Welcome in Greece Welcome in Greece

 











ΑρχικήInitial Back Περδικοιστορίες



Περδικο-ιστορίες ...

Αναζητώντας τις κοκκινοπόδαρες νύμφες των βουνών...

Η λέξη πέρδιξ (γενική: πέρδικος) συσχετίζεται από πολλούς γλωσσολόγους με τον ήχο που κάνει το πουλί όταν φτερουγίζει.
Στην Ρούμελη λέγανε παλιά ότι το φτερούγισμα της πέρδικας είναι τόσο δυνατό ώστε «έσκιαζε και τον Κατσαντώνη».

Η πέρδικα τς η κοπελιά
είναι κακό τσυνήγι,
θέλει στα γρήγορα φωτιά
μη σηκωθεί τσε φύγει...







  10-4--2017    : Η επίδραση της Αλεπούς στους θηραματικούς πληθυσμούς της πέρδικας. ...

Μια μελέτη για τις πέρδικες πραγματοποιήθηκε στη νοτιοανατολική Αγγλία. Σε δύο πειραματικές περιοχές, παρόμοιου μεγέθους και πυκνότητας περδίκων, τα αρπακτικά ζώα (αλεπούδες και κορακοειδή) ελέγχθηκαν εντατικά στη μία και προστατεύθηκαν στην άλλη (Potts, 1986). Μετά από ένα έτος, η πυκνότητα των περδίκων στην περιοχή ελέγχου των αρπακτικών έχει ανέλθει από 223 πουλιά σε 338, ενώ αυτή στην περιοχή προστασίας των αρπακτικών έχει πέσει από 230 σε 196.
Αυτή η άνοδος εμφανίστηκε μέσω του ποσοστού απωλειών φωλιών, που παρέμεινε σταθερό στην περιοχή προστασίας των αρπακτικών, αλλά έπεσε εκεί που τα αρπακτικά ελέγχθηκαν. Υπό αρπακτικό έλεγχο, οι αριθμοί των νεοσσών στην ηλικία των 6 εβδομάδων ανήλθαν από 21 σε 34, ενώ στην περιοχή όπου υπήρξε προστασία των αρπακτικών αυτή η άνοδος ήταν από 16 σε 17.
Εντούτοις, αυτά τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δεν μπορούν να αξιολογηθούν έως ότου το πείραμα να ολοκληρωθεί. Αυτό θα περιλάβει την αντιστροφή των διαδικασιών έτσι ώστε η περιοχή ελέγχου των αρπακτικών να γίνει μια προστατευόμενη ζώνη και αντίστροφα. Μια παρόμοια μελέτη κοντά στη Βόννη, στη δυτική Γερμανία, παρουσίασε μια μέση ετήσια κάρπωση 5.7±0.8 κάτω από καθεστώς προστασίας αρπακτικών, και 10.9±1.9 υπό έλεγχο των αρπακτικών.
Ο Potts ήταν σε θέση να μιμηθεί αυτή τη διαφορά χρησιμοποιώντας μια προσομοίωση υπολογιστών «κλέβοντας» παραμέτρους πληθυσμών από τη μελέτη του, με την αρπακτικότητα φωλιών ως το μόνο παράγοντα που διαφέρει μεταξύ των περιοχών με και χωρίς έλεγχο του πληθυσμού των αρπακτικών.

Της Ελένης Δεδουσοπούλου,
Τεχνολόγου Δασοπονίας - M.Sc. ...................................................         ΠΗΓΗ :





  5-4--2017    : Η πολύ δύσκολη ζωή της Alectoris rufa (κοινώς κοκκινοπέρδικα) μέσω ενός υπέροχου Ισπανικού ντοκιμαντέρ … ...

Alectoris rufa ( κοινώς κοκκινοπέρδικα , ή κοκκινόλαιμη πέρδικα ), που απαντάται στη Νοτιοδυτική Ευρώπη ( Ισπανία , Πορτογαλία , Γαλλία και Ιταλία ). Το Ευρωπαϊκό είδος A . rufa περιλαμβάνει 3 υποείδη ( Πίν . 3).
Το είδος έχει εισαχθεί σε πολλές περιοχές σε όλο τον κόσμο , όπως στα Κανάρια νησιά , στις Αζόρες , στην Αγγλία , στη Νέα Ζηλανδία και σε κάποιες περιοχές της Βόρειας Αμερικής .
Ο Ευρωπαϊκός της πληθυσμός είναι περίπου 2.500.000 – 5.000.000 ζευγάρια .
Υπάρχει βέβαια μια δυσκολία στην καταμέτρηση λόγω 11 του μεγάλου αριθμού πουλιών εκτροφής που απελευθερώνονται .
Από το 1960 οι άγριοι πληθυσμοί του είδους παρουσιάζουν μείωση σε όλη την εξάπλωσή τους

Παρόμοιες δυσκολίες αντιμετωπίζει και η δικιά μας και κοντινή της ξαδέρφη η Alectoris chukar , καλό θα είναι λοιπόν να μην προστιθέμεθα και εμείς στα βάρη της δύσκολης ζωής των , ειδικά αυτούς τους πολύ σημαντικούς μήνες της αναπαραγωγής των… ...................................................         ΠΗΓΗ : ΔΚΟΣΕ





  3-4--2017    : Το ενδιαίτημα ...

Είναι γεγονός πως η άγρια πανίδα επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, βιοτικούς και αβιοτικούς.
Η κατάσταση των ενδιαιτημάτων που τα διάφορα είδη ζουν και αναπτύσσονται είναι επίσης ένας παράγοντας που επιδρά τόσο στους πληθυσμούς των ειδών και όσο στη δυναμική των πληθυσμών.

Με την πιο ευρεία έννοια ως ενδιαίτημα ορίζεται ο φυσικός χώρος στο οποίο ζει ένα είδος, ένας πληθυσμός ή μια βιοκοινότητα.

Το ενδιαίτημα χρησιμοποιείται από είδη που μόνιμα διαβιούν σε αυτό ή από είδη που μετακινούνται ή μεταναστεύουν.
H ύπαρξη κατάλληλου ενδιαιτήματος για τα διάφορα είδη της άγριας πανίδας αποτελεί απώτερο διαχειριστικό στόχο, που για να επιτευχθεί απαιτεί τη γνώση πολλών παραγόντων. Πέραν της εξειδικευμένης γνώσης δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως το ενδιαίτημα οφείλει να ικανοποιεί τις ανάγκες ενός είδους ή περισσότερων ειδών σε νερό, τροφή, κάλυψη και χώρο για αναπαραγωγή. Η ικανοποίηση αυτών των αναγκών διευκολύνει την επιβίωση του είδους και την ανάπτυξη του πληθυσμού του.
Ένα ενδιαίτημα έχει ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά γιατί από αυτά εξαρτάται αν μπορεί να «συντηρήσει» ένα συγκεκριμένο πληθυσμό ενός είδους ικανοποιώντας τις κύριες ανάγκες του.

    Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι τα εξής (Μπακαλούδης 2008):

    -Η τροφή
    -Οι χώροι για κάλυψη
    -Το νερό
    -Οι θέσεις για αναπαραγωγή και η διάταξη τους μέσα στο χώρο

Επίσης πρέπει να εξετάζεται η χωρική κατανομή αυτών των παραγόντων μέσα στο ενδιαίτημα, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες των ειδών της άγριας πανίδας ευρύτερα μέσα στο χώρο και όχι μόνο σε συγκεκριμένες θέσεις. ...................................................         ΠΗΓΗ : Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Σ. Γ. Ε.





  2-4--2017    : Ενας Ούνος στις ΗΠΑ (H ουγγρική πέρδικα, ή Hun)... ...

Άλλη μία επιτυχημένη εισαγωγή κυνηγετικού είδους στις ΗΠΑ

O πεδινός ξάδερφος της Πετροπέρδικας , που ακούει και στο όνομα καμπίσια, λιβαδοπέρδικα η γκριζοπέρδικα. Όπως λέει και το όνομα της είναι πουλί των πεδιάδων όπου παραμένει όλο τον χρόνο καλά καμουφλαρισμένη.
H πεδινή πέρδικα είναι ένα πτηνό των ανοιχτών χορτολιβαδικών εκτάσεων, που έχει προσαρμοστεί στις γεωργικές καλλιέργειες και το βρίσκουμε σε όλη την Ευρώπη. Από την Ιρλανδία μέχρι τα Ουράλια και από την Κεντρική Σκανδιναβία μέχρι τη Μεσόγειο. Αναπαράγεται σε όλες τις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός από την Πορτογαλία. Παρ' όλ' αυτά είναι παρούσα σε όλο το χώρο εξάπλωσης της αλλά η πυκνότητα της έχει μειωθεί από το 1950.
Μειώθηκε στις περισσότερες χώρες από το 1950 εξαιτίας της εντατικοποίησης της γεωργίας. Η ζώνη εξάπλωσης της στις Άλπεις μειώθηκε και από τα 1.300 μέτρα όπου έφτανε σήμερα σπάνια βρίσκεται πάνω από τα 500μ.
Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός εκτιμάται σε 1,380,000-2,670,000 ζευγάρια, που ισοδυναμεί με 2,750,000-5,340,000 ώριμα άτομα (BirdLife International 2015). Η Ευρώπη αποτελεί περίπου το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού του είδους , έτσι ώστε μια αναθεωρημένη εκτίμηση του παγκόσμιου μέγεθος του πληθυσμού είναι 3,900,000-7,600,000 άτομα, αν και απαιτείται περαιτέρω επικύρωση αυτής της εκτίμησης.

