Eρωτήθηκε ο φίλος μας για την ηλικία του σκυλιού και γενική ήταν η κατάπληξη όταν είπε πως δεν θα είχε κλείσει τούς έξη μήνες ακόμη. Και όπως στη συνέχεια μας εξήγησε, έβγαλε το σκυλί του τόσο μικρό στο κυνήγι, κατά συμβουλή του... θείου του και ότι «δεν έκανε βέβαια σπουδαία πράγματα, πάντως όμως κάτι έκανε».
Ας πάρουμε όμως με τη σειρά τα πράγματα. Οπωσδήποτε, η ηλικία των έξι μηνών δεν είναι η κατάλληλη για να βγει ένα σκυλί στο κυνήγι. Ποια είναι όμως η κατάλληλη ηλικία; Και ακόμη, το σκυλί από ποιας ηλικίας μπορεί ν' αποδώσει στο κυνήγι.
Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα, γνώμες υπάρχουν πολλές, Πολλοί ευρωπαίοι κυνοτρόφοι συνιστούν και η εκγύμναση του σκυλιού ακόμη ν' αρχίσει μόνο αφού συμπληρώσει την ηλικία του ενός έτους και να χρησιμοποιηθεί στο κυνήγι, όταν θα είναι δύο χρονών.
Αναμφισβήτητα είναι υπερβολικοί. Αν πούμε όμως εμείς πως η κατάλληλη ηλικία είναι του ενός έτους, θα πρέπει να αποδείξουμε και να υποστηρίξουμε με επιχειρήματα την άποψη μας. Τέτοια επιχειρήματα όμως, κανείς δεν μπορεί να προβάλει γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν, ή μάλλον υπάρχουν χωρίς να έχουν γενική προβολή.
Οι χωρικοί μας βγάζουν τα σκυλιά ιούς στο κυνήγι, οι περισσότεροι από έξι μηνών και άλλοι και νωρίτερα ακόμη. Το τι κάνουν, δεν το εξετάζουμε. Ενα σκυλί ράτσας, με τον συνήθη υπερσιτισμό, είναι σχεδόν βέβαιο ότι στην ηλικία αυτή θ' αρρωστήσει ή θα έχει δυσάρεστες συνέπειες στην ανάπτυξη του, που δεν έχει τελειοποιηθεί στην ηλικία αυτή.
Δεν είναι δύσκολη η απάντηση. Το σκυλί του χωριού δεν ποτέ σχεδόν περιορισμένο. Από τα πρώτα του βήματα έχει μεγάλη ελευθερία κινήσεων και σκληραγωγείται με τέτοιο τρόπο ώστε το να βγει στο κυνήγι, δεν σημαίνει ότι θα διανύσει υπερβολικά δυσανάλογες με τις καθημερινές συνηθισμένες διαδρομές. Ύστερα είναι θέμα κληρονομικότητας.
Τα σκυλιά του χωριού λιτοδίαιτα και σκληραγωγημένα, σπάνια αρρωσταίνουν, ενώ αντιθέτως, δεν ζούνε πολλά χρόνια.
Καμμία λοιπόν σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με τα σκυλιά των πόλεων και μάλιστα με τα καθαρόαιμα σκυλιά, που ακριβώς λόγω της προσπάθειας να διατηρηθεί ανόθευτη μία φυλή, αποφεύγεται επιμελώς η επιμιξία με άλλες φυλές καθαρόαιμες ή μη, με συνέπεια να μην έχουν την ευρωστία, την υγεία και την αντίσταση στις αρρώστιες των μιγάδων.
Δεν μπορούμε λοιπόν να υπολογίσουμε με κανένα τρόπο ότι ένα καθαρόαιμο σκυλί, ή έστω ένα σκυλί που έχει την καταγωγή του από προγόνους που έζησαν στις πόλεις, θα μπορέσουμε ποτέ ακινδύνως και αζημίως για την μετέπειτα εξέλιξη του να το βγάζουμε στο κυνήγι από έξι μηνών.
Πολλοί που εμπιστεύονται τα σκυλιά τους, σκυλιά ράτσας εννοώ, στον κουμπάρο του χωριού για να τ' αναστήσει και να τα ντρεσάρει, σπάνια ξαναβλέπουν σκυλί. Ή αν θα το ξαναδούν, θα είναι οπωσδήποτε σε χάλι ανεπανόρθωτο. Δεν φταίει φυσικά ο κουμπάρος. Αυτός φροντίζει και το σκυλί αυτό όπως τα δικά του.
Το σκυλί όμως που του εμπιστευτήκαμε δεν είναι σαν τα δικά του. θέλει ιδιαίτερη μεταχείριση και διατροφή, αδιανόητη για το χωρικό, που όλα τα σκυλιά τα βλέπει με το ίδιο μάτι.
