Παναγιώτης Καλλίρης Δασολόγος - Περιβαλλοντολόγος Κόρινθος 28-9-2005
Διάβασα προσεκτικά τις αναφορές των κ.κ. Αγγελή Αλέξανδρου, Ηλία Γιαννόπουλου και Χάρη Τούλιου. Τους συγχαίρω για την πρωτοβουλία να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους με πραγματικά πολιτισμένο ύφος. Συγχαίρω και σας για την φιλοξενία και πρόσφορα του βήματος.
Είναι πράγματι ενθαρρυντικό και ενδιαφέρον ότι πολίτες με διαφορετικά βιώματα, χόμπι και συνήθειες ενδιαφέρθηκαν για την περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας.
Η αναφορά ότι η λίμνη «κινδυνεύει» πρέπει να τίθεται πάντα σε εισαγωγικά. Και αυτό γιατί οι υγροτοπικές περιοχές συνήθως δεν είναι σταθερά οικοσυστήματα, λόγω της φύσεως τους, αλλά αρκετά ευμετάβολα πολύ σύνθετα ευαίσθητα αλλά οικολογικά δυναμικά.
Δεν συμφωνώ με ακραίες απόψεις που κατά καιρούς εκφράζονται από τους επονομαζόμενους «οικολόγους» ή «κυνηγούς». Στα χρόνια μας οι έννοιες και οι όροι αυτοί έχουν παραφθαρεί. Ούτε κυνηγοί με την ετυμολογική έννοια της λέξης υπάρχουν ούτε οικολόγοι με την έννοια του οίκο-πράκτη.
Η οικολογία έχει αξία όταν γίνεται βίωμα τρόπος ζωής και καθημερινή πρακτική. Πράγμα πολύ δύσκολο.
Το κυνήγι από την άλλη πλευρά, άσχετα αν το ασκεί κάποιος ή όχι, είναι μια ενδιαφέρουσα συνήθεια όπως το ψάρεμα, και σίγουρα δεν είναι η αιτία του κάθε κακού.
Οι αποκλεισμοί, οι αφορισμοί και «λιθοβολισμοί» δεν βοήθησαν ποτέ στην επίλυση κανενός προβλήματος.
Οι προκλητικές ακραίες περιπτώσεις της δράσης δήθεν οικολόγων και δήθεν κυνηγών που συνήθως έρχονται στο φως της δημοσιότητας σίγουρα δεν εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία ούτε των μεν ούτε των δε.
Η έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης και πρακτικής που αποκτάται μόνο από τη δια βίου εκπαίδευση είναι η συνήθης αιτία των στρεβλών και λανθασμένων αντιλήψεων και συμπεριφορών.
Και προς αυτό τον τομέα ο δρόμος - αν και τα τελευταία χρόνια γίνονται φιλότιμες προσπάθειες στην εκπαιδευτική κοινότητα- είναι ακόμη και μακρύς και δύσκολος.
Δεν μπορεί να στηριχθεί η ζωή κανενός έμβιου όντος χωρίς να καρπωθεί, χωρίς να καταναλώσει.
Όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο, πρέπει αμέσως να ανοίξουν την πρώτη οικολογία που θα βρουν στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς τους ή σε κάποια σχολική τσάντα. Η κάρπωση των ειδών της χλωρίδας και πανίδας είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο αφού κι αυτός είναι ένας κρίκος στην τροφική αλυσίδα.
Ο άνθρωπος δεν καρπώνεται και δεν καταναλώνει μόνο είδη του έμβιου περιβάλλοντος αλλά και του άβιου. Αυτό δεν μπορεί να σταματήσει. Και καμία κάρπωση δεν είναι κακή όσο παραμένει ελεγχόμενη στα όρια ασφαλείας των οικοσυστημάτων.
Μόνο όταν ξεπερνάμε τα όρια ασφαλείας της αναγέννησης ή αναπαραγωγής ή αναπλήρωσης του φυσικού πληθυσμού του συγκεκριμένου είδους τότε δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα. Οι απαγορεύσεις των καρπώσεων σε ορισμένα οικοσυστήματα πρέπει να γίνονται όταν αυτό επιβάλλεται.
Δεν πρέπει να αποτελούν όμως πανάκεια ούτε αυτοσκοπό αλλά εργαλείο μελέτης και διαχείρισης των οικοσυστημάτων.
Ο επισκέπτης της ευρύτερης περιοχής της Στυμφαλίας λίμνης σήμερα έχει, αν ασχοληθεί και περιηγηθεί την περιοχή, να παρατηρήσει ενδιαφέροντα οικοσυστήματα με λίαν σημαντικά είδη της ενδημικής και αποδημητικής πανίδας, ορνιθοπανίδας και χλωρίδας αλλά και διάσπαρτα μέσα σε αυτά σύγχρονα και παλιά ίχνη πολιτισμού.