Κάνοντας το αμερικανικό ντεμπούτο τους στις ΗΠΑ στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα για πρώτη φορά στις πολιτείες Ουάσινγκτον και Καλιφόρνια με πουλιά ποτυ εισήχθησαν από την Ευρώπη , αλλά τώρα βρίσκονται σε ικανοποιητικούς θηρεύσιμους αριθμούς σε περίπου μια ντουζίνα δυτικών και μεσο-δυτικών πολιτειών και στις περισσότερες επαρχίες του Καναδά. Τα πρώτα πουλιά στις ΗΠΑ προήλθαν από την Ουγγαρία, οπότε η γκρίζα πέρδικα είναι επίσης γνωστή ως ουγγρική πέρδικα, ή Hun.
Μάλιστα σήμερα ζει διπλα δίπλα με τις πέρδικες τσούκαρ μοιραζόμενοι τα ίδια ενδιαιτήματα σε κάποιες από τις πολιτείες των ΗΠΑ
Η γκρίζα πέρδικα, που αναπτύσσονται σε λίγο περισσότερο από ένα πόδι μακρύ και ζυγίζει περίπου τρία τέταρτα της λίρας, τρώνε και τα δύο καλλιεργούνται δημητριακά και μια ποικιλία από σπόρους ζιζανίων, καθώς και το τριφύλλι και άλλα πράσινα, φυλλώδη υλικό.
Όπως συμβαίνει και με τους φασιανούς και άλλα ορεινά είδη πουλιών, τα μικρά της πέρδικας σε μεγάλο βαθμό τρέφονται από τα τριζόνια, τα μυρμήγκια, ακρίδες και άλλα έντομα. Συχνά κατοικούν στα «περιθώρια» των αγρών με εγγενής βιότοπους από θάμνος - στέπα.
Ένα μικρό ρυάκι η μία μικρή λίμνη ή υγρότοπος κοντά πιθανότατα σε τέτοια εδάφη θα κάνει ένα τέτοιο σημείο ακόμη πιο ελκυστικό για ένα σμήνος των Hun (Ούννων).
Για τους περισσότερους κυνηγούς, η γκρίζα πέρδικα δεν φαίνεται πολύ γκρι η και καθόλου. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι πιο πιθανό να δούμε το χρώμα της σκουριά στην ουρά του πουλιού και κόκκινο-καφέ στην πλάτη και στα φτερά καθώς πετάει μακριά από αυτούς. Αν όμως το πιάσετε στα χέρια σας , μπορείτε να δείτε το κάστανο και γκρι χρώμα κατά μήκος των πλευρών του. Ένα σημάδι σε σχήμα πετάλου σκούρο καστανό καλύπτει το κάτω μισό του στήθους ιδιαίτερα μεγάλο και έντονο στα αρσενικά .
Όπως και άλλα είδη ορεινών περδίκων ,παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις από έτος σε έτος στον αριθμό των πληθυσμών της , πάντα σε εξάρτηση των καιρικών συνθηκών που επικράτησαν την χρονιά και την κατάσταση των ενδιαιτημάτων της .
Συνήθως μια ζεστή και ξηρή άνοιξη παράγει μια καλή σοδειά από Hun, ένώ μία κρύα και υγρή άνοιξη είναι πολύ λιγότερες . Ακολουθεί σύντομα ένα πλήρες άρθρο, που θεωρώ πολύ ενδιαφέρον για όσους ενδιαφέρονται για το κάτι παραπάνω ...................................................         ΠΗΓΗ : gpeppas.gr





  31-3--2017    : Η γη που κανείς δεν ήθελε το βασίλειο της τσούκαρ στις ΗΠΑ ...

Άνυδρες θαμνώδεις εκτάσεις και πετρώδεις λόφοι με απότομες βραχώδεις πλαγιές και ερημικές τοποθεσίες που κανείς δεν ήθελε αφού δεν μπορεί να καλλιεργηθεί τίποτε έγιναν το βασίλειο της πέρδικας τσούκαρ στην Αμερική .
H πέρδικα τσούκαρ (Alectoris chukar) εισήχθη στην Αμερική για την ακρίβεια στις ΗΠΑ to 1930 στην Καλιφόρνια καθαρά σαν κυνηγετικό είδος αλλά η σταθερή εμφάνιση του και σε άλλες πολιτείες ξεκίνησε από το 1950.
Η ένταξη της συνεχίστηκε και σε άλλες Πολιτείες με τελευταία την Χαβάη, η δε ικανότητα τους να κινούνται σε μεγάλες αποστάσεις , έφερε αυτά τα πουλιά να δημιουργήσουν ικανοποιητικούς άγριους πληθυσμούς σε 10 δυτικές πολιτείες , (Καλιφόρνια, Αϊντάχο, Νεβάδα, Ουάσιγκτον, Αριζόνα, το Κολοράντο, Μοντάνα, Όρεγκον, Γιούτα, Ουαϊόμινγκ) και British Columbia , επίσης αποίκισαν με επιτυχία τα έξι κύρια νησιά της Χαβάης .
Το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών της αρχικής της ένταξης της και κατόπιν των εμφανίσεων της και αλλού είναι δημόσια γη , λόγο δε της ζήτησης της από τους κυνηγούς αφού προσέφερε ένα από τα ομορφότερα κυνήγια με κυνηγετικό σκύλο, πολλές ιδιωτικές φάρμες προχώρησαν στην εκτροφή της και την απελευθέρωση της στα εδάφη τους.
Τα επίπεδα του πληθυσμούς διαφέρουν μερικές φορές δραματικά από χρόνο σε χρόνο , αυτό οφείλεται σε κλιματολογικές συνθήκες , αρρώστιες , αλλά και στην κατάσταση των ενδιαιτημάτων όπου διαβιούν και το πόσο έχουν επηρεαστεί αυτά, από πυρκαγιές, κρύους χειμώνες , ανυδρία κλπ Σε γενικές γραμμές οι πληθυσμοί της είναι σε σταθερά επίπεδα με την μεγαλύτερη έξαρση τους τις δεκαετίες 1970-1980 .
Τώρα κατά καιρούς γίνονται απελευθερώσεις προς ενίσχυση των πληθυσμών όπου παρατηρείται κάποιο πρόβλημα .
Ο αναπαραγωγικός πληθυσμό της παγκοσμίως υπολογίζεται περίπου 9 εκατομμυρίων πουλιών με το 5% αυτού να ζει στις ΗΠΑ σύμφωνα με την Δασική υπηρεσία των ΗΠΑ .
Αυτά σαν τα πρώτα στοιχεία για την ένταξη της τσούκαρ στις ΗΠΑ, στην γη που κανείς δεν ήθελε . Ακολουθεί σύντομα ένα πλήρες άρθρο, που θεωρώ πολύ ενδιαφέρον για όσους ενδιαφέρονται για το κάτι παραπάνω από την ' τσάντα' … ...................................................         ΠΗΓΗ : gpeppas.gr





  29-3--2017    : Η όχληση των εκπαιδευτικών ...

Τη νεκρή περίοδο που διανύουμε, η εκπαίδευση, εκγύμναση και προπόνηση των κυνηγόσκυλών μας αποτελεί για πολλούς ανάγκη αλλά και “υποκατάστατο” της κυνηγετικής δραστηριότητας. Όμως, και τα “εκπαιδευτικά” δεν είναι τόσο ακίνδυνα όσο θα πίστευε κανείς, ιδιαίτερα για τα δύο είδη της πετροπέρδικας που ενδημούν στον τόπο μας. Ή τουλάχιστον δεν είναι ακίνδυνα στο βαθμό που δεν γίνονται με γνώση και συναίσθηση ευθύνης απέναντι σε αυτούς τους μοναδικούς θησαυρούς των ελληνικών βουνών.
Το διάστημα από τα αρχές Απριλίου έως τα μέσα του Ιουλίου (ανάλογα με το υψόμετρο) αποτελεί για την πέρδικα την κρίσιμη εποχή του ζευγαρώματος, της φωλεοποίησης και της ανατροφής των νεοσσών. Αυτό το κρίσιμο διάστημα θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη συνέχεια του είδους και τους πληθυσμούς των πουλιών που τελικά θα εγκατασταθούν στο βουνό.
Μια θηλυκιά που κλωσσάει δεν είναι φυσικά τόσο ευάλωτη όσο θα νόμιζε κανείς απέναντι σε ένα κυνηγόσκυλο, κυρίως επειδή η φύση την έχει σκόπιμα προικίσει με την ιδιότητα της μειωμένης ή ελάχιστης εκπεμπόμενης οσμής αυτήν την περίοδο. Αν γινόταν διαφορετικά, οι αλεπούδες και τα κουνάβια θα περιόριζαν δραματικά τις πιθανότητες επιβίωσής της.
Ακόμα κι έτσι όμως, η συνεχής ενόχληση από τα κυνηγόσκυλα και τους κυναγωγούς τους μπορεί εύκολα να αναγκάσει μια κλώσσα να εγκαταλείψει τη φωλιά και τα αβγά της. Ακόμα κι αν μαζί με το αρσενικό ταίρι της συνεχίσουν κάπου αλλού στο ίδιο βουνό την αναπαραγωγική προσπάθεια, ένα κρίσιμο διάστημα στην εξέλιξη της αναπαραγωγής θα έχει ήδη χαθεί.
Αν μάλιστα δεν ξαναπροσπαθήσει καθόλου, όπως είναι πολύ πιθανό, μια απώλεια στον πληθυσμό της πέρδικας θα έχει ήδη συντελεσθεί και μόνο από τα αβγά που δεν εκκολάφθηκαν. Μια θηλυκιά πέρδικα που φερμάρεται και ξεσηκώνεται συνεχώς από ένα κυνηγόσκυλο, μοιραία απομακρύνεται πολύ από το σημείο που εξ ανάγκης εγκατέλειψε τα μικρά της.
Όμως, πριν οι νεοσσοί σχηματίσουν το φτέρωμά τους, βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία να ρυθμίσουν μόνοι τους τη θερμοκρασία του σώματός τους. Αυτό το καθήκον το επωμίζεται εξ ολοκλήρου η μητέρα τους, που κατά συχνά διαστήματα τα ζεσταίνει κάτω από τις φτερούγες της.
Όταν, λοιπόν, ένας σκύλος φέρμας την “μπλοκάρει” ξανά και ξανά στην επικράτειά της, αναγκάζοντάς τη σε μια υπερβολική απομάκρυνση, όλοι οι νεοσσοί της κινδυνεύουν άμεσα σε θάνατο από υποθερμία. Όταν οι υποψήφιοι γεννήτορες και τα ταίρια έχουν “διαλεχτεί” μεταξύ τους, κινούνται σε μια αυστηρά οροθετημένη περιοχή (χωροκράτεια) που εξυπηρετεί τις ανάγκες του ζευγαρώματος και της φωλεοποίησης που θα ακολουθήσει.
Ένα ζευγάρι που θα ενοχληθεί συχνά και συστηματικά από σκύλους κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού, είναι πιθανότατο να εγκαταλείψει τη χωροκράτειά του και να εισέλθει στην περιοχή άλλων ζευγαριών. Κάτι τέτοιο όμως προκαλεί συγκρούσεις, αστάθεια και αναστάτωση στα ζευγάρια που μοιράζονται το βουνό, με αποτέλεσμα η διαδικασία του ζευγαρώματος είτε να ανασταλεί είτε να διακοπεί. ...................................................         ΠΗΓΗ : Δ’Κυνηγετική Ομοσπονδία Στερεάς Ελλάδος





  16-3--2017    : Η πέρδικα ...

Ήταν ένα γερό κι όμορφο, αλλά αγέλαστο παλικάρι, ο Λιάκος, που ζούσε σ’ ένα χωριό στο σύνορο Ελλάδας με Αλβανία, κει που συνορεύουν η ερημιά του βουνού με τη μοναξιά τ’ ανθρώπου, κι όπου οι πέτρες, αν ξέρεις να τις ρωτήσεις, θα σου μιλήσουν για μάχες και νεκρούς, και για τη φτώχεια και την ξενιτιά.
Νωρίς ένα πρωί ο Λιάκος ανηφόρισε στο Κουτσόκρανο από μονοπάτια που τα ’ξεραν μόνον οι κυνηγοί και οι τσομπάνηδες. Του άρεσε να περνάει ώρες ολόκληρες μονάχος στο βουνό. Λίγο χαμηλότερα από την κορυφή ο Μαύρος, ο σκύλος του Λιάκου, τεντώθηκε ξαφνικά –σωστό ελατήριο? και χίμησε σηκώνοντας πέρδικες από χάμω. Σήκωσε ο Λιάκος το όπλο κι έριξε. Μια πέρδικα έπεσε κάτω λαβωμένη, και με τη λιγοστή ζωή που ’χε ακόμη μέσα του το πουλί είπε:

    «Λυπήσου με, χάρισέ μου τη ζωή κι εγώ θα σε κάνω ευτυχισμένο».
    «Πώς θα με κάνεις ευτυχισμένο εσύ, μια πέρδικα;» ρώτησε ο Λιάκος.
    «Θα σου χαρίσω ό,τι θα ’ναι για σένα το πιο πολύτιμο και το πιο όμορφο, και θα το αγαπάς πιο πολύ από καθετί άλλο».
    «Εντάξει, πέρδιπέρδικακα», είπε ο Λιάκος, «θα σε λυπηθώ μόνο τούτη τη φορά».

