Welcome in Greece
ΚΥΝΗΓΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ KΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Welcome in Greece
 Welcome in Hellas 
 

ΠίσωInitial ΠίσωBack

Ο ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Ο ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ Ο γέρος περπατούσε γύρω - γύρω από την λίμνη κοιτώντας πέρα μακριά , μέχρι εκεί που ο ουρανός ενώνεται με την βρεγμένη γη σε ένα γκρι φόντο , ψάχνοντας παρυδάτια μια και σήμερα δεν περνούσε τίποτε από το γνωστό πόστο του. Στα χέρια του κρατά ένα παλιό δίκαννο με εξωτερικούς κοκόρους , στο λαιμό του κρέμονται διάφοροι τύποι σφυρίχτρας με τις οποίες καλή τα διάφορα παρυδάτια

Ανάπαυση στην όχθη Όλες κατασκευασμένες από ξύλο και καλάμι από τον ίδιο , που στην περιοχή θεωρείται άπιαστος στο είδος αυτό. Οι μακριές μπότες του χωμένες μέσα στον βούρκο του βάλτου , καλυμμένες από λάσπη, και ξεθωριασμένες από τον χρόνο και τις μάχες τους με τον βάλτο, δεν αφήνουν να φανεί το χρώμα τους . Το επανωφόρι του από κοτλέ ύφασμα κάποιου πράσινου χρώματος μιας άλλης εποχής και στην πλάτη του ένα σακίδιο χειροποίητο από δέρμα κατεργασμένο στο χέρι.

Όλη αυτή την εικόνα συμπλήρωνε ένα πρόσωπο που ταίριαζε απόλυτα . Η μύτη του λεπτή και μακριά, τα χείλη του λεπτά, τα μάτια του μικρά , φωτεινά και αεικίνητα άστραφταν από ζωή. Τα μαλλιά του άσπρα κοντά , κρυμμένα κάτω από ένα μπερέ , δεν ξέρω πόσο χρόνων , ίσως κειμήλιο από τον πόλεμο. Κάθε μέρα προτού το χάραμα ο γέρος έδινε το παρόν στην φυλάχτρα του από καλάμια και ξύλα, ελπίζοντας σε τίποτε καινούργια πουλιά παπιά η φαλαρίδες , γιατί τα παλιά απέφευγαν το μέρος, γνωρίζοντας ότι αν πλησίαζαν, κάποια δεν θα πέρναγαν σίγουρα.

Το μόνο πουλί που πλησίαζε άφοβα την χειροποίητη φυλάχτρα ήταν ένα μεγάλο γεράκι το οποίο κάτι έκραζε και από το μέρος της φυλάχτρας ο γέρος του απαντούσε με μία από τις σφυρίχτρες του και αυτό για να τον ευχαριστήσει πλανάριζε σε όμορφους κύκλους από πάνω του. Του γέρου του άρεσε να κοιτάει το γεράκι να αιωρείται από πάνω του και πάνω από το υγρό λιβάδι για εύρεση τροφής. Ποτέ ο γέρος δεν σήκωσε το δίκαννο του να τουφεκίσει το γεράκι, αν και πολλές φορές το είχε δει να πιάνει πουλιά. Πάντα θεωρούσε ότι ήταν και αυτό ένας κυνηγός απίστευτης ομορφιάς και επιδεξιότητας και ότι έκανε τα έκανε για εύρεση της τροφής του. Όπως και αυτός ο ίδιος.

Γιατί ο Αχιλλέας , έτσι ήταν το όνομα του γέρου , πάντα πίστευε στους νόμους την άγρια πραγματικότητα της φύσης. Ήταν ένας ποιητής της ζωής και της φύσης και γι' αυτόν η λίμνη εκτός από χώρο κυνηγίου ήταν και ο τόπος συνάντησης με την άγρια ομορφιά της φύσης και της αληθινής ζωής και υπάρξεως του ανθρώπου .

Η αρκούδα Παιχνίδια στον Βάλτο

Στον καφενέ των κυνηγών είχα δει πολλές φορές τον γέρο Αχιλλέα να πίνει το κρασί του και όλοι να τον χαιρετούν με σεβασμό η να τον παρακαλούν να τους πει μία ιστορία από τα κυνήγια του, όπως αυτή με την αρκούδα που έτυχε να ακούσω και εγώ. Είναι βράδυ λοιπόν και ο Αχιλλέας πιστός φρουρός στην φυλάχτρα του, ακούει ξαφνικά ένα μικρό θόρυβο και βλέπει να ξεπροβάλει κοντά του στο μονοπάτι από την μεριά της λίμνης , μέσα από τις καλαμιές και τα πυκνά ένας τεράστιος μαύρος όγκος.