Τα ενδιαφέροντα οικοσυστήματα από τη μια και από την άλλη το γεγονός της εύκολης και κοντινής απόστασης από το κέντρο των Αθηνών (δυόμισι ώρες περίπου) στάθηκε αφορμή για όλο και διαρκώς αυξανόμενη επισκεψιμότητα στην περιοχή. Αυτή όπως γίνεται αντιληπτό περιέχει πολλά θετικά αλλά και πολλά αρνητικά σημεία.
Είναι ευθύνη πρώτα από όλα της τοπικής κοινωνίας και συγκεκριμένα του Δήμου Στυμφαλίας να επιλέξει το είδος ανάπτυξης που θέλει για τα επόμενα χρόνια. Αν θα είναι βιώσιμη ΄όχι εξαρτάται από τις επιλογές που θα γίνουν.
Πρέπει να γίνει γνωστό ότι ο Δήμος Στυμφαλίας -και είναι προς τιμή του- από τις αρχές την δεκαετίας του 90 συνειδητοποιώντας την ευθύνη διαχείρισης των φυσικών οικοσυστημάτων του, ανέθεσε στα πλαίσια του ΤΑΠ (τοπικού αναπτυξιακού συνδέσμου) την απογραφή όλων των οικονομικών κοινωνικών πολιτιστικών και οικολογικών παραμέτρων της περιοχής και την σύνταξη αντίστοιχων μελετών.
Χωροταξικής, οικονομικής και οικολογικής διαχείρισης κλπ. Έτσι είναι από τους λίγους και πρωτοπόρους Δήμους στην χώρα μας που γνωρίζει τι έχει και έχει αποφασίσει τι θέλει. Έχει θέσει στόχους. Μένει να βρει τους «δρόμους» και τους «τρόπους» για την υλοποίησή τους.
Και σε αυτό τον τομέα, επειδή χρειάζονται χρήματα, έχει την ανάγκη της πολιτείας που δεν έχει σταθεί όσο θα έπρεπε κοντά σε αυτήν την ορεινή περιοχή όπως και σε τόσες άλλες ορεινές περιοχές της σημαντικής και όμορφης πατρίδας μας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλει λύσεις αν αυτές δεν γίνουν αποδεκτές από τους κατοίκους που επέλεξαν να ζουν εκεί.
Τα πρόβλημα του ευτροφισμού είναι και παλιό και γνωστό. Το 1996 στη λίμνη καταγράφηκε το φαινόμενο του υπευτροφισμού ή της άνθισης του νερού όπως συνηθίζεται να λέγεται. Η επέκταση της ευτροφικής βλάστησης των καλαμιών
(φραγμίτες) και του ψαθιού είναι λίαν έντονη την τελευταία εικοσαετία.
Είναι συνάρτηση και φυσικών και ανθρωπογενών παραμέτρων και παρεμβάσεων.
Το φαινόμενο και έχει καταγραφεί και έχει μελετηθεί. Όμως η αντιμετώπιση του εννοώντας τον μερικό, ελεγχόμενο περιορισμό του είναι δύσκολη και οι απόψεις διίστανται στην επιστημονική κοινότητα.
Η μηχανική μέθοδος των χορτοκοπτικών λέμβων είναι προσωρινή πολυέξοδη και απαιτεί υποδομή για την αξιοποίηση των καλαμιών. Η χημική καταπολέμηση έχει αποκλειστεί για καθαρά περιβαλλοντικούς λόγους.
Η βιολογική λύση της αξιοποίησης των κτενοφαριγκοτών κυπρίνων (πρόκειται για ψάρια που δεν αναπαράγονται στις συνθήκες της λίμνης) φάνταζε στην δεκαετία του 1990 σαν πανάκεια. Σήμερα όμως ουσιαστικά μετά το 2000 υπάρχουν σοβαρές αναφορές και επιφυλάξεις στην επιστημονική κοινότητα ότι επέκτειναν το φαινόμενο.
Οι νεροβούβαλοι είναι μια μέθοδος που έχει δοκιμασθεί στο εξωτερικό με ενδιαφέροντα αποτελέσματα και δοκιμάζεται και σε ορισμένες ευτροφικές λίμνες πιλοτικά στην Ελλάδα, αλλά εδώ σκοντάφτουμε στον τρόπο διαχείρισης, ιδιοκτησίας των αγελών - κοπαδιών και προστασίας των ζώων και των παραλίμνιων καλλιεργειών των κατοίκων . Άλλωστε είναι ένα είδος ζώου έξω από τα παραδοσιακά κτηνοτροφικά πρότυπα τής περιοχής (πρόβατα -γίδια).
Έτσι το θέμα παραμένει ανοικτό και προκλητικό στην επιστημονική ερευνητική κοινότητα. Η επίλυση παρομοίων φυσικών φαινομένων δεν γίνεται με μαγικό ραβδί αλλά με μελέτη και ίσως πειραματισμούς. Δηλαδή πιλοτικές δράσεις που απαιτούν φορείς και χρηματοδοτήσεις.
Οι καλαμιώνες ήσαν και είναι απαραίτητοι για την ορνιθοπανίδα και την ενδημική και κυρίως την αποδημητική που ανέρχεται συνολικά σε 172 είδη σχεδόν.