Το παλικάρι γύρισε με τον Μαύρο στο χωριό του, αλλά τώρα οι μέρες ήσαν αλλιώτικες γιατί ο Λιάκος περίμενε ό,τι του είχε τάξει η πέρδικα. Αν με κορόιδεψε, συλλογιόταν, θα την πετύχω ξανά στο βουνό και τότε δε θα τη λυπηθώ.
Ένα βράδυ ο Λιάκος σκάλιζε με το μαχαίρι του μια πέρδικα σε μια γκλίτσα και η πόρτα χτύπησε. Άνοιξε κι αντίκρισε μια κοπέλα που ωραιότερή της δεν είχε δει ποτέ.

    «Δε θα με προσκαλέσεις να μπω;» του είπε εκείνη.

Την προσκάλεσε και, για να μην τα πολυλογώ, ένα μήνα μετά έγιναν στο χωριό οι γάμοι του Λιάκου και της Πέρδικας. Όλοι έλεγαν πως πιο όμορφη κοπέλα, και πιο ταιριαχτό αντρόγυνο, δεν είχαν ματαδεί. Κι ο Λιάκος δεν ήταν πια το αγέλαστο παλικάρι που όλοι ήξεραν. Για όλους είχε έναν γκαρδιακό λόγο κι ένα χωρατό.

    «Μόνον», του είπε η Πέρδικα «πρέπει να μην παραβείς δυο χάρες που θα σου ζητήσω. Πρέπει, όποτε λείπω, να μη με γυρέψεις. Θα γυρίσω μονάχη. Και πρέπει να μην ξανακυνηγήσεις ποτέ πέρδικα».

Ο Λιάκος στεναχωρήθηκε γιατί αγαπούσε τόσο την Πέρδικα, που δεν έκανε δίχως αυτήν ούτε στιγμή, και γιατί, απ’ όλα τα πράματα, πιο πολύ αγαπούσε το κυνήγι. Αλλά συμφώνησε.
Κάθε μέρα η Πέρδικα έλειπε για λίγες ώρες, κι όταν γυρνούσε ο Λιάκος τη ρωτούσε: «Πού ήσουν;» κι εκείνη αποκρινόταν: «Με τις φιλενάδες μου» και δεν έλεγε τίποτε άλλο. Όσο κι αν τη ρωτούσε και την ξαναρωτούσε, και την πίεζε να του πει ποιες ήσαν οι φιλενάδες της, εκείνη άλλην απόκριση δεν του ’δινε.
Μια μέρα που ’λειπε η Πέρδικα, ο Λιάκος ήταν ανήσυχος, δεν τον χωρούσαν τα ρούχα του, το σπίτι. Πήρε τ’ όπλο του, σφύριξε στον Μαύρο να ’ρθει και πήρε το μονοπάτι για το Κουτσόκρανο. Δεν πάω να κυνηγήσω, συλλογίστηκε. Τ’ όπλο το παίρνω μην τύχει τίποτε. Τον Μαύρο τον παίρνω για συντροφιά.
Λίγο πριν από την κορυφή, έξαφνα ο Μαύρος τεντώθηκε ελατήριο, και χίμησε. Ένα κοπάδι πέρδικες σηκώθηκε από χάμω, πέταξαν όπως φεύγουν σκόρπιοι στον αέρα οι σπόροι από το χέρι του γεωργού.
Εκείνη τη στιγμή ο Λιάκος λησμόνησε την υπόσχεσή του, σήκωσε το όπλο, έριξε και πέτυχε μια πέρδικα στο φτερό και το λαιμό. Το πουλί έπεσε καταγής σπαρταρώντας και μια μεταμόρφωση συνέβη μπροστά στα μάτια του κυνηγού. Το κεφάλι και το κορμί του πουλιού μάκρυναν κι άλλαξαν, οι φτερούγες έγιναν χέρια, και μπρος στο Λιάκο τώρα ήταν πεσμένη στη γη, γυμνή και λαβωμένη, η Πέρδικα, με σφαλιστά μάτια, ψυχομαχώντας.
Τρελάθηκε αυτός από τον πόνο και την αγωνία, δεν ήξερε τι να κάνει. Πήρε την ετοιμοθάνατη στην αγκαλιά του· στην κορυφή ήταν το ξωκλήσι του Αϊ-Λια, την πήγε ως εκεί, την ξάπλωσε μες στην εκκλησιά και προσευχήθηκε να την έκανε καλά ο άγιος, και δε θα ξανάπιανε στη ζωή του όπλο.
Όλη νύχτα η κοπέλα πότε δρασκέλιζε το κατώφλι του Άδη και πότε κάτι την τραβούσε πίσω. Ο Λιάκος δεν έκανε ρούπι απ’ το πλευρό της· της κρατούσε το χέρι και προσευχόταν. Ώσπου, τέλος, παρακάλεσε:

    «Να ζήσει αυτή παντοτινά κι ας τη χάσω εγώ για πάντα».

Τότε οι λαβωματιές χάθηκαν και το κορμί της Πέρδικας πήρε μεμιάς να μικραίνει και να αλλάζει, τα χέρια της να φτερώνουν, κι έγινε πουλί που πέταξε από το ξωκλήσι έξω, πάνω που αρχινούσε να ροδίζει η ανατολή.
Ο Λιάκος γύρισε στο ερημόσπιτό του με βαριά καρδιά, και από τότε κρατούσε άλλοτε την γκλίτσα του τσομπάνη κι άλλοτε το τσαπί του γεωργού, αλλά όπλο δεν ξανάπιασε. Μόνον ανέβαινε στο Κουτσόκρανο και, όποτε έβλεπε πέρδικα, του φαινόταν πως ήταν κείνη, και η καρδιά του τότε φτερούγιζε μαζί με το πουλί.
Έμεινε μόνος μέχρι τα βαθιά γεράματα, και έτσι μόνος πέθανε.
Αφού όμως τον κήδεψαν, δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μην έρθει μια πέρδικα και να κάτσει στο χορταριασμένο μνήμα. Το πουλί τιτίβιζε λυπητερά για λίγο, και μετά πετούσε ψηλά.

Μιχάληs Μακρόπουλοs ...................................................         ΠΗΓΗ : www.gpeppas.gr





  16-3--2017    : Τσίλιa… (Λιβαδοπέρδικα) ...

«Μωρή λιβαδοπέρδικα καμαροπερπατούσα, λωβό χορτάρι δεν τσιμπάς, θολό νερό δεν πίνεις...»Η

Καμπίσια πέρδικα με τη βουνίσια, δεν έχουν διαφορές πολλές στην εκλογή χώρου- στέκια, καταφύγια, ορμητήρια κλπ. Ούτε ακόμα στη φυσιολογία και τα μέσα βιοζωής τους. Ό,τι διαφέρει η προβατίνα από την κατσίκα στην προτίμηση του βοσκότοπου, το ίδιο διαφέρουν και τα τσίλια από τις βουνίσιες και, όπως θα πω παρακάτω, αν η βουνίσια πήρε τα βουνά και η καμπίσια πέρδικα τους κάμπους και το όνομα, το έκαμε, διότι κάπως πιο πολύ ταιριάζει με το σώμα και τον τρόπο της ζωής της ο κάμπος.
Στέκια της καμπίσιας πέρδικας, είναι όλος ο κάμπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε και βόσκησε με τις εκτινάξεις της, τις αλματικές σε απόσταση 2-3 χιλ/τρων σ΄ ένα σάλτο της. Το πέταγμα -τα άλματα- αυτό δεν είναι του φυσικού της, παρά το επιβάλλει η ανάγκη: Γίνεται εξ αιτίας του κυνηγήματος ή από ανάγκη ευρέσεως τροφής και ποτίσματος.
. Η καμπίσια πέρδικα όταν δεν ενοχληθεί και έχει γύρω της ό,τι της χρειάζεται, ζει σαν την βουνίσια πολύ εντοπιστικά και έχουμε τέτοιαν εποχή που βλέπουμε την πέρδικα περιορισμένη στα στέκια της αυτά και τυποποιημένη τη ζωή της.
Είναι πονηρότατο και έξυπνο, όσο δε φαντάζεται ο άνθρωπος, πουλί ή καμπίσια και η λούφα της, αλεπουδίσια, μέσα στο χώμα, την καλαμιά, το οργωμένο χωράφι, δίπλα σε μια πετρίτσα ή σβωλάκι χώματος, είναι κάτι ασύλληπτο και θαυμαστό.
Εξίσου όμως θαυμαστά είναι και τα τεχνάσματα διαφυγής της, πριν ακόμα πλησιάσει ο διώκτης της, με το παρακολούθημα που κάμνει αθέατη, των κινήσεών του. Παίζει “το κυνηγητό” μαζί του στον κάμπο. Περπατάει και θαρρείς είναι φίδι και δεν διακρίνεται όταν έτσι σέρνεται στη γη που την περπατεί ο άνθρωπος και την γυρεύει ο σκύλος και η καμπίσια δεν φαίνεται. Δεν φαίνεται γιατί απομακρύνεται πριν την προφτάσουν οι εχθροί της.
Και τους πεζούς τους έχει “στο χέρι της” και τους ξετρελαίνει, με λούφα και ποδαροφυγή και όχι ανόητο πέταγμα, που θα την φανέρωνε.
Και τα γεράκια ακόμα και τα άλλα αγρίμια ξεγελά με την αμίμητη αυτή λούφα της η καμπίσια πέρδικα. Μόνο ο σκύλος την πεθαίνει. Αυτός δεν κυνηγά τη σιλουέτα της παρά τη μυρωδιά της και σου την παρουσιάζει, αρκεί “να μην είναι στο πόδι”.

Αγγελος Ποιμενίδης ...................................................         ΠΗΓΗ : Perdix perdix

Συνέντευξη: SANDRO PACIONI στοι Περιοδικό Κυνηγεσία Κυνοφιλία

Κ&Κ: Γιατί δίνεται τόσο μεγάλη σημασία στους αγώνες σε πεδινές, ενώ οι αγώνες στα άλλα θηράματα (μπεκάτσας, πέρδικας, μπεκατσινιών) είναι λίγο παραμελημένες; Η πεδινή είναι πραγματικά τόσο επιλεκτική για τον σκύλο φέρμας;

S.P.: Όλοι οι αγώνες έχουν την ίδια γοητεία και σπουδαιότητα. Αυτό που προέχει είναι το διαθέσιμο θήραμα να είναι άγριο. Οι αγώνες σε μπεκάτσες, πέρδικες και μπεκατσίνια είναι εξειδικευμένοι και λαμβάνουν μέρος σ' αυτούς μόνο λίγοι λάτρεις του είδους, στους οποίους αρέσει να κυνηγούν το συγκεκριμένο θήραμα.
Οι αγώνες σε πεδινή είναι πιο κοινοί και δίνουν τη δυνατότητα να τους παρακολουθήσει ένας μεγαλύτερος αριθμός παθιασμένων κυνόφιλων, συμπεριλαμβανομένων και των επαγγελματιών και ακριβώς σ' αυτούς τους αγώνες περιλαμβάνεται και η μεγάλη έρευνα, μέγιστη έκφραση επιλογής, με την ιδιαιτερότητα των τερρέν, τα οποία δίνουν τη δυνατότητα της αθλητικής έκφρασης των ατόμων που παίρνουν μέρος.
Εξάλλου, η πεδινή, τόσο για το περιβάλλον που ζει, όσο και για την συμπεριφορά της, είναι το ιδανικό θήραμα για να ελέγξουμε όλα τα προσόντα ενός σκύλου: κυνηγετικά, στυλιστικά, αθλητικά, οσφρητικά, κ.ά.





  15-3--2017    : Κόλπα διαφυγής πέρδικας Τσούκαρ ...

Κάποιος είχε πει ότι αν γεννιόνταν οι πέρδικες με κοντέρ στην πλάτη, θα το μηδένιζαν 7-8 φορές στη διάρκεια της ζωής τους! Η νησιωτική πέρδικα έχει το χαρακτηριστικό ότι προτιμάει το περπάτημα από το πέταγμα. Οταν λέμε όμως για περπάτημα, εννοούμε σε υπερθετικό βαθμό. Μπορεί ένα κοπάδι στην κυριολεξία να κινείται σε μια απόσταση 100 + μέτρα από τον σκύλο και τον κυνηγό, χωρίς ποτέ όμως να σηκωθεί και αυτό να γίνεται για ώρες. Στην περίπτωση που έχουμε αργό σκύλο ή πολύ διακριτικό μπορεί να βλέπουμε για ένα ολόκληρο πρωινό έντονο ψάξιμο ή πόντες, χωρίς όμως ποτέ να δούμε «πουλί πετάμενο», που λέει και η παροιμία...
Η μεγάλη διαφορά τους από τις ορεινές είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να τις εγκλωβίσουμε, ακόμα και αν είδαμε που κάθισαν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τρέχουν μπροστά και σε καμία περίπτωση δεν είναι εκεί που τις είδαμε να κάθονται. Πρέπει να τρέξουμε να τις προλάβουμε κάπου μπροστά και αυτό εξαρτάται από το πόσο καλά ξέρουμε το μέρος. Το ότι είναι λίγο πιο ελαφριές από τις ορεινές, τους επιτρέπει να πετούν στην ανάγκη, ακόμα και στην ανηφόρα!!!
Αν τελικά καταφέρουμε και τις στριμώξουμε κάπου και πάλι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ξέρουν πώς να αποφύγουν έναν κυνηγό και τον σκύλο του χωρίς να γίνουν αντιληπτές. Κατά κανόνα θα πετάξουν όταν τις προσπεράσουμε και όταν επιτέλους το αποφασίζουν, θα βάλουν μπροστά μας το όποιο διαθέσιμο εμπόδιο.
Μόνο όταν κυνηγηθούν και πιεστούν πολύ θα τις δούμε να κάθονται και να δέχονται φέρμα. Δύσκολα όμως φτάνουν σε αυτό το στάδιο, γιατί το πιο πιθανό είναι κάπου να τις χάσουμε. Δεν είναι απίθανο επίσης στη μεγάλη πίεση να ανέβουν πάνω στις ελιές, στα χοντρά κλαδιά κυρίως, ή πάνω στους σχίνους για να χάσουν τα ίχνη τους τα σκυλιά, αλλά και για να μπορούν να πετάξουν γρηγορότερα.

ΑΚΗΣ ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ (Δασοπόνος-Θηραματοπόνος) ...................................................         ΠΗΓΗ : ΕΘΝΟΣ ΚΥΝΗΓΙ



  13-3--2017    : Πέρδικες και βροχή ...

Μετά τη βροχή, κατά τις πέντε το απόγευμα, είναι η καλύτερη ώρα για να πετύχεις τις πέρδικες! Τα πουλιά έχουνε βγει ψηλά, στα βράχια και στις πέτρες που «στραγγίζουν» εύκολα. Φουσκώνουν και ψειρίζονται στον απογευματινό ήλιο που έχει ξαναβγεί, σαν να θέλουν να διώξουν και το τελευταίο μόριο υγρασίας από πάνω τους.
Αλλες πέρδικες έχουνε βγει στην άκρη των χωματόδρομων, εκεί που μαζεύεται το ψιλό χαλικάκι και έχει στέγνα. Στον παραμικρό θόρυβο απομακρύνονται ταχύτατα η μία πίσω από την άλλη, ξέροντας ότι είναι ακάλυπτες και ευάλωτες στους κινδύνους, πιο πολύ στις κουφογερακίνες και τα ξεφτέρια.
Η πρώτη αντίδραση στο πλησίασμα του κινδύνου είναι η ακινησία. Ανάλογα ακολουθεί γρήγορο περπάτημα και ανέβασμα στον όχτο ή απαλό πέταγμα προς τα κάτω, στο χάος... Θα κάνουν μια τεθλασμένη πορεία και θα πιάσουν πολύ πιο πάνω από εκεί που αρχικά υπολογίζουμε. ...................................................         ΠΗΓΗ :



  1-3--2017    : Πέρδικα: Λεβέντικο κυνήγι για… μερακλήδες ...

Το κυνήγι της πέρδικας, σύμφωνα με τους κυνηγούς, είναι ένα λεβέντικο κυνήγι και συνάμα μοναχικό, καθώς μοναδική συντροφιά είναι ο σκύλος. Η πέρδικα έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι ζει στο έδαφος και δεν την κυνηγάς σε ομάδες, αλλά πρέπει να κοπιάσεις για να τη βρεις.
Με λίγα λόγια, ο κυνηγός πρέπει να διαθέτει… πόδια, καλή φυσική κατάσταση και αντοχές, αφού μπορεί να χρειαστεί να διαβεί ακόμα και απόκρημνα μέρη για να τη βρει. Δεν είναι ένα εύκολο κυνήγι, αλλά παρ' όλα αυτά, η πέρδικα, είτε αυτή είναι η ορεινή είτε η νησιώτικη, αποτελεί το αγαπημένο θήραμα των Ελλήνων κυνηγών.
Πρόκειται για ένα θήραμα που ο κυνηγός δεν το συναντά μέσα στο δάσος. Πρέπει να πάει στο σπίτι της, στον βιότοπό της, ο οποίος δεν είναι εύκολα προσβάσιμος. Και αυτό γιατί η πέρδικα προτιμά ξηρές και άγονες περιοχές με βραχώδεις πλαγιές, μικρή χλόη και θάμνους.
Για τους… μερακλήδες του είδους, μπορεί να θεωρείται ένα από τα δύσκολα κυνήγια, αλλά προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση. Οι περισσότεροι κυνηγοί, που πάνε για πέρδικα, δεν κυνηγάνε για την κάρπωση, αλλά για την ευχαρίστηση που προσφέρει.
Ευχαρίστηση που νιώθουν ακόμα και όταν παρακολουθούν τον σκύλο τους να ψάχνει τις πέρδικες, να τον βλέπουν να τις… σηκώνει και να τις φέρνει ή αλλιώς να τις φερμάρει.
Γι' αυτούς η ευχαρίστηση δεν περιορίζεται μόνο στο να γεμίσει η σακούλα τους, καθώς πολλοί είναι εκείνοι μπορεί να βρουν πέρδικα και να μη σηκώσουν το τουφέκι τους, αλλά να περιοριστούν –που λέει ο λόγος– σε μια αναμνηστική φωτογραφία.

...................................................         ΠΗΓΗ : ypaithros.gr



  20-2--2017    : Η πέρδικα Przevalski's Partridge ...

Βρήκαμε την πέρδικα Przevalski's 66 χιλιόμετρα νότια δυτικά από το Wulan της Κίνας με συντεταγμένες (36.826334, 97.965649).
Το συγκεκριμένο είδος πέρδικας μοιάζει πολύ με την πέρδικα Τσούκαρ , ονομάζεται επισήμως , Alectoris magna και είναι ενδημικό της Κίνας και της Μογγολίας , το δε ενδιαίτημα της απλώνεται στην Βόρεια Κίνα από Βόρεια Ανατολικά του Qingha μέχρι το κεντρικό Gansu και την Νότια Μογγολία , Διαφέρει από την πέρδικα Τσούκαρ από την καστανό-καφέ στο χρώμα της σκουριάς δηλαδή γραμμή που έχει γύρω από το μαύρο χαρακτηριστικό περιλαίμιο σε σχήμα V της A. Chukar που της δίνει και το άλλο όνομα της στα Αγγλικά 'Rusty- necklaced Partridge.' .. .

Φωτό : Craig Brelsford

...................................................         ΠΗΓΗ : gpeppas.gr



  20-2--2017    : Τι τρώει η πέρδικα; ...

Τα πάντα. Είναι από τα πουλιά που τη δίαιτα τους την κανονίζουν σύμφωνα με ό,τι τους παρέχει η εποχή του έτους, και ο τόπος που ζουν. Είναι παμφάγες. Όταν υπάρχει αφθονία σπόρων, τρώνε σπόρους. τρώνε επίσης ρίζες, χλόη, χορταρικά, σταφύλια και κάθε λογής φρούτα, όταν είναι η εποχή τους και τα βρίσκουν.
Αλλά η κρεατοφαγία τους είναι επίσης απαραίτητη. Τρώνε σαλιγκάρια, μικροσκαθάρια, μάμούδια, ζουζούνια, ιδιαίτερα τις νύμφες τους ενώ τα αυγά τους λέγεται ότι τους είναι περιζήτητη τροφή.
Όταν υπάρχουν πολλές πέρδικες ο τόπος είναι και σκαμμένος από τα σκαλίσματα τους, πλάι στις χορταριασμένες πέτρες και στις ρίζες των θάμνων, όταν βρουν μυρμηγκοφωλιά κάνουν ολόκληρη ανασκαφή, ιδιαίτερα οι κλώσες. Κι αυτό γιατί τα περδικόπουλα ην αρχή δεν τρώνε τίποτα άλλο από νύμφες και αυγά μυρμηγκιών και άλλων εντόμων, που τους είναι φαίνεται απαραίτητο (κάτι σαν το μητρικό γάλα στα θηλαστικά) είναι μάλλον εύπεπτη τροφή για τα τρυφερά τους στομάχια.
Επίσης, τακτικά τρώνε και κανένα χαλίκι, όπως κάνουν οι κότες, για να διευκολύνεται φαίνεται η χώνεψη τους. Μια άλλη θεωρία λέει ότι το χαλίκι το τρώνε και τα τσόφλια των αυγών τους, ενώ η δημοτική ποιητική φαντασία θέλει να πιστεύει ότι αυτό γίνεται σα γαργάρα, για να γαργαρέψει η φωνή τους. Γεγονός είναι ότι τρώνε χαλίκια επίτηδες και όχι κατά λάθος ή τυχαία ας νομίζουν μερικοί. Και αξίζει, μου φαίνεται, να αναφέρω ότι όσες γούσες και στομάχια) κι αν εξέτασα και όσα πρόσφατα χαλίκια κι βρήκα μέσα, ήτανε πάντα κοφτερά, με κόχες - όχι βοτσαλάκια δουλεμένα από τα νερά των βροχών, επομένως τα χαλίκια που καταπίνουν είναι κατάλληλα το χώνεμα της τροφής τους.
Το χρώμα των ακαθαρσιών τους είναι ανάλογο της τροφής που έχουν καταναλώσει συνήθως πράσινο όταν τρέφονται με χορταράκια και σκούρο – ανοικτό καφέ όταν ζωικές πρωτεΐνες.. . ...................................................         ΠΗΓΗ :



  14-2--2017    : Κυνήγι σήμερα … ...