Παναγιά μου αρκούδα φωνάζει μέσα του . Αμέσως με ψυχραιμία σήκωσε το όπλο του σταθερά προς το μέρος της , την παρακολουθούσε με την άγρυπνη ματιά του μέχρι που αυτή πέρασε δίπλα του σχεδόν ρίχνοντας του μόνο μία ματιά και ρουθουνίζοντας σιγά. Ήταν η μεγαλειώδη συνάντηση δύο τέλειων αρχεγόνων κυνηγών ίσως από τους τελευταίους του είδους του ο καθένας.

Τον Αχιλλέα τον είχα δει πολλές στο καφενείο αλλά και στον κυνηγότοπο που επισκεπτόμουν ταχτικά. Πάντα άμα τον έβλεπα στην φυλάχτρα του φρόντιζα να απομακρύνομαι με τα σκυλιά μου για να μην του χαλάσω το κυνήγι και την ησυχία του. Δεν τόλμησα ποτέ να του μιλήσω αλλά η φιγούρα του μου είχε γίνει συνήθεια, απαραίτητη συντροφιά μέσα στον βάλτο.
Μία μέρα επιστρέφοντας σε μία στροφή του μονοπατιού πέφτω πάνω στην γνωστή φιγούρα , οπότε τον καλημερίζω εκείνος μου απαντά και πιάνουμε κουβέντα. Μου λέει ότι με παρακολουθεί πάντα για το πώς κυνηγάω μόνος μου στο βάλτο , με ρωτάει τι ράτσα είναι αυτά τα μαλλιαρά μαύρο-κόκκινα σκυλιά που δεν έχει ξαναδεί ποτέ ,του εξηγώ τα περί των γκόρντον . Του λέω και εγώ ότι η φιγούρα του μου έχει γίνει απαραίτητη συντροφιά έστω από μακριά και ότι όλη η εικόνα αυτή μέσα στην φύση ήταν ένα θεϊκό δώρο. Το σκαμμένο από τα γερατειά και τον χρόνο πρόσωπο του έλαμψε και τα μάτια του ήταν γεμάτα συμπάθεια. Κάποια στιγμή με ρωτάει τι έχω κτυπήσει του εξηγώ μόνο δύο μπεκατσίνια, τότε μου λέει πάμε μαζί σε ένα μέρος με καλαμιές να δω και από κοντά τους διαβόλους σου που τόσο μου αρέσουν.

Δεν θέλω να σας εντυπωσιάσω αλλά το μέρος κυνηγετικός παράδεισος υδροβίων για τους έχοντας σκυλιά , πολλά παπιά , νερόκοτες , φαλαρίδες και μπεκατσίνια στα ανοίγματα.
Φέρμα στα καλάμια Eνα καλό αποτέλεσμα Τα γκόρντον τρελάθηκαν φερμάριζαν , απορτάριζαν δεν προλάβαιναν , εμείς τουφεκούσαμε συνέχεια, κυνηγετική πανδαισία σας λέω. Κάποια στιγμή ακούω την φωνή του γέρο Αχιλλέα να μου λέει , πάμε τώρα , φτάνει. Μου μοίρασε στην μέση τα πουλιά ακριβοδίκαια ανάλογα το είδος και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Εδώ μου λέει θα έρχεσαι να κυνηγάς με τα σκυλιά σου , αλλά να θυμάσαι ότι όσο θήραμα και να έχει αφού πάρεις αυτό που πρέπει να σταματάς. Υποσχέθηκα από μόνος μου στον Αχιλλέα να του δώσω ένα κουταβάκι όταν θα γένναγε η σκύλα μου, παρότι δεν μου ζήτησε από μόνος του τίποτε . Κυνήγησα μαζί του αρκετές φορές την ίδια χρονιά. Πέρασαν περίπου δύο χρόνια για να επιστρέψω με το κουτάβι στα χέρια μου για τον γέρο Αχιλλέα , αλλά στο καφενείο έμαθα το δυσάρεστο γεγονός του θανάτου του.

Στο νεκροταφείο στον απλό τάφο του που επισκέφτηκα ,οι φίλοι είχαν γράψει
ΕΖΗΣΕ ΣΑΝ ΚΥΝΗΓOΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ.

Ακόμη σήμερα λένε ότι το γεράκι πλανάρει πάνω από την φυλάχτρα του φωνάζοντας και ότι από κάτω ακούγεται ο ήχος της σφυρίχτρας του γέρο Αχιλλέα που βεβαιώνει ότι το πνεύμα του και η ψυχή του είναι εκεί που του άρεσε αθάνατο.

Αφιερωμένο με πολλή αγάπη και σεβασμό στους τελευταίους αρχέγονους κυνηγούς του κάθε είδους .

Πέππας Γιώργος

ΕΠΑΝΩ-UP