι πολύ της μόδας τα γεύματα εργασίας ή οι συζητήσεις κατά την διάρκεια προσκλήσεων σε γεύμα. Οι προσκεκλημένοι μου ήταν η κ. Περσεφόνη, πρόεδρος της εταιρίας αδέσποτων σκυλιών και γαλών και ο κ. Πελοπίδας, πρόεδρος της Ενώσεως φίλων της ελευθέρας πάλης. Το μενού ήταν ψητά πιτσούνια και αρνάκι γάλακτος της σούβλας. Για να είμαι ειλικρινής το μενού το έκανα με υστεροβουλία.
Η συζήτηση μας άρχισε όταν η κ. Περσεφόνη προσφέρθηκε να μου σερβίρει ένα πιτσούνι. Δέχτηκα επίτηδες μόνο το μισό, λέγοντας ότι δεν μου πολυαρέσουν τα πιτσούνια γιατί προτιμώ τις ψητές πέρδικες!
Ε, λοιπόν, τι ήταν να το πω. Οι προσκεκλημένοι μου κόντεψαν να πνιγούν, καθώς είχαν το στόμα γεμάτο με το τρυφερό κρέας των πιτσουνιών.
Μου επιτέθηκαν αμέσως.
Από δω και πέρα θα σας μεταφέρω φωνογραφικά τη συζήτηση, βαφτίζοντας τον εαυτό μου «ο αμφιτρύων» και τους άλλους με τα ονόματα τους.
κ. Πελ.: Απορώ, αγαπητέ μου, πως εσείς ένας πολιτισμένος άνθρωπος, ασχολείστε με αυτό τα βάρβαρο σπορ που λέγεται κυνήγι!
κ Περ.: Ναι πραγματικά, πως μπορείτε να σκοτώνετε αθώα πουλάκια και λαγου-δάκια!
ΑΜΦ.: Μα νομίζω ότι και τα πιτσουνάκια και τα αρνάκια είναι εξίσου άκακα με τις πέρδικες και τους λαγούς.
κ. Πελ.: Ναι αλλά δεν τα σκοτώνουμε εμείς! ΑΜΦ.: Τα σκοτώνουν άλλοι για λογαριασμό μας, γιατί αν δεν τα τρώγατε, δεν θα είχαν λόγο να τα σκοτώσουν. Αλλά ας αφήσουμε αυτό το θέμα προσωρινά για να δούμε τι είναι το κυνήγι.
κ. Περ: Είναι ένα βαρβαρικό σπορ. ΑΜΦ.: Όπως καταλαβαίνω, δεν έχετε αντίρρηση στο ότι το κυνήγι είναι ένα σπορ, όπως πολλά άλλα σπορ. Αν είναι βάρβαρο θα το δούμε στη συνέχεια. Παλιά το κυνήγι ήταν για μερικούς ανθρώπους, ιδίως στα χωριά, μέρος της οικιακής τους οικονομίας. Αυτό όμως δεν αλλάζει το χαρακτηρισμό του κυνηγίου σαν σπορ, γιατί οι επαγγελματίες ήταν ελάχιστοι. Αφού λοιπόν το κυνήγι είναι σπορ, έχει αναγκαστικά σαν στοιχείο την αγωνιστικότητα, όπως συμβαίνει με όλα τα σπορ, π.χ. στη πάλη, ποδόσφαιρο, πυγμαχία κλπ. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη δύο τουλάχιστον αντιπάλων που ανταγωνίζονται ποιος θα επικρατήσει. Στο κυνήγι ο ανταγωνισμός γίνεται ανάμεσα στον άνθρωπο και το θήραμα.
κ. Περ.: Ναι, αλλά ο άνθρωπος είναι πάνοπλος και το θήραμα άοπλο και επομένως ο αγώνας είναι άνισος. ΑΜΦ.: Με συγχωρείτε, κάνετε λάθος. 0 άνθρωπος διαθέτει ένα όπλο με βέληνεκές γύρω στα 40-50 μέτρα. Δεν ξέρει ούτε που θα βρει το θήραμα, ούτε πότε θα το βρει, ούτε αν θα το βρει σε ακτίνα βολής, ούτε αν θα το επιτύχει η βολή του. Αντίθετα το θήραμα έχει ένα άπειρο χώρο για κρυψώνα, αισθήσεις τρομερά ανεπτυγμένες, που το επιτρέπουν να αποφύγει τον κίνδυνο, ταχύτητες φυγής που κυμαίνονται από 30 χλμ. μέχρι 100, αίσθηση εκμεταλλεύσεως του χώρου και του τόπου τέλεια και καχυποψία άκαμπτη.
κ. Πελ.: Καλά, ας παραδεχτούμε ότι ο αγώνας στο κυνήγι γίνεται με ίσους όρους. Μένει η βαρβαρότητα του τέλους του παιχνιδιού, δηλαδή ο θάνατος. ΑΜΦ.: Πρόχειρα, αγαπητέ μου, θα σας απαντήσω ότι σε πολλά άλλα σπορ όπως η ταυρομαχία, η πυγμαχία, η πάλη, οι αγώνες αυτοκινήτων κλπ., μένει σαν αποτέλεσμα ο θάνατος ή η αναπηρία και μάλιστα ανθρώπινων όντων και όχι ζώων. Αλλά έτσι μπαίνουμε σε ένα γενικότερο θέμα. Αν θεωρήσουμε γενικότερα τη ζωή, ότι στο πρόσωπο ενός συγκεκριμένου όντος, στο σύνολο της, θα δούμε ότι η ζωή είναι μία ασταμάτητη αλληλοδιαδοχή ζωής και θανάτου. Πεθαίνει το κάθε τι στη γη, για να δώσει σειρά ζωής στο κάθε τι. Έχετε τάχα σκεφτεί τι θα συνέβαινε αν, θεωρητικά και πρακτικά εφαρμοζόταν ένα είδος συνθήκης ειρήνης στα κάθε είδους ζωντανά της γης; Αν δηλαδή παύατε να τρώτε μοσχάρια, κοτόπουλα, πιτσούνια, αρνιά κλπ. αν τα πουλιά έπαυαν να τρώνε έντομα, αν τα ψάρια έπαυαν να τρώνε τα μικρότερα ψάρια κλπ.;
Σε λίγες μέρες η ζωή θα εξαφανιζόταν τελείως. Και αφού δεν θα υπήρχε ζωή, δεν θα υπήρχε και θάνατος, θα υπήρχε το απόλυτο μηδέν. Χιλιάδες ζωντανά, κάθε μέρα δίνουν τη ζωή τους χωρίς αγώνα μάλιστα, για να επιζήσει ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνω γιατί το ενδιαφέρον σας στρέφεται επάνω σε κείνα που τους παρέχεται (όπως συμφωνήσατε) ένας αγώνας με ίσους όρους ή έστω με αρκετές δυνατότητες επιτυχίας (όπως είναι τα θηράματα) και δεν στρέφεται προς εκείνα που σφάζονται κατά χιλιάδες ανυπεράσπιστα, όπως τα αρνιά, κοτόπουλα, πιτσούνια κλπ.!
Δεν θέλω τώρα να επεκταθώ στην έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος για εκατομμύρια ανθρώπινων όντων που πεθαίνουν από πείνα στη Μπιάφρα ή στην Ινδία και αλλού. Όταν τα ανθρώπινο ενδιαφέρον και η συμπόνια, καλύψει όλα τα ανθρώπινα όντα, τότε θαμπορούσα να δεχτώ μία συζήτηση για την επέκταση του και στα ζώα.
Πριν γίνει αυτό, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να θεωρώ ότι η υποκρισία χώνει την ουρά της σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις ζωοφιλίας.
κ. Πελ.: Δεν ξέρω, δεν τα έχω σκεφτεί όλα αυτά, αλλά τέλος πάντων, πέστε μας γιατί σας αρέσει το κυνήγι και όχι ένα άλλο σπορ; ΑΜΦ.: θα σας απαντήσω, αγαπητέ μου, αντιστρέφοντας την ερώτηση. Γιατί σας αρέσει η ελεύθερη πάλη; Γιατί αρέσει σε άλλον η πυγμαχία ή η ταυρομαχία ή οι αγώνες αυτοκινήτων κλπ.;
κ. Περ.: Μα νομίζω ότι είναι ζήτημα γούστου. ΑΜΦ.: Ακριβώς. Είναι ζήτημα επιλογής. 0 καθένας ανάλογα με το βαθμό 1 της αγωνιστικότητας που έχει μέσα του, διαλέγει ένα ανάλογο σπορ με εντονότερο ή λιγότερο έντονο τα αγω- | νιστικό στοιχείο. Το κυνήγι είναι ένα ' σπορ με έντονο το αγωνιστικό στοιχείο. Δεν είναι απαλλαγμένο από κινδύνους (καιρικές συνθήκες, ατυχήματα, κόπωση κλπ.), έχει κανόνες αθλητικούς. Το γεγονός ότι άντεξε σαν σπορ, μέσα στο πέρασμα δεκάδων αιώνων (ενώ άλλα σπορ ήκμασαν και παρήκμασαν) φανερώ
νει ότι έχει ρίζες μέσα στους κανόνες της ζωής, είναι χρήσιμο, δεν είναι υποκριτικό, ούτε απατηλό και ότι είναι συνυφασμένο με την ιστορία του ανθρώπινου γένους.
κ. Περ.: Με κάνατε να αισθάνομαι λίγο ενοχή που έφαγα τα πιτσούνια και το αρνάκι, αλλά δεν με πείσατε να γίνω κυνηγός. ΑΜΦ.: Κάτι είναι κι αυτό.
Ας ελπίσουμε ότι όταν θα σκεφτείτε περισσότερο όσα είπαμε, δεν θα θεωρείτε τους κυνηγούς Βάρβαρους.
Initial
Back