A Πομενίδης
Tης πέρδικας τα ενδιαιτήματα, που 'ναι οι ψηλοκρεμαστές και σύθαμνες πλαγιές, δεν περπατούνται και δεν ψάχνονται με τα πόδια και τα σφυρίγματα. Ούτε και «το καλάμι» του ντελικάτου ορτυκιού μπορείς να χρησιμοποιήσεις.
Στα βουνά όταν ανεβαίνεις, το αίμα σου σβινβινίζει το κεφάλι, η ανάσα σου δεν σου επαρκεί, τα πόδια σου χάνουν την ευστάθειά τους, και στα χέρια σου το ντουφέκι στέκει σαν βαρύ κούτσουρο.
Εκτός από αυτά, το κυνήγι της πέρδικας προϋποθέτει οργάνωση, σχέδιο, πρόγραμμα, μελέτη και χρόνο. Είσαι υποχρεωμένος να αφοσιωθείς μια μέρα για να κυνηγήσεις πέρδικες στο δείνα μέρος που υπάρχουν ένα-δυο κοπαδάκια, από τα εκρηκτικά αυτά πουλιά.
Ένας απλός περίπατος στο περδικοτόπι, όπως γίνεται για τα ορτύκια στον καιρό και στον τόπο των περασμάτων τους, είναι μια αφελής προσδοκία μετατροπής σου σε άρχοντα από κληρονομιά αγνώστου σου συγγενούς στην Αμερική. Στην πέρδικα, τυχοδιωκτισμός δεν χωρεί, θα λαχανιάσεις και θα ξεθεωθείς για να την βρεις.
Αυτά βέβαια πιάνουν για το σήμερα. Υπήρξε εποχή που οι πέρδικες βοσκούσαν στα αλώνια του χωριού, κακάριζαν πίσω από τους φράχτες του νεκροταφείου, βοσκούσαν το απόγευμα στο αμπέλι του κυρ-Αξέχαστου. Τότε ο παππούς έπαιρνε το βροντάρι του και σε δέκα λεπτά το βροντούσε, τινάζονταν τα σκάγια στο χώμα μαζί με τα πούπουλα των περδικιών και σήκωνε από το έδαφος τρία πουλιά για την κατσαρόλα.
Σήμερα όμως αραίωσαν και εξαφανίστηκαν αυτά τα μπερεκέτια και οι αγελάδες, όχι μονάχα κατάντησαν «ισχνές» αλλά και τα κόκκαλα τους κοντεύουν να διαλυθούν. Κάτι απ' αυτά γίνονται στην αρχή πριν ν' αρχίσει το κυνήγι ή στις αρχές του και στους τόπους του, τους απόμακρους, όπου διατηρούνται λίγες πέρδικες. Από τον Οκτώβρη όμως, η πέρδικα παίρνει τα ψηλώματα, δυναμώνουν και τα φετινάρια και γίνονται «βασιλείς των ορέων».
Τότε οι πέρδικες κυνηγιούνται με την διαδικασία που είπα παραπάνω. Τότε και οι λατρευτές τους ανασκουμπώνονται για να τις κατακτήσουν με σκληρό και αδυσώπητο αγώνα που … «ου του παντός».
Αυτές είναι οι σημερινές συνθήκες του κυνηγίου της πέρδικας που μερικοί, οι νέοι προπαντός κυνηγοί, δεν τις γνωρίζουν. Γνωρίζουν μοναχά ότι θήραμα είναι η πέρδικα, πετάει σαν το περιστέρι, χτυπιέται σαν το τρυγόνι, βρίσκεται στα βουνά και μπορεί να δώσει ραντεβού μαζί τους, το Ι.Χ. κουρσάκι τους.
Δεν έχει πολλά χρόνια, ούτε πεντέξι, που τα πράγματα άλλαξαν «άρδην και ανεπιστρεπτί». Το γιατί, δεν υπάρχει εδώ χώρος σήμερα για να ειπωθεί, γιατί είναι θέμα του μεγάλου ζητήματος, που περιλαμβάνεται στην κακοδαιμονία που παρακολουθεί γενικά την τύχη των ενδημικών μας από την απουσία μέτρων προστασίας τους. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνηγετικα νέα



  13-2--2017    : Ο καιρός παίζει σημαντικό ρόλο για τον εντοπισμό της … ...


Ο καιρός παίζει σημαντικό ρόλο για τον εντοπισμό της. Δηλαδή υπάρχει δυνατός βοριάς που σημαίνει ότι λόγω και του υψομέτρου το πουλί δεν μπορεί να σταθεί. Σε παίρνει πραγματικά ο αέρας. Οι πέρδικες φεύγουν από κει και πάνε στην πίσω πλευρά εκεί που «κόβει» ο αέρας. Ο ισχυρός βοριάς τις ενοχλεί και τις τσακίζει. Θυμάμαι ότι οι παλιοί κυνηγοί έλεγαν ότι «με τον αέρα τις ψάχνουμε στο μπαντζανέμι».
Στα μεγάλα υψόμετρα συναντάμε πολύ συχνά ομίχλη. Με τις πρώτες ομίχλες, να ξέρεται ότι η πέρδικα θα 'ναι κατάκορφα. Μόλις δεις λοιπόν ομίχλη τις βρίσκεις στις κορυφές. Είναι όμως πολύ επιφυλακτικές και πολλές φορές ο σκύλος φερμάρει αλλά όταν πλησιάσεις δεν βγάζεις πουλιά!
Έχουν φύγει ή ακούς το χαρακτηριστικό φρου… (το φτερούγισμά της). Όταν υπάρχει ομίχλη, σημαίνει υγρασία και νοτιάς. Δεν μπορεί να 'χει ομίχλη με βοριά. Η πέρδικα αντιλαμβάνεται ότι με το νοτιά μπορεί να την εντοπίσει ο εχθρός (σκυλί- άνθρωπος), αλλά δεν βλέπει τι είναι αυτό που τη ζυγώνει. Νιώθει λοιπόν ανασφάλεια και φεύγει
Με την έναρξη του κυνηγίου βασικά τις βρίσκουμε χαμηλά, δίπλα στα νερά, ιδιαίτερα όταν δεν έχει βρέξει καθόλου και υπάρχει ξηρασία. Κοντά στο νεράκι θα βρει φρέσκο χορταράκι, θα βρει δροσιά μέσα στα ελατάκια και τα κέδρα και είναι κοντά στις φυλλωσιές, γιατί πολλές φορές με το ξαφνικό χαλάζι μπορεί να κρυφτεί. Αυτό το γνωρίζει η μαμά- πέρδικα και οδηγεί τα μικρά δίπλα στο νερό.
Πάνω στο βουνό, κατάξερα και στον ήλιο χωρίς προστασία, σπανίως θα τη δούμε να οδηγεί τα μικρά της. Με τις πρώτες βροχές, στο βουνό πάνω βγαίνει ένα ψιλό χορταράκι, σαν βελονίτσα. Η πέρδικα αρέσκεται σ' αυτό το τρυφερό χορταράκι, το οποίο τρώει τις απογευματινές κυρίως ώρες.
Το χορταράκι αυτό βγαίνει πιο γρήγορα σε περιοχές όπου πηγαίνουν πρόβατα, για ευνόητους λόγους, αλλά πρέπει να πέσουν και τα νερά των βροχών. Οσο κρυώνει ο καιρός, η πέρδικα αρχίζει και ανεβαίνει και τη βρίσκουμε σιγά- σιγά μετά τον Οκτώβρη επάνω στις κορφές.
Ειδικά όταν ο καιρός κρυώσει και πέσει παγωνιά, όλα τα πουλιά που βρίσκονται στα βορινά μέρη, φεύγουν και πάνε στα προσήλια. Πάντα βέβαια μιλάω για βουνά με μεγάλα υψόμετρα. . .. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνηγετικα νέα



  13-2--2017    : To χρώμα των κουτσουλιών … ...


Η βασική διατροφή της είναι το χορτάρι. Γι' αυτό και βλέπουμε τις κουτσουλιές κάτω, σχεδόν πάντα πράσινες με λίγο ασπράκι στην άκρη. Μερικές φορές η κουτσουλιά διαφοροποιείται, αναλόγως με τη διατροφή της. Αν ο τόπος έχει βατόμουρα, πολλές φορές η κουτσουλιά της είναι μοβ. Βλέποντας βέβαια τις κουτσουλιές μοβ χρώματος, τις ψάχνουμε στα βατόμουρα και χαμηλά.
Τους καλοκαιρινούς μήνες, η κουτσουλιά της είναι καφετιά με άσπρο, γιατί δεν υπάρχει πολύ τροφή (χορτάρι). Τρέφεται περισσότερο με ακρίδες, μπαμπούρια (που κουβαλάνε τη βιρβιλιά απ' τα πρόβατα) και ότι άλλο βρει. Τρέφεται με ότι μπορεί να της δώσει ο τόπος, το βουνό.
Μικρούς σπόρους, ριζούλες τρυφερές, αγριοτριανταφυλλιές, καθώς και με τον βολβό από τα κίτρινα κρινάκια, που εγώ τα λέω άγριο σκορδάκι. Νομίζω ότι χωρίς αυτό θα είχε αφανιστεί η πέρδικα από τα βουνά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Γιατί με το σκορδάκι αυτό βγάζει τις ασκαρίδες, τις ταινίες που αν προσέξετε ντουφεκισμένα πουλιά, θα δείτε ότι είναι γεμάτες.
Τις κολλάνε αυτές συνήθως από τα κόπρανα των προβάτων που αυτά αφήνουν στο βουνό. Το ίδιο έχω παρατηρήσει και με τους λαγούς. Άνοιξα λαγό που είχε ταινία δύο σπιθαμές.
Η πέρδικα αρέσκεται και στον σπόρο από τις αγριοτριανταφυλλιές. Είναι ένα κοκκινάκι αυγοειδές που μοιάζει με κεράσι και είναι γεμάτο σποράκια. Συνήθως η πέρδικα τρώει ότι μπορεί να φτάσει. Αλλά και αν δεν φτάνει, σκαρφαλώνει στα κλαδάκια και φτάνει την τροφή. Το ίδιο γίνεται και με τις βατομουριές. Στα δε νησιά, υπάρχουν μαρτυρίες κυνηγών που είδαν πέρδικες να ανεβαίνουν σε συκιές για να φάνε σύκα, αν δεν τα βρήκαν κάτω.
Όταν οι πέρδικες είναι μικρές, βασικά τρώνε μυρμηγκάκια, ψιλό χορταράκι και μικρούς σπόρους που πέφτουν από τα χορτάρια. Εχει πρωτείνες από τα μυρμηγκάκια και τρώει και τα χόρτα για να μπορεί να ενεργείται. Ειδικά στα μικρά, υπάρχει το πρόβλημα ότι ξεραίνονται οι κουτσουλιές πίσω, δεν μπορούν να ενεργηθούν και πεθαίνουν πολλά απ' αυτό. .. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνηγετικα νέα




  10-2--2017    : Τα αμμόλουτρα (κυλίστρες)…. ...