Κατά τεκμήριο, θα πρέπει να πούμε ότι το σκυλί πρέπει να βγει στο κυνήγι όταν τελειώσει η ανάπτυξη του, όταν τελειώσει η εφηβεία του.
Αν πάρουμε σαν κριτήριο ενηλικιώσεως την ικανότητα τεκνοποίησης, τότε η ηλικία του ενός έτους είναι ενδεδειγμένη.
Είναι όμως ασφαλές το κριτήριο αυτό; Προκειμένου για τους ανθρώπους, πριν τελειώσει η εφηβεία, υπάρχει η ικανότητα τεκνοποίησης.
Αναμφισβήτητα όμως η κατάλληλη ηλικία δεν μπορεί να είναι η ίδια στα βόρεια κλίματα, με τα ανατολικά, όπως και το δικό μας. Αν ένα σκυλί πρέπει να βγει στο κυνήγι 18 μηνών στη Βορειοδυτική Ευρώπη, οπωσδήποτε μια διαφορά τριών μηνών νωρίτερα είναι επιτρεπτή σε μας. Και τούτο, γιατί τα ανατολικά κλίματα επιτρέπουν τόσο στους ανθρώπους, όσο και στα ζώα εν γένει πρώιμη ανάπτυξη.
Όταν λέμε να βγάλουμε το σκυλί στο κυνήγι, εννοούμε να το χρησιμοποιήσουμε επωφελώς μετά την εκγύμναση του που προηγήθηκε φυσικά.
Το σκυλί όμως μέχρι της ηλικίας των 6-7 μηνών είναι κουτάβι ακόμη και δεν συνίσταται καμία προγύμναση μέχρι αυτή την ηλικία, γιατί αφενός χρειάζεται πολλαπλάσιο χρόνο για να μάθει τα ίδια πράγματα που θα μάθει μετά την ηλικία αυτή και αφ' ετέρου υπάρχει ο κίνδυνος να μάθει ορισμένα πράγματα όπως θέλει αυτό, χωρίς μετά να είναι δυνατό να τα ξεμάθει. Επιχειρώντας δηλαδή την εκγύμναση ενός σκυλιού προς της ηλικίας των 6-7 μηνών, μπορούμε να το χαλάσουμε ανεπανόρθωτα.
Ασφαλώς θα υπάρξουν πολλοί που θα διαφωνήσουν και θα ισχυριστούν ότι τα σκυλιά τους από ηλικίας 4 μηνών έχουν ξεκινήσει και σε ηλικία 8 μηνών ήταν τέλεια κυνηγετικά σκυλιά.
Ας παραβλέψουμε τις λίγες, όπως πάντα, εξαιρέσεις που μπορεί να υπάρχουν. Ο κανόνας είναι ότι αυτό είναι αδύνατο και η εκτίμηση του «τέλειου» είναι υποκειμενική, που διαφέρει τεράστια από το πραγματικά τέλειο σκυλί, που ακόμη μπορούμε να πούμε όιι δεν υπάρχει.
Αν μάλιστα μπορούμε να κάνουμε κάποια αβαρία για τα μη καθαρόαιμα σκυλιά, για τους μιγάδες, για τα σκυλιά ράτσας αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, τα καθαρόαιμα σκυλιά είναι κάπως μειωμένης αντιλήψεως και μάλιστα στη μικρή τους ηλικία, έναντι των μιγάδων.
Δεν μπορούμε λοιπόν παρά να παραδεχτούμε πως ένα σκυλί και μάλιστα ράτσας δεν είναι δυνατόν, επιτρεπτό αν θέλετε, να βγει στο κυνήγι πριν από την ηλικία του ενός έτους οπωσδήποτε. Και γι' αυτό το ίδιο το σκυλί, αλλά και για τον κυνηγό. Γιατί μόνο ύστερα από αυτή την ηλικία θα μπορέσει ν1 αποδώσει στο κυνήγι και να εφαρμόσει επωφελώς την εκγύμναση του.
Εν κατακλείδι μπορούμε συνοψίζοντας να πούμε ότι τα σκυλιά ράτσας, οπωσδήποτε δεν πρέπει να τα βγάζουμε στο κυνήγι σε ηλικία μικρότερη του ενός έτους, ενώ σε μεγαλύτερη δεν βλάπτει, αν δεν ωφελεί.
Ακόμη, προκειμένου περί μιγάδων, η ηλικία των έξι μηνών, ασφαλώς είναι ακατάλληλη, ενώ η ηλικία των εννέα μηνών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θα έχει οπωσδήποτε συνέπειες για την υγεία η μετέπειτα εξέλιξη των σκυλιών αυτών.
Initial
Back