Η πρόσφατη πυρκαγιά που κατέκαψε ένα μεγάλο μέρος των είναι ανθρωπογενής.
Για διάφορους λόγους -που δεν αξίζει να αναφερθούν- και στο παρελθόν οι καλαμιώνες καίγονταν. Μαζί με τα καλάμια σίγουρα κάηκαν και πολλές φωλιές πουλιών. Όμως τα καλάμια θα αναβλαστήσουν.
Μόνο κάθε φορά που θα καίγονται η στάχτη θα εμπλουτίζει με ανόργανα συστατικά τον πυθμένα και τα καλάμια θα αναβλαστάνουν πυκνότερα και θα επεκτείνονται πολύ πιο έντονα. Τι να πει κανείς για κάποιους ανεγκέφαλους πολίτες αυτής τής χώρας.
Η ορνθοπανίδα της λίμνης και του γειτονικού ορεινού όγκου του Ολίγυρτου όρους προστατεύεται πλέον αποτελεσματικά. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις λαθροθηρίας σε καμία περίπτωση δεν έχουν θίξει την πανίδα και ορνιθοπανίδα της περιοχής.
Το 1996 εκδόθηκε δοκιμαστικά και πειραματικά η πρώτη προσωρινή Απαγορευτική Δασική Αστυνομική Διάταξη (ΔΑΔ) και το 2003 με την 1610
π.ε.2003 (ΦΕΚ170/τΒ΄/18-2-2003) απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Πελοποννήσου ιδρύθηκε μετά από κοινή πρόταση του Δασαρχείου Κορίνθου και των Δ/νσων Δασών Ν. Κορινθίας και Ν. Αργολίδος και για πρώτη φορά το Καταφύγιο Άγριας ζωής Στυμφαλίας -Απέλαυρου (Ολίγυρτου) ορ.
Πρέπει να ενημερώσουμε τους φίλους «οικολόγους» ότι η απόφαση αυτή, δηλαδή το μέτρο της απαγόρευσης της θήρας, στηρίχθηκε κυρίως από τους κατοίκους της περιοχής και του κυνηγούς της Κορινθίας. Και είναι προς τιμήν του ΚΣ Κιάτου και της Κ. Συνομ Πελοπ/σου που, παρά την αντίθετη άποψή τους, στήριξαν έμπρακτα την απαγόρευση με τα μέλη τους και του θηροφύλακές τους.
Η προστασία και ανάδειξη της σημασίας της ορνιθοπανίδας της λίμνης σήμερα είναι βίωμα των κατοίκων.
Η αύξηση των πληθυσμών της οριθοπανίδας σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της Ορνιθολογικής Εταιρείας ήταν θεαματική. Αυτό αναγνωρίζεται από όλους.
Και αποτελεί η ορνιθοπανίδα μαζί με πολλές άλλες λίαν σημαντική παράμετρο της ανάπτυξης του οικοτουρισμού που τα επόμενα χρόνια φαίνεται να αναπτύσσεται σε υπολογίσιμα οικονομικά μεγέθη για την περιοχή με την δημιουργία σύγχρονων οικοτουριστικών υποδομών φιλοξενίας στην περιοχή.
Η λίμνη έχει συμπεριληφθεί - προταθεί με τον κωδικό GR2530002 Λίμνη Στυμφαλία στο δίκτυο NATURA 2000 και με α/α 81 στο κατάλογο των σημαντικών για τα πουλιά περιοχών της Ελλάδος.
Οι στυμφαλίδες όρνιθες, «ίβιδες» ή «χαλκόκοτες» κατά μια άποψη αν και εκδιώχθηκαν από τον Ηρακλή δεν έπαψαν να έρχονται στη λίμνη από τους μυθικούς χρόνους και αξίζει να έρθετε να τις δείτε με το χαλκοειδή χρώμα -λάμψη τους φτερώματος τους (χάλκινα πουλιά κατά την μυθολογία) κρυμμένες στα βαλτοτόπια της λίμνης μαζί με τους ερωδιούς της νερόκοτες και γεράκια τις πάπιες και τους κύκνους.
Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη από τον κόμβο του Κιάτου της Ν.Ε.Ο. Κορίνθου- Πατρών. Στην περιοχή θα βρείτε καλές υποδομές, καταλύματα και ταβέρνες και προπαντός την χαρακτηριστική φιλοξενία όλων των ορεινών κατοίκων της Ελλάδας καθώς και παραδοσιακά ντόπια προϊόντα.
Ελάτε για ένα ταξίδι στο μύθο και στην ομορφιά του μοναδικού ορεινού υγρότοπου της Πελοποννήσου Στη διάθεση σας ο υποφαινόμενος για κάθε πληροφορία ίσως και ξενάγηση αν οι τόσες υποχρεώσεις το επιτρέπουν.
Με εκτίμηση στους προλαλήσαντες
Τηλέφωνο επικοινωνίας: Δασαρχείο Κορίνθου 27410 24578 (εργάσιμες ημέρες και ώρες), email: pankalliris&in.gr
Initial
Back