Οι πέρδικες θα είχαν στρώσει τη δουλειά τους σα ρολόι στα καταφύγιά τους, στο ξύπνημα και στον ύπνο τους, αν δεν παρέμβαιναν οι συχνοί και ανελέητοι επιδρομείς. Σ' έναν και καθορισμένο χώρο και ορισμένη ώρα, με αγγλικό ρολόγι, θα βοσκούσαν. Στο αυτό αυλάκι θα πήγαιναν για νερό και στις ίδιες κυλίστρες θα παίρναν το αμμόλουτρό τους. Τώρα τα κάνουν όλα με αλλοφροσύνη, εξαιτίας του τρομερού κατατρεγμού τους.
Τις κυλίστρες τους θα τις είχαν στα αναπεπταμένα και τα λίοκαφτα χωράφια για να κάνουν την τουαλέτα τους με ησυχία και τις επιδείξεις τους, όπως οι γυναίκες στα κέντρα, γιατί μόνο στις κυλίστρες η πέρδικα δείχνει την αυταρέσκειά της, κάνει το λούσο της, δηλώνει την άνεσή της, όπως εμείς στη βραδινή βόλτα του Ζαππείου. Οι άλλες ασχολίες της είναι για τον σκληρό βίο της και διαρκής αγωνία για την προφύλαξή της.
Κυλίστρες όμως -αν και τις θέλει μόνιμες- δεν έχει, γιατί από παντού προπηλακίζεται. Γι' αυτό κάνει πρόχειρες λακουβίτσες εκεί που βόσκει, αν υπάρχει ξηρό και τριμμένο χώμα και το αμμόλουτρό της βιαστικό. Το χτένισμά της, το σιάξιμο των φτερών της και την αποβολή των νεκρών πούπουλών της, θα τα κάνει στο καταφύγιό της για να διασκεδάσει κιόλας την αδράνειά της. Έτσι κάνουν και οι “υπηρεσίες” των μεγάλων σπιτιών για να αποφύγουν τα μάτια της κuρίας.
Όταν η γη είναι λασπερή από τις βροχές, επειδή το αμμόλουτρο στην πέρδικα είναι αναγκαίο όπως και το φαγητό, καταφεύγει στις ρίζες των βράχων και στα θεμέλιά τους, που υπάρχουν ανάβαθες σπηλιές και ξηρό λεπτόχωμα, δημιουργεί τη μπανιέρα της. Όλες μαζί οι πέρδικες δεν κάνουν αμμόλουτρο. Άλλες φυλάγουν, άλλες ψευτοβόσκουν και άλλες τυλίγονται με τη σκόνη και ξετινάζονται. Και σ' αυτό υπάρχει μια ιεραρχία θαυμαστή. Δε μαλώνουν όπως καμιά φορά στα κουρεία οι πελάτες ή στα κομμωτήρια οι κοπέλες.
Ωστόσο οι κυλίστρες της πέρδικας είναι σε περιορισμένους τόπους και τις γνωρίζουν τα τσομπανάκια. Οι κυνηγοί δεν τις προσέχουν, ενώ είναι μέτρο της εμπειρίας τους κάπως χρήσιμο… .. ...................................................         ΠΗΓΗ : Άγγελος Ποιμενίδης




  10-2--2017    : O παράγοντας νερό ...



Ο ρόλος και η σημασία της παρουσίας διαθέσιμου νερού στους βιότοπους, ως περιοριστικός παράγοντας στο ν πληθυσμό καθώς και στη βιολογία τ ων π ερδικιών είναι γενικά δύσκολο να κατανοηθεί ( Lee et all , 2003) .
Τα περδίκια, κατά τη λήψη της τροφής τους και αναλόγως της εποχής, μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες τους σε νερό, εκμεταλλε υόμενα την υ ψηλή περιεκτικότητα νερού στα διάφορα έντομα, φρούτα και βλαστούς που καταναλώνουν καθώς και κατά τη διάσπαση των λιπών και των υδατανθράκων κατά το μεταβολισμό στον οργανισμό τους .
Παρόλα αυτά, σε περιοχές όπου υπάρχει διαθέσιμο επιφανειακό νερό έχει παρατηρηθεί και είναι αποδεκτό ότι, ο αριθμός των περδ ικιών μπορεί να είναι αρκετά μεγαλύτερος από περιοχές χωρίς διαθέσιμο νερό .
Οι κρίσιμοι μήνες, σχετικά με την ανάγκη των περδικιών για διαθέσιμο νερό, σύμφωνα πάντα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην Κύπρο , είναι η περίοδος από τα μέσα Ιουνίου μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου , όπου η παρουσία φρέσκων ποωδών βλαστών και εντόμων είναι πολύ περιορισμένη .
Η χρήση τόσο των φυσικών όσο και των τεχν η τών πηγών νερού είναι ευεργετική και σε κάποιες περιπτώσεις απαραίτητη.
Η ύπαρξη διαθέσιμων πηγών νερού (επι φανειακού, τρεχ ού μενου , άρδευσης κλπ ) σε ένα βιότοπο , μειώνει σημαντικά το στρες των περδικιών με πι θανό αποτέλεσμα την αύξηση της βιω σιμότητας τους .
Λ όγ ω των υψηλών θερμοκρασιών τα περδίκια τείνουν να μειώνουν σημαντικά τις ώρες που ψάχνουν για τροφή με σ τόχο να μειώσουν τις απώλειες τους σε νερό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε περιοχές όπου τα περδίκια αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους σε νερό μέσω της τροφής τους ή και δεν υπάρχει διαθέσιμη πηγή νερού σε κοντινή απόσταση, τα περδίκια να μην είναι σ ε άριστη φυσική κατάσταση κάτι που είναι δυνατόν να επηρεά σ ει τη βιωσιμότητα τους , σε σύγκριση με τα περδίκια που βρίσκονται σε βιότοπους με διαθέσιμες πηγέ ς νερού σε σχετικά κοντινές αποστάσεις .
Κατά την πιο πάνω περίοδο στις περιοχές όπου υπ άρχουν διαθ έσιμες πηγές νερού , τα περδίκια τείνουν να συγκεντ ρ ώνονται σε κοντινές αποστάσεις από τις πηγές νερού , τις οποίες επισκέπτονται συνήθως κατά τις πρώτες πρωινές ώρες και αργά το απόγευμα ( Ratti and Giudice , 2001). .. ...................................................         ΠΗΓΗ : moi.gov.cyr



  9-2--2017    : Δίκαιες "γκρίνιες" περδικάριδων ...


Ήλθε η ευλογημένη για πολλούς 1η Οκτωβρίου και οι περδικάριδες πήραν τα βουνά για να έλθουν τετ α τετ είτε με τις ορεινές πέρδικες είτε με τις τσούκαρ, πάντως σίγουρα αυτό το τετ α τετ είναι για τις μοναδικές ρίγησες των Ελληνικών βουνών. Αυτό το τετ α τετ όμως φαίνεται ν’ αργεί, διότι καιρός είναι να επαναλάβουμε πως η λανθασμένη απόφαση το κυνήγι της πέρδικας να ξεκινά δεκαπέντε ημέρες μετά το κυνήγι του λαγού, δημιουργεί «πίεση» στα κοπάδια των περδίκων τα οποία απομονώνονται πλέον σε απόμερα σημεία των βουνών με οδό διαφυγής τα γκρέμια…
Οι περδικάριδες που μίλησαν στο huntingtimes επαναλαμβάνουν κάτι που όλοι οι κυνηγοί είχαν πει από την πρώτη στιγμή, ότι το κυνήγι του λαγού ξεκινά στις 15 Σεπτέμβρη, στους χώρους που ουσιαστικά είναι και το περιβάλλον της πέρδικας.
Αποτέλεσμα η διώξεις των λαγών από τους σκύλους των λαγάδων κυνηγών να «ταράζουν» τα κοπάδια των περδίκων τα οποία μετά από έξι μήνες ήρεμης αναπαραγωγικής ζωής, να παίρνουν τις φτερούγες τους και να τραβάνε γι άλλα σημεία των βουνών.
Οι περδικοκυνηγοί, αναφέρουν ότι «σπάνε» δέκα φορές περισσότερο τα πόδια τους για να καταφέρουν να εντοπίσουν κάποιο κοπάδι περδίκων αλλά και όταν αυτό τα σκυλιά τους το καταφέρουν, οι πέρδικες λόγο της πίεσης που έχουν δεχτεί, λόγο των τουφεκιών που έχουν πέσει σε κοντινή απόσταση κατά το κυνήγι του λαγού, σπεύδουν να γίνουν άφαντες ακόμη και όταν η φέρμα των σκύλων δεικτών ξεκινά από τα τριάντα έως πενήντα μέτρα (μιλάμε για έμπειρα περδικόσκυλα).
Του κυνηγού και του ψαρά…..Ναι είναι αλήθεια κάτι τέτοιο, όμως μήπως πρέπει επιτέλους τα αρμόδια όργανα να αποφασίσουν τα δυο αυτά ιδιαίτερα κυνήγια-του λαγού και της πέρδικας- να ξεκινούν μαζί; Γιατί να μην μεταφερθεί το κυνήγι του λαγού την 1η Οκτωβρίου ή το κυνήγι της πέρδικας την 15η Σεπτεμβρίου;
Οι πιο τυχεροί-συνήθως άνθρωποι που ζουν στην περιφέρεια-που γνωρίζουν «άγνωστα» κοπάδια πετροπέρδικας, παραμένουν ευχαριστημένοι με το κυνήγι τους και τον σταθερό αριθμό των πτηνών που εντοπίζουν, αλλά η πλειονότητα εκείνο που λέει είναι ότι οι πέρδικες έχουν δεχτεί ιδιαίτερη πίεση και «κάνουν φτερό» πριν καν πλησιάσουν οι κυνηγετικοί σκύλοι.
Επίσης οι ίδιοι άνθρωποι που κυνηγούν χρόνια την πέρδικα δείχνουν την απογοήτευσή τους προς τα εκλεγμένα όργανα αφού τονίζουν ότι κανείς δεν πρόκειται να δώσει σημασία σ’ αυτό το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί εδώ και χρόνια.
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι οι περδικοκυνηγοί αποτελούν την ελίτ των κυνηγών και μόνο οι αποστάσεις που διανύουν, τα τοπία που βλέπουν και οι εμπειρίες που έχουν, λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να αποκτήσουν, ακόμη και αν κατεβαίνουν μέσα από τις σάρες χωρίς καμία πέρδικα στον δικό τους ντορβά... .. ...................................................         ΠΗΓΗ : huntingtimes.gr



  9-2--2017    : Το το φαινόμενο της κυκλικής αυξομείωσης ...


Οι πληθυσμοί των ειδών στη Φύση παρουσιάζουν το φαινόμενο της κυκλικής αυξομείωσης. Αυτό παρατήρησε από τις αρχές του περασμένου αιώνα ο διάσημος θηραματοβιολόγος Aldo Leopold και το κατέγραψε σε βιβλία που αποτελούν θεμέλιο της επιστήμης της θηραματοβιολογίας.
Ο Leopold παρατήρησε ότι ο πληθυσμός του αμερικανικού γκράους παρουσίαζε έναν κύκλο εξαετή περίπου που πήγαινε από το ναδίρ στο ζενίθ του πληθυσμού ταυτόχρονα σε όλη την Αμερική, τόσο σε σημεία που το θήραμα κυνηγιόταν εντατικά όσο και σε σημεία που δεν κυνηγιόταν καθόλου, και αυτό γινόταν ταυτόχρονα σε όλη την αμερικανική ήπειρο. Οι πρώτες ενδείξεις έγιναν αποδείξεις μετά από έρευνες και αρχίσαμε να κατανοούμε ότι ακόμα και σε ιδανικό βιότοπο, με ιδανικές συνθήκες, χωρίς καταχρηστική αρπακτικότητα ή θήρευση, ο πληθυσμός κάθε είδους παρουσιάζει αυξομειώσεις που ακολουθούν συγκεκριμένο χρονικό κύκλο.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν δεν κυνηγηθεί ένα θήραμα, θα παρουσιάσει διακύμανση που θα πάει από μικρό πληθυσμό στο μέγιστο που σηκώνει ο βιότοπος και θα ξαναπέσει και αυτό θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ο χρόνος του κύκλου διαφέρει από θήραμα σε θήραμα, αλλά υπάρχει σε όλα τα θηράματα. Μελέτη πληθυσμού που δεν επεκτείνεται χρονικά πέρα από τα όρια δύο τουλάχιστον κύκλων είναι ανώφελη, κάτι που ποτέ δεν θέλησε να καταλάβει το Ε' Τμήμα του Συμβουλίου Επικρατείας λόγω οικολογικών εμμονών και της “περιρρέουσας ατμόσφαιρας” στην Ελλάδα των 1990s, όταν η οικολογία είχε γίνει η νέα θρησκεία με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Στην Αμερική όπου ένα πολυάριθμο σώμα βιολόγων του Τμήματος Δασών και Αγριας Ζωής παρακολουθεί αυτά τα φαινόμενα έχουν βρει ότι η πέρδικα τσούκαρ έχει έναν οκταετή κύκλο. Αναφέρουν ότι στην κορυφή του κύκλου ο πληθυσμός φτάνει πυκνότητες που ξεπερνούν τα 100 πουλιά ανά τετραγωνικό μίλι (1,5 επι 1,5 χιλιόμετρα) και σταδιακά πέφτει για να ξαναρχίσει ο κύκλος από την αρχή. Κορυφώσεις του κύκλου είχαν το 1998, το 2006 και το 2015. .. ...................................................         ΠΗΓΗ : /oplognosia.com



  5-2--2017    : Ξεκινά η περίοδος αναπαραγωγής της Πέρδικας ...


Είναι είδος μονογαμικό. Η περίοδος της αναπαραγωγής αρχίζει τον Ιανουάριο - Φεβρουάριο με το σχηματισμό των ζευγών. Φωλιάζει στο έδαφος, μέσα σε πυκνή ποώδη βλάστηση ή σε κοιλότητες του εδάφους ή στη βάση βράχων. Η φωλιά κατασκευάζεται από το θηλυκό την οποία επιστρώνει με ξερά φύλλ α, χόρτα και λίγα πούπουλα.
Τον Απρίλιο - Ιούνιο ωοτοκεί 8 - 14 αυγά, διαστάσεων 41x30 χιλιοστά, βάρους 20 gr. και χρώματος λευκού. Ο ρυθμός ωοτοκίας είναι 1 αυγό ανά 2 ημέρες. Η επώαση γίνεται από το θηλυκό και διαρκεί συνολικά 24 – 26 ημέρες. Οι νεοσσοί μετά την εκκόλαψη είναι άμεσα βαδιστικοί και ανεξαρτητοποιούνται σε ηλικία περίπου 60 ημερών .
Είναι μονογαμικό είδος, αν και έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου το αρσενικό, ανάλογα με το κοπάδι, μπορεί να ζευγαρώσει με περισσότερες θηλυκές. Τον Ιανουάριο και Φ εβρουάριο οι ομάδες διαλύονται και σχηματίζονται τα ζεύγη.
Πρώτα δημιουργούνται τα ζεύγη που είναι μεγαλύτερα σε ηλικία και το καθένα έχει συγκεκριμένη περιοχή χωροκράτειας , την οποία και υπερασπίζεται από τα υπόλοιπα άτομα του είδους.
Το θηλυκό φωλιάζει στο έδαφος ή σε κοιλότητες του εδάφους στρώνοντας ξερά χόρτα και πούπουλα. Το θηλυκό και το αρσενικό βρίσκονται συνέχεια μαζί και αν παρενοχληθούν πετούν μαζί και στη συνέχεια αναζητούν το ένα το άλλο κακαρίζοντας χαρακτηριστικά.
Η ωοτοκία ξεκινά το τελευ ταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου στις περιοχές με χαμηλό υψόμετρο και δέκα ήμερες έως ένα μήνα αργότερα στις υψηλότερες , ανάλ ογα με την αύξηση του υψομέτρου . Κατά τη διάρκεια της επώασης παρατηρείται στο θηλυκό η κηλίδα επώασης, μια γυμνή από φτερά περιοχή στο στήθος η οποία βοηθά στην καλύτερη μετάδοση της θερμότητας από το σώμα του θηλυκού στα επωαζόμενα αυγά. Οι νεοσσοί βαδίζουν σχεδόν αμέσως και κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής τους τρέφονται με τροφή ζωικής προέλευσης.
Οι γονείς συνοδεύουν πάντα τα μικρ ά τους και τα ειδοποιούν με χαρακτηριστική φωνή σε περίπτωση κινδύνου. Τότε αυτά καλύπτονται στη βλάστηση και ο θηλυκός κυρίως γονιός προσπαθεί να απομακρύνει τον εισβολέα. Οι νεοσσοί είναι ικανοί να πετάξουν στην ηλικία των τεσσάρων εβδομάδων και είναι αναπαραγωγικά ώριμοι τον επόμενο χρόνο (Παπαγεωργίου , 1990) .. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο



  27-1--2017    : ΑΠΟΥ ΓΥΡΕΥΕΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΓΑ ...


Θανατικός κυνηγός δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου. Μονο όταν ήμουν πολύ νεαρός ασχολήθηκα με το κυνήγι. Ο Μπάρμπας μου ο Κοκολομανώλης αδερφός της Μάνας μου, ήταν καλός κυνηγός . Τα παιδιά του ήταν φυσικό επόμενο να ασχοληθούν κι αυτά με το κυνήγι. Οχι τόσο ο Δημήτρης οσο ο Μιχάλης που ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του. Όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο ο Μιχάλης μου είχε δώσει μερικές φορές ένα ρώσικο δύκανο και κυνηγούσα τις σταρίθρες στο αεροδρόμιο. Τ
ο βουνό πάνω από το νεκροταφείο των Λιμνών το λένε μαρασκά. Στη κορυφή του βουνού έχει ενα μικρό οροπεδιάκι και εκεί είχε κάμποσες ελιές. Εκεί κατέβαιναν τα βράδια μετά τη δύση του ηλίου οι πέρδικές και έτρωγαν τις πεσμένες στο χώμα ελιές.
Οι κυνηγοί είχαν κάμει καλυμένες θέσεις με χόρτα και κλαδιά, σε μέρη που μπορούσαν να εχουν θέα τις ελιές και να ελέγχουν και ολόκληρη πεζούλα.Εκεί κρυμένοι περίμεναν τις πέρδικες και οταν αυτές ερχόταν κοπαδάκι τις πυροβολούσαν και σκότωναν μερικές. Αυτό το τρόπο κυνηγίου τον έλεγαν, πάμε στο παρακαθιστό.
Ήταν Νοέμβρης ή αρχές Δεκέμβρη αν θυμάμαι καλά. Πάντως δεν είχαν αρχίσει να μαζεύουν ελιές. Ένα απόγευμα μου λέει ο ξάδερφός μου ο Δημήτρης. Θα έρθεις να πάμε στο παρακαθιστό στου Μαρασκά; Και δε πάμε, λέω εγώ.
Έτσι ξεκινήσαμε και από τους Νοτικούς μύλους ανεβήκαμε στου Μαρασκά. Πήγαμε στο καλύβι που θα περιμέναμε τις πέρδικες και κάτσαμε μέσα.
Τώρα μου λέει ο ξάδερφος θα περιμένουμε να έρθουν οι πέρδικες. Εκείνη την εποχή είχε πολλές πέρδικες. Αφού τον χειμώνα τα πρωινά κατέβαιναν στη καλαντάρα στη μάχα για να βρούν τροφή και κελαϊδούσαν και τις άκουγε όλο το χωριό.
Πράγματι μόλις άρχησε να σουρουπώνει ακούσαμε να κακαρίζουν πιο πάνω από εμάς πέρδικες. Έρχονται !! Μου λέει ο ξάδερφος μονο μη κουνιέσαι να σε δούν. Πράγματι σε λιγο ένα μικρό κοπαδάκι απο τρεις-τέσσερεις πέρδικες ήρθαν και άρχησαν να τρώνε ελιές.
Ο ξάδερφος είχε βάλει το ντουφέκι ανάμεσα στα κλαδιά και προσπαθούσε να ταιριάξει τις πέρδικές. Αντε του λέω. Σούτ !!Μου κάνει. Πρέπει να έρθουν στη κοντινή ελιά. Κάποτε ήρθαν στη κοτινή ελιά και μαζευτήκαν στη ρίζα τσι ελιές και τρώγανε. Σημάδεψε ο ξάδερφος και ήταν έτοιμος να πατήσει τη σκανδάλη.
Ακούσαμε όμως κιάλλα κακαρίσματα και λέει. Έρχονται κιάλλες πέρδικες. Πράγματι δυο τρεις ακόμα πέρδικες ήρθαν στη παρέα και ο ξάδερφος έτρυβε τα χέρια του, από ικανοποίηση. Τωρα μου λέει θα ταιριάξουμε δυο τρεις μαζί και θα τσι σκοτώσουμε. Και πάνω που τσι ταίριαζε, ακούμε μια μπαλουθιά κάπου κοντά και νάσου και φεύγουν όλες οι πέρδικες χωρίς να προλάβει να πυροβολήσει ο ξάδερφος.
Ποιός δια..λος πυροβόλησε και μου χάλασε το σημάδι !! Μουρμούρησε ο ξάδερφος και σηκώθηκε από την κρυψώνα που καθόμασταν. Κατεβήκαμε στην παρακάτω πεζούλα και βλέπουμε τον φίλο του ξαδέρφου μου που παίζανε μαζί στα πανηγύρια τον Μανώλη του Κωσταντάκι. Βρε έσύ πυροβόλησες ;
Ρώτησε ο ξάδερφος. Ναι λέει ο Μανώλης αλλά δεν τη πέτυχα. Α ρε μπαγάσα και μου χάλασες το σημάδι και θα σκότωνα δυο τρείς μαζεμένες πέρδικες !!
Να σκότωνες τουλάχιστο αυτή που πυροβόλησες να τρώγαμε έστω μια πέρδικα. Οπότε του λέω. Αν πυροβολούσες όταν σου έλεγα θα τρώγαμε τουλάχιστο μία πέρδικα μπορεί και δυό. Αλλά όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα. .. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο



  27-1--2017    : Οι πέρδικες και τα μνημόνια ...


Μια αλληγορική ιστορία

του Πούλου Θεολόγου

Γεννήθηκα στο σύνορο του βουνού και της θάλασσας. Στο πέρασμα του χρόνου, ζώντας πια στην πρωτεύουσα κι έχοντας αποκατασταθεί επαγγελματικά, θεώρησα πρώτη προτεραιότητα ν’ αποκτήσω ένα κομμάτι γης και να επανασυνδεθώ με τη φύση. Ήθελα όμως οπωσδήποτε στο κτήμα μου να έχω πέρδικες! Έφτιαξα λοιπόν δύο υπερυψωμένα κλουβιά και τοποθέτησα μέσα από ένα ζευγάρι το οποίο αγόρασα από κάποιον που έκανε αναπαραγωγή πουλιών. Η συγκίνησή μου ήταν απερίγραπτη. Νόμιζα ότι οι πέρδικες θα δέχονταν την αιχμαλωσία, αντιλαμβανόμενες την αγάπη μου!...
Μετά από δυο μέρες επέστρεψα για να τις καμαρώσω και να τις εφοδιάσω με νερό και τροφή. Αλλά τι έκπληξη. Στο ένα κλουβί δεν υπήρχαν πέρδικες. Η προφανής υπόθεση ήταν ότι κάποιος κυνηγός τις εντόπισε...
Εφοδίασα με νερό και τροφή το ζευγάρι που απέμεινε και στην επόμενη επίσκεψή μου διαπίστωσα ότι δεν υπήρχαν δύο, αλλά μόνο μία πέρδικα στο κλουβί. Όταν πλησίασα είδα κατάπληκτος την πέρδικα του κλουβιού να βουτάει στο έδαφος. Βούτηξα αμέσως κι εγώ μήπως την προλάβω, αλλά και η τελευταία πέρδικα είχε ανοίξει τα φτερά της, προς το όνειρο της ελευθερίας της.
Έμεινα αποσβολωμένος: οι πέρδικες είχαν τόση ευφυΐα και επιμονή να ραμφίζουν το σύρμα στο ίδιο σημείο, μέχρι να το κόψουν. Και στη συνέχεια να επαναλαμβάνουν το ίδιο σε άλλα σημεία του συρματοπλέγματος μέχρι να ανοίξουν τρύπα αρκετή, για να περάσει το σώμα τους. Και στα δυο κλουβιά, οι πέρδικες είχαν ανοίξει τρύπες, που τους επέτρεπαν να δραπετεύσουν. Γιατί, προφανώς, οι πέρδικες δεν ήσαν κότες...
Το μάθημα αυτό ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, αλλά ιδιαίτερα με τους κυρίους Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ, Τόμσεν και να τους πω ότι είναι σοφία να παίρνουμε μαθήματα από τη φύση. Οι φυσικές αλήθειες είναι τα μόνα αξιόπιστα σημεία αναφοράς της σκέψης μας και όχι οι οικονομικές θεωρίες, που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Γιατί οι άνθρωποι, όπως και οι γλάροι και οι πέρδικες, είναι φύση, δεν είναι νούμερα... ...................................................         ΠΗΓΗ : avgi.gr







  26-1--2017    : Α Ποιμενίδης... ...


«Δεν υπάρχει εξυπνότερο και πιο δαιμονισμένο θήραμα από την πέρδικα», γράφει ο αείμνηστος Αγγελος Ποιμενίδης. «Ο λαγός κοιμάται τη μέρα και τον ξετρυπώνει ο σκύλος. Το αγριογούρουνο σού το προγκάνε οι χουγιαχτάδες (παγανιέρηδες). Το ορτύκι και η μπεκάτσα προδομένα από τον καιρό γίνονται παιχνίδι του σκύλου σου. Μα η πέρδικα σ' ακούει και στρατηγικά κινείται. Σ αντιλαμβάνεται και παίρνει άλλο δρόμο, τον τραχύ κι ανηφορικό, που θα λαχανιάσεις και θα σπάσουν τα στήθια σου. Η καρδιά σου θα βαράει σαν ταμπούρλο. Τρέχει όταν θελήσει σα λαγός και πετάει σαν τρυγόνα. Οταν πέσεις επάνω της ξαφνικά, πάλι θα σε κάνει να τα χάσεις με το τρομαχτικό της πέταγμα». ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο







  26-1--2017    : Μύθοι... ...


Ο Οβίδιος γράφει στις «Μεταμορφώσεις» του πως η πέρδικα ήταν άνθρωπος. Μια μέρα όπως καθότανε δίπλα σε ένα πουρνάρι, είδε τον μυθικό Δαίδαλο τη στιγμή που έθαβε νεκρό τον άμοιρο γιο του Ικαρο. Αντί να λυπηθεί για το δυστύχημα αυτό, όπως θα έκανε κάθε συμπονετικός άνθρωπος, άρχισε να φωνάζει από χαρά, υβρίζοντας έτσι τη συμφορά των άλλων. Ο θεός οργίστηκε τότε και τη μεταμόρφωσε σε πουλί, την πέρδικα.
Ο Θεόφραστος γράφει πως η πέρδικα έχει διαφορετικό κακάρισμα σε διαφορετικούς τόπους. Συγκεκριμένα, στην Αττική αλλού κακαβίζει και αλλού τιτιβίζει. Σύνορο αυτών των διαφορών βάζει το βουνό του Κορυδαλλού. «Αθήνησιν επί τάδε πέρδικες του Κορυδαλλού προς το Αστυ κακαβίζουσιν, αι δ επέκεινα τιτιβίζουσιν». Να λοιπόν μια μαρτυρία από τα αρχαία κλασικά χρόνια, που βεβαιώνει ότι η Αττική είχε και γκρέκα και τσούκαρ! Η αγάπη και η αυταπάρνηση της πέρδικας για τα μικρά της είναι μοναδικά και έχουν επισημανθεί από τους αρχαίους χρόνους.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει πως, όταν καταλάβει ότι της βρήκαν τη φωλιά με τα μικρά της, βγαίνει έξω και κυλιέται μπροστά στον διώκτη της σαν να προσφέρεται να την πιάσει ζωντανή. Αυτό το κάνει, όπως λέει ο Αριστοτέλης, για να δώσει καιρό στα περδικόπουλα να πετάξουν ή να φύγουν ένα ένα. Και άμα καταλάβει ότι έφυγαν όλα, τότε φεύγει άξαφνα και αυτή. ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο







  26-1--2017    : Φωτογραφία και άγρια ζωή ... ...


Με τον όρο "άγρια ζωή" εννοούμε τα είδη πανίδας και χλωρίδας που ζουν και αναπαράγονται ελεύθερα στη φύση, πέρα από κάθε είδους ανθρώπινο έλεγχο. Κατοικίδια ή οικόσιτα ζώα καθώς και καλλιεργούμενα φυτά δεν ανήκουν στην άγρια ζωή, καθώς η ύπαρξη τους είναι αποτέλεσμα χιλιετιών ανθρώπινης παρέμβασης. Τέτοια είδη δεν αφορούν στην παρούσα ιστοσελίδα. Συνειδητά εξαιρέθηκαν μόνο ο Νεροβούβαλος του Στρυμώνα και ο Ελληνικός ποιμενικός της Πίνδου, λόγω της ιδιαιτερότητας τους και επειδή "δένουν" αρμονικά με το Ελληνικό φυσικό τοπίο.
Η φωτογραφία φύσης για να είναι δημιουργική και να έχει αισθητικό αποτέλεσμα, απαιτεί προσήλωση και υπομονή. Είναι μοναχική ασχολία και όχι δραστηριότητα κοινωνικοποίησης, όπως πολύ συχνά η παρατήρηση πουλιών. Στην φωτογραφία άγριας ζωής ακόμα και δύο άτομα είναι πολλά, πόσο μάλλον τα μπουλούκια. Άλλωστε τα άγρια ζώα πλησιάζονται δυσκολότερα από πολύ κόσμο. Αλλά και η κορυφαία κατηγορία φωτογραφίας φύσης, η φωτογραφία τοπίου, χρειάζεται έμπνευση που σαφώς προϋποθέτει ησυχία και αυτοσυγκέντρωση.
Παρατήρηση και φωτογραφία πουλιών τέμνονται μόνο επιφανειακά, στην ουσία όμως είναι μάλλον ασύμβατες μεταξύ τους. Όχι μόνο επειδή η δεύτερη είναι δημιουργική διαδικασία, αλλά κυρίως γιατί ακόμα και όταν το birdwatching συνδυάζεται με φωτογραφία, εκείνο που μετράει κυρίως είναι η σπανιότητα και όχι η αισθητική. Γι αυτό και ο πιό σίγουρος τρόπος, για να "καταστρέψει" κανείς, την όποια εξέλιξη του στην τέχνη της φωτογραφίας, είναι να φωτογραφίζει μόνιμα με την ψυχολογία του birdwatcher, δηλαδή με την εμμονή του συλλέκτη ειδών. Και αυτό ισχύει για κάθε κατηγορία άγριας ζωής, συμπεριλαμβανόμενης και της χλωρίδας! ...................................................         ΠΗΓΗ : Κυνήγι στην Ελλαδα και όχι μόνο



Top

© Giorgio Peppas















E-mailme - Giorgio Peppas
Webmaster